III SA/Gd 69/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K.M. i W. O. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 25 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami oraz wprowadzenia dodatkowego oznaczenia oddala skargi. Rada Miasta [...] w dniu 25 października 2007 r. podjęła uchwałę nr [...] zmieniającą uchwałę nr [...] z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie wprowadzenia przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami na terenie Miasta [...] oraz wprowadzenia dodatkowego oznaczenia, w które winny być zaopatrzone taksówki osobowe. Jako podstawa prawna uchwały został wskazany art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 18 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia 14 stycznia 2008 r. Powyższa uchwała zawierała m. in. zapis, że § 6 załącznika Nr 1 do uchwały z dnia 10 lipca 2003 r. otrzymuje brzmienie: "1. Wewnątrz pojazdu, na szybie tylnych prawych drzwi, w górnym lewym rogu, powinna być umieszczona dwustronna naklejka informująca o opłatach. Wzór naklejki określa załącznik Nr 3 do niniejszej uchwały". W pkt 2 uchwały sprecyzowano, że załącznik Nr 3 do uchwały z dnia 10 lipca 2003 r. otrzymuje brzmienie określone w załączniku Nr 1 do niniejszej uchwały. W załączniku Nr 1 do uchwały ustalono wzór informacji o opłatach za przejazd taksówką. Informację o opłatach podano jednocześnie w języku polskim i angielskim. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że wprowadza się dodatkowo informację w języku angielskim, ponieważ G. jest ważnym centrum turystycznym. Działając w imieniu K. M. i W. O., radca prawny P. S. wezwał do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały nr [...] Rady Miasta [...]. W uzasadnieniu wskazywał, że została podjęta bez podstawy prawnej w szczególności art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach nie zawierał upoważnienia dla rady gminy do nakładania na podmioty trudniące się zawodowo przewozem osób lub bagażu obowiązku stosowania dwujęzycznej informacji o cenie za km. Z kolei art. 10 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) stanowi, że napisy i informacje przeznaczone do odbioru publicznego sporządza się w języku polskim, zaś ewentualny przekład może mieć miejsce w przypadkach określonych rozporządzeniem ministra właściwego do spraw administracji publicznej. Zdaniem pełnomocnika skarżących możliwość umieszczania dwujęzycznych informacji dotyczy sfery działalności administracji publicznej, zaś w zakresie transportu lokalnego ogranicza się do środków transportu publicznego. Nie ma zatem podstawy prawnej do formułowania obowiązku podawania informacji o stawkach za przejazd taksówką w języku obcym. Prezydent Miasta [...] w piśmie z dnia 4 lutego 2008 r. poinformował pełnomocnika stron, że władze Miasta [...] odmówiły uchylenia załącznika do przedmiotowej uchwały. Zdaniem Prezydenta informacja o opłatach za wykonanie usługi przewozowej umieszczona w taksówce mieści się w dyspozycji § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie wypadków, w których nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy (Dz. U. Nr 32, poz. 349). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób lub rzeczy i dotyczy zarówno przewozów wykonywanych na liniach komunikacyjnych, jak i taksówką. Brak jednak w tej ustawie definicji sformułowania "transport publiczny". Pojęcie takie nie występuje również w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. W ocenie organu określenie: "w środkach transportu publicznego", użyte w w/w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 marca 2002 r. dotyczy wszystkich przewoźników świadczących usługi z zakresu przewozu osób. Już samo słowo "publiczny" znaczy ogólnodostępny. Zatem taksówka jest środkiem publicznego transportu innym niż tramwaje i autobusy, będące środkami lokalnego transportu zbiorowego. Dalej wskazał, że G. jest miastem turystycznym licznie odwiedzanym przez turystów zagranicznych, którzy często korzystają z taksówek szczególnie przy przewozach z portu lotniczego oraz bazy promowej. Umieszczanie szczegółowej informacji o cenach ma również znaczenie w sytuacji, gdy Rada Miasta [...] odstąpiła o ustalania cen urzędowych (maksymalnych) za przewóz taksówkami. Ponadto projekt uchwały był konsultowany z organizacjami zrzeszającymi gdańskich taksówkarzy i nie wniosły one zastrzeżeń poza techniczną kwestią umiejscowienia informacji. K. M. i W. O., reprezentowani przez P. S., zaskarżyli przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej naruszenie art. 7 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie bez podstawy prawnej obowiązku stosowania przez przedsiębiorców prowadzących działalności w zakresie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową informacji o wysokości stawek również w języku angielskim, co wpływa bezpośrednio na sytuację prawną skarżących - jako adresatów zaskarżonej uchwały, jak również skutkuje naruszeniem zasady wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP) wprowadzając bez upoważnienia ustawowego dodatkowe warunki jej prowadzenia. Skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podnieśli takie same argumenty jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w szczególności, że uchwała została podjęta bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z regułą określoną w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym w związku z art. 35 § 3 k.p.a., termin do wniesienia skargi na uchwałę rozpoczyna bieg od dnia upływu dwumiesięcznego terminu na załatwienie przez Radę Gminy Miasta [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. do dnia 7 lutego 2008 r. Tymczasem skarżący złożyli skargę przed tym terminem i to mimo informacji, że ich wezwanie zostanie rozpatrzone do dnia 6 lutego 2008 r. Zdaniem Rady w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych należy uznać, że skarga została wniesiona przedwcześnie z pominięciem warunku bezskutecznego wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego powinna być odrzucona. W odniesieniu do zarzutów skargi Rada podkreśliła, że podstawą prawną uchwały jest art. 15 ust. 5 ustawy - Prawo przewozowe, zgodnie z którymi gmina jest uprawniona do określenia przepisów porządkowych w odniesieniu do przewozów osób i bagażu taksówkami. Umieszczeniu obok informacji w języku polskim tłumaczenia na język angielski, wbrew twierdzeniom skarżącym, nie sprzeciwia się ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim. Informacja o opłatach za wykonywanie usługi przewozowej umieszczona na szybie taksówki osobowej, w celu umożliwienia zapoznania się z jej treścią wszystkim potencjalnym pasażerom mieści się w pojęciu "tekstu przeznaczonego do odbioru publicznego", o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2 powoływanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 marca 2002 r. Na słuszność stanowiska Rady wskazuje także treść § 2 ust. 1 tego rozporządzenia. W dalszej części podniesiono argumenty analogiczne jak w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 lutego 2008 r. W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2008 r. skarżący stwierdzili m.in., że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/2007 nie ma podstaw do odrzucenia skargi. Podkreślili również, że nie kwestionują istnienia podstawy prawnej uchwały, a jedynie to, że w prawie nie ma upoważnienia do stanowienia poprzez przepisy porządkowe obowiązku umieszczenia informacji w językach obcych. Ich zdaniem nie można zakwalifikować taksówkarzy jako podmioty wykonujące usługi transportu publicznego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 5 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i wskazał, że w podstawie prawnej uchwały nie powołuje się rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 marca 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie zauważyć należy, iż skarga wbrew twierdzeniom pełnomocnika organu została wniesiona w terminie. W tym miejscu zauważyć należy, że Prezydent Miasta [...] odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powiadomił skarżących, że ich wezwanie zostanie wykonane w terminie do dnia 6 lutego 2008 r., tego też dnia skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Urzędzie Miejskim w G. (patrz odcisk pieczęci Kancelarii Urzędu). Odnosząc się do zarzutów skargi podzielić należy stanowisko skarżących, że w ustawodawstwie polskim ale także unijnym nie ma definicji terminu "komunikacja publiczna" tym niemniej w powszechnym rozumowaniem tego pojęcia komunikacja publiczna obejmuje transport publiczny w tym wszystkie jego systemy w których pasażerowie nie podróżują swoim pojazdem w tym także przejazdy taksówkami. Ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90 poz. 999 z późn. zmianami) w art. 10 ust. 2 stanowi, iż nazwom, tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy w wypadkach i granicach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej. W oparciu tą decyzję Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie wypadków w których nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy (Dz. U. Nr 37 poz. 349 z późn. zmianami). W § 2 tego rozporządzenia określono przypadki kiedy nazwom, tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w języku polskim. W pkt 2 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia określono, iż wersje w przekładzie na język obcy mogą towarzyszyć tekstom w języku polskim w środkach transportu publicznego. Z treści art. 2 pkt 1 ust. 2 i 5 tego rozporządzenia wynika, że dotyczy to między innymi strefy nadgranicznej a także miejscowości wypoczynkowych i uzdrowiskowych oraz miejscowości cechujących się walorami rekreacyjnymi lub krajobrazowymi. Nie ulega wątpliwości, że G. jest położony w strefie nadgranicznej a także cechuje walorami o jakich mowa w ust. 5 pkt 1 art. 2 ustawy. W środkach transportu publicznego przekład obejmuje także informacje ułatwiające korzystanie ze środka transportu publicznego do których niewątpliwie należy informacje dotyczące taryfy za przejazd (art. 3 cytowanego rozporządzenia). Wprawdzie zaskarżona uchwała jako podstawę prawną przywołuje jedynie przepis kompetencyjny to tym niemniej uznać należy, iż Rada Miasta [...] była uprawniona do podjęcia zaskarżonej uchwały. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. DSz