III SA/Gd 69/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. G. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowanie z pobytu stałego postanawia przyznać adwokatowi G. K. kwotę 439,20 zł (słownie: czterysta trzydzieści dziewięć złotych 20/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Z. J. z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy, m. in. przez ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w G. poinformowała sąd, że pełnomocnikiem skarżącego ustanowiony został adw. G. K. Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. sąd odrzucił skargę Z. J., zaś w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2010 r. sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi. Zażalenie na to ostatnie postanowienie zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2010 r., wydanym w sprawie II OZ 777/10. W piśmie z dnia 26 listopada 2010 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy na rzecz skarżącego, według norm przypisanych wraz z podatkiem VAT, oświadczając jednocześnie, że wynagrodzenie to w żadnej części nie zostało zapłacone. Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do brzmienia § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie zaś z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. d), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innych sprawach niż takie, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynosi 240 zł, zaś w postępowaniu zażaleniowym – 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności adwokata, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w zw. z art. 5 oraz art. 8 tej ustawy stawka podatku dla tego rodzaju usług wynosi 22%. Zatem, wynagrodzenie adwokackie w wysokości 360 zł (240 zł za udział w postępowaniu przed sądem I instancji w sprawie III SA/Gd 69/10 oraz 120 zł za udział w postępowaniu zażaleniowym w sprawie II OZ 777/10) należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 79,20 zł (360 zł x 0.22), co daje łącznie kwotę 439,20 zł. Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.