III SA/Gd 698/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 sierpnia 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 24 maja 2019 r. o odmowie wymeldowania D. Z. z miejsca pobytu stałego. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: J.B., najemca lokalu nr [...] w M. ul. [...], zwrócił się do Wójta Gminy z wnioskiem o wymeldowanie siostrzeńca, D. Z. , z najmowanego przez wnioskodawcę lokalu. Decyzją z dnia 24 maja 2019 r. Wójt Gminy orzekł o odmowie wymeldowania D. Z. z miejsca pobytu stałego tj. lokalu nr [..] w M. przy ul. [...], gminie K.. Jako podstawę prawną wskazano art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1382), dalej zwanej także "ustawą" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej powoływanej jako "k.p.a." W uzasadnieniu organ przedstawił wyjaśnienia stron, zeznania świadków oraz przytoczył treść przepisów, na których oparł decyzję. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie D. Z. nie opuścił w sposób dobrowolny i trwały mieszkania nr [...] w M. przy ul. [...], zatem nie zostały spełnione ustawowe przesłanki podjęcia decyzji o wymeldowaniu D. Z. z miejsca pobytu stałego, sformułowane w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. J.B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie: - art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy poprzez przyjęcie, że D. Z. nie opuścił trwale i dobrowolnie spornego lokalu; zdaniem skarżącego D. Z. dobrowolnie i trwale opuścił wskazany lokal bez wymeldowania w 2012 r.; - art. 25 ust 1 ustawy przez jego niezastosowanie - wadliwie przyjęto bowiem, iż wymieniony nie opuścił spornego lokalu w sposób dobrowolny i trwały; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. w z związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zebranie materiału w sposób niewyczerpujący i ogólny, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin spornego lokalu oraz dowodu z przesłuchania D. Z. na okoliczność ustalenia charakteru jego pobytu za granicą; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób pobieżny i niedokładny oraz brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także przez przyjęcie, iż D. Z. spłacił rzekome zadłużenie lokalu bez podjęcia czynności mających ustalić czy istnieje jakiekolwiek zadłużenie lokalu i czy wymieniony dokonał jakiejś wpłaty na jego poczet. Ponadto odwołujący się wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oględzin spornego lokalu. Odwołujący się wskazał, że D. Z. wolę opuszczenia spornego lokalu wyraził zabierając z niego 7 lat temu wszystkie swoje rzeczy osobiste, przenosząc centrum życiowe za granicę i od tego czasu nie partycypując w kosztach utrzymania spornego lokalu. D. Z. podczas pobytów w Polsce, pomimo posiadania kluczy do lokalu, nie przebywa w nim, nie dba o przedmiotowy lokal i nie czyni starań o jego utrzymanie. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 26 sierpnia 2019 r., wskazując jako podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 35 ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie bezspornym jest, że D. Z. od 7 lat przebywa poza granicami Polski i w związku z tym nie przebywa w miejscu pobytu stałego. Spór między stronami dotyczył przyczyn wyjazdu oraz trwałości pobytu poza granicami kraju. Organ przedstawił wyjaśnienia stron i świadków. Wnioskodawca wskazał, że D. Z. opuścił sporny lokal w 2012 r., zabrał wszystkie swoje rzeczy osobiste i zorganizował sobie nowe centrum życiowe za granicą. W spornym lokalu nie posiada żadnych rzeczy takich jak meble, sprzęt RTV, AGD. Podczas pobytów w Polsce bywa w tym lokalu jednak w nim nie nocuje. Świadek, L. U. , zeznała że widywała D. Z. w dzieciństwie prawie codziennie, jednak od 10 lat nie widuje go w ogóle w spornym lokalu. Wskazała, że wie na pewno, że wszystkie rzeczy znajdujące się w opisywanym lokalu (meble, sprzęty) należą do wnioskodawcy lub jego zmarłej matki. Stwierdziła, że wymieniony opuścił sporny lokal dobrowolnie. Wyjaśniła, że to ona nakłaniała wnioskodawcę aby wszczął postępowanie o wymeldowanie ponieważ D. Z. nie partycypował w kosztach utrzymania lokalu. D. Z. w piśmie z dnia 27 stycznia 2019 r. wyjaśnił, że powodem opuszczenia miejsca pobytu stałego była konieczność podjęcia pracy, która pozwoliłaby mu spłacić zaległości czynszowe, do których doprowadził wnioskodawca. Wyjaśnił, że pracując w Polsce nie miałby takich możliwości, wyjechał do Wielkiej Brytanii, jednak zamierza powrócić do miejsca pobytu stałego i tam zamieszkać. R.J. w zeznaniach wyjaśniła, że widywała wymienionego często w spornym lokalu do czasu śmierci jego dziadków. Wie, że wyjechał do pracy za granicę. Widziała, że przyjeżdżał do tego lokalu co jakiś czas i tam nocował. Wskazała, że od D. Z. ma informację, iż chce on spłacić należności oraz wyremontować mieszkanie i dlatego pracuje za granicą K. C., pełnomocnik D. Z. , potwierdziła, że w spornym lokalu znajdują się rzeczy osobiste i sprzęty należące do jej bratanka. Dodała, że wymieniony płacił za mieszkanie, ona sama zanosiła pieniądze do Urzędu Gminy. Oświadczyła, że mieszkanie było zadłużone i całość zadłużenia spłacił D. Z. . Wskazała, że wymieniony wyjechał za granicę jedynie czasowo w celu zarobienia pieniędzy na spłatę zadłużenia. G. J. potwierdził, że wymieniony nie mieszka aktualnie w spornym lokalu, ponieważ przebywa za granicą, w czasie pobytów w Polsce przebywa on w tym lokalu. Od J.B. wie, że był on w tym roku w spornym lokalu, J.B. nie wspominał mu o zamiarze pozostania na stałe za granicą. E.S. zeznała, że widywała wymienionego regularnie kiedy był nastolatkiem. Ostatnio widziała go około 2 lata temu, nie wie czy mieszka on w spornym lokalu, obecnie tam nie bywa, gdyż wyjechał za granicę, jednak nie wie czy czasowo czy na stałe. Organ odwoławczy wskazał, że w zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach znajdują się dowody świadczące o niezerwaniu przez wymienionego więzi ze spornym lokalem, a mianowicie: sporządzony przez Kierownika Referatu Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Gminy wykaz spłat D. Z. zaległości wraz z odsetkami w łącznej kwocie 16.602,19 zł oraz wykaz wpłat D. Z. dotyczących bieżącego czynszu oraz rozłożonej na wniosek J.B. na raty zaległości na kwotę 11.237,74 zł. Organ odwoławczy wskazał również, że w dniu 29 maja 2019 r., po wydaniu przez Wójta Gminy zaskarżonej decyzji, do organu meldunkowego wpłynęła kserokopia pisma z dnia 20 maja 2019 r. podpisana przez pełnomocnika wnioskodawcy, w którym wezwano D. Z. do odbioru rzeczy osobistych i mebli w terminie 7 dni pod rygorem oddania ich na koszt i ryzyko D. Z. do "stosownego miejsca". Odnośnie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z oględzin spornego lokalu, organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający, a przeprowadzanie w tej sytuacji kolejnego dowodu prowadziłoby jedynie do zbędnego przedłużania postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że w w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące wymeldowanie D. Z. z miejsca pobytu stałego, podzielając stanowisko wyrażone w decyzji przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że D. Z. co prawda opuścił sporny lokal i zamieszkał za granicą, jednak pobyt ten ma charakter czasowy i związany jest z podjęciem pracy w innym kraju, co umożliwiło wymienionemu regularne spłaty zadłużenia ciążącego na spornym lokalu. Twierdzenia wnioskodawcy, że wymieniony dobrowolnie i trwale opuścił sporny lokal i zerwał z nim więzi w obliczu dołączonych do akt sprawy dowodów potwierdzających wieloletnie regularne regulowanie przez D. Z. opłat czynszowych oraz rozłożonych na raty zaległości są sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Powyższe w ocenie organu odwoławczego niezbicie świadczy o tym, że wymieniony nie opuścił miejsca pobytu stałego trwale i nie zerwał z nim więzi. Ponadto załączony do akt sprawy dokument, w którym wnioskodawca wzywa D. Z. do odbioru rzeczy osobistych i mebli, podważa prawdziwość wyjaśnień wnioskodawcy, że w lokalu nie znajdują się żadne rzeczy należące do wymienionego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze J.B. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody z dnia 26 sierpnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 24 maja 2019 r. o odmowie wymeldowania D. Z. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w M.. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności, w tym art. 35, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Warto w tym miejscu przywołać – wyrażone co prawda na gruncie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) ale zachowujące nadal aktualność - stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK- A 2002/3/34), w który wskazano, że "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki". Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu". Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 ustawy oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji m.in. dotyczące zameldowania na pobyt stały, są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (także wypracowanym na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dalej zachowującym swą aktualność w świetle tożsamego brzmienia przepisów ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności) przyjmuje się, że o pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l., jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona zatem wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09). Zagadnienie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu jest bogato komentowane w judykaturze. Przyjmuje się, że o tym, czy opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. III SA/Kr 654/12,; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. III SA/GL 370/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. III SA/Łd 1058/11). Z kolei aby uznać, że opuszczenie stałego miejsca pobytu ma charakter dobrowolny należy stwierdzić, iż wynika ono z własnej woli zainteresowanego, a nie z powodu jakiejkolwiek presji, czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. II SA/Bk 468/12). Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. W ocenie Sądu, za samodzielną i dobrowolną rezygnację z przebywania w danym lokalu nie może być uznane opuszczenie lokalu spowodowane koniecznością podjęcia pracy zarobkowej, w szczególności w celu spłaty obciążającego lokal zadłużenia. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organy zebrany w sposób wystarczający, a przyjęte przez nie ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia wydania decyzji orzekającej o odmowie wymeldowania D. Z. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. przy ul. [...] w M. wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Sąd w pełni aprobuje stanowisko organów obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstawy do przyjęcia, że D. Z. opuścił przedmiotowy lokal, w którym jest zameldowany na pobyt stały, w sposób który wskazywałby na to, że opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że D. Z. zamieszkiwał w lokalu w M., po czym wyjechał zagranicę. Powyższe nie daje jednak podstawy do wymeldowania, zważywszy, że wymieniony wyjechał z kraju w celach zarobkowych i do którego - jak od początku nieodmiennie deklaruje - chce powrócić. Należy się zgodzić, że sama deklarowana chęć powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania. O ocenie charakteru opuszczenia lokalu, decyduje bowiem nie tyle werbalna treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Zamiar utrzymania związków z miejscem stałego zameldowania powinien być zatem oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Zdaniem Sądu, ustalone w sprawie okoliczności faktyczne w wystarczający sposób potwierdzają, że zamiar powrotu do lokalu ma charakter rzeczywisty. Świadczy o tym okoliczność, że D. Z. przeznaczył dużą kwotę zarobionych zagranicą środków na spłatę zadłużenia obciążającego lokal. Organy prawidłowo uznały za niewiarygodne podniesione w tym zakresie przez stronę skarżącą oraz świadka L.U. twierdzenia przeciwne, to jest, że D. Z. nie partycypował w kosztach utrzymania spornego lokalu. Przeczą temu w sposób oczywisty znajdujące się w aktach sprawy dokumenty urzędowe, sporządzone na podstawie danych gromadzonych przez Referat Podatku i Opłat Lokalnych Urzędu Gminy. Z dokumentów tych wynika, że na skutek wpłat D. Z. dokonywanych w latach 2016, 2017 i 2018 r. spłacona została obciążająca lokal zaległość sądowa wraz z odsetkami w łącznej kwocie 16 602,33 zł (k. 17 akt administracyjnych), a na skutek odrębnych wpłat dokonywanych w latach 2015, 2016, 2017 i 2018 r. spłacona została zaległość sądowa wraz z bieżącym czynszem za lokal w łącznej kwocie 11 237, 74 zł (k.18 akt administracyjnych). Z powyższego wynika, że D. Z. w latach 2015-2018 dokonywał systematycznie (i w miarę tego na co pozwalały mu zarabiane zagranicą pieniądze) spłacania długów ciążących na mieszkaniu, które - co nie jest bez znaczenia - zostały wygenerowane m.in. przez skarżącego J.B.. Do 2018 r. kwota przeznaczonych przez D. Z. środków na lokal w M. wyniosła łącznie 27 840, 07 zł i świadczy o utrzymywaniu związku z lokalem i niewątpliwe rzeczywistym zamiarze powrotu do lokalu. Tak też w przedmiotowej sprawie, zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do przyjęcia, że pobyt D. Z. w Anglii nie przesądza w tym przypadku o utracie przez niego centrum życiowego w Polsce. D. Z. odwiedza miejsce stałego zamieszkania, w lokalu pozostawił on część swoich rzeczy nadto systematycznie i od lat przeznaczał on znaczne środki na utrzymanie i spłatę zadłużenia lokalu, z uwagi na zamiar powrotu do tego lokalu. Podkreślić należy, że zameldowanie na pobyt stały ma charakter odmienny od zameldowania na pobyt czasowy. Zgodnie z art. 25 ust. 1 i 2 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, natomiast pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Skarżący mając miejsce pobytu stałego w przedmiotowym lokalu może zatem przebywać w innej miejscowości bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. Pobyt skarżącego za granicą w celach zarobkowych mimo swojej długotrwałości należy kwalifikować jako pobyt czasowy i pobyt ten nie wyklucza posiadania przez skarżącego miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w M. . Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu, wskazać należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje prowadzenia postępowania dowodowego obejmującego tego rodzaju środek dowodowy. Wniosek ten nie mógł zatem podlegać uwzględnieniu przez Sąd. Niezależnie od tego, podkreślenia wymaga, że przeprowadzenie wskazanego dowodu nie było konieczne także w toku postępowania administracyjnego i pozostawałoby w sprzeczności z zasadą ekonomiki i szybkości postępowania. Okoliczność, że w spornym lokalu znajdują się także rzeczy należące do D. Z. została w wystarczający sposób potwierdzona innymi dowodami – w tym także dowodem pochodzącym od strony skarżącej. W znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 20 maja 2019 r. strona skarżąca wystąpiła bowiem do D. Z. do odbioru rzeczy osobistych i mebli w terminie 7 dni pod rygorem oddania ich na koszt i ryzyko wzywanego do stosownego miejsca, o którym D. Z. miał zostać poinformowany odrębnym pismem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.