III SA/Gd 703/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Adam Osik (spr.), Protokolant Specjalista Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku z dnia 6 listopada 2025 r. nr 10/2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Komisariatu Policji w Ustce z dnia 22 października 2025 r., nr 8/2025; 2. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku na rzecz skarżącego M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 18 września 2025 M. P. zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w Ustce o udzielenie informacji publicznej poprzez wskazanie, ile było postępowań prowadzonych przez organ w związku ze zniszczeniem mienia opisanym w art. 288 k.k. w okresie od 01.09.2023 do 31.12.2023 wraz z: - podaniem sygnatury organu jak i Prokuratury Rejonowej w Słupsku, pod jakimi były prowadzone postępowania; - dokładną datą zgłoszeń zniszczenia mienia; - wysokością zgłaszanych strat; - wynikiem rozstrzygnięcia postępowań; - datą zakończenia postępowań. Organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W wyznaczonym terminie wpłynęła odpowiedź od wnioskodawcy, w której wskazano, iż żądane informacje dotyczące postępowań prowadzonych przez Komisariat Policji w Ustce w związku ze zniszczeniem mienia (art. 288 k.k.) w podanym okresie mają szczególne znaczenie dla interesu publicznego z następujących powodów: 1. Transparentność i kontrola społeczna nad działaniami organów ścigania: Dostęp do danych o liczbie, sygnaturach, datach zgłoszeń i rozstrzygnięciach postępowań w konkretnej kategorii przestępstw (zniszczenie mienia) jest fundamentalny dla realizacji konstytucyjnego prawa do kontroli społecznej nad funkcjonowaniem władzy publicznej. Umożliwia obywatelom, w tym mieszkańcom Ustki, ocenę efektywności działań Policji w zakresie zwalczania przestępczości i ochrony mienia, co jest kluczowe dla budowania zaufania publicznego do organów ścigania. 2. Ocena skuteczności i efektywności Policji: Informacje o wynikach rozstrzygnięć postępowań (np. umorzenia, skierowania aktu oskarżenia, wykrycia sprawców) oraz datach ich zakończenia pozwalają na analizę skuteczności prowadzonych dochodzeń i śledztw. Dane te są niezbędne do oceny, czy zasoby publiczne (ludzkie i finansowe) przeznaczone na utrzymanie Komisariatu Policji w Ustce są wykorzystywane w sposób optymalny i czy działania Policji przynoszą oczekiwane rezultaty w zakresie bezpieczeństwa lokalnej społeczności. 3. Wspieranie świadomej debaty publicznej i działań prewencyjnych: Znajomość skali problemu zniszczenia mienia (liczba zgłoszeń, wysokość strat) oraz sposobu jego rozwiązywania przez Policję, pozwala na prowadzenie świadomej debaty publicznej na temat bezpieczeństwa w gminie Ustka. Umożliwia to mieszkańcom, lokalnym samorządowcom i organizacjom społecznym podejmowanie świadomych decyzji dotyczących działań prewencyjnych, np. w zakresie monitoringu, oświetlenia, czy edukacji społecznej, co bezpośrednio przekłada się na poprawę bezpieczeństwa i ochronę interesu publicznego. Dane te mogą również służyć jako podstawa do formułowania postulatów i propozycji zmian w lokalnej polityce bezpieczeństwa. 4. Zgodność z duchem ustawy o dostępie do informacji publicznej: Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma na celu zapewnienie jak najszerszego dostępu do informacji o działalności organów publicznych. Ograniczenia, takie jak wymóg wykazania szczególnej istotności dla informacji przetworzonej, mają zapobiegać nadużyciom i obciążaniu organów tworzeniem nowych informacji na potrzeby prywatne. W tym przypadku, żądane dane, choć wymagają zestawienia, są informacjami o faktach i działaniach Policji, które są już w posiadaniu organu i dotyczą wykonywania zadań publicznych. Ich udostępnienie nie służy mojemu prywatnemu interesowi, lecz ma na celu realizację funkcji kontrolnej i informacyjnej społeczeństwa. Decyzją z 22 października 2025 r., nr 8/2025, wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.) oraz art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 poz. 572 z późn. zm.) Komendant Komisariatu Policji w Ustce odmówił udzielenia informacji publicznej. Zdaniem organu niniejsza sprawa dotyczy bez wątpienia udzielenia informacji publicznej przetworzonej, co wymagało wezwania wnioskodawcy do wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na dzień złożenia wniosku, organ nie dysponował gotową informacją odpowiadającą treści zapytania, która mogłaby podlegać udostępnieniu. W celu udzielenia odpowiedzi o żądanym zakresie, niezbędne byłoby zatem dokonanie przeglądu wszystkich postępowań prowadzonych na przestrzeni 4 miesięcy, dokonanie procesu wyłowienia tych, które dotyczyły zniszczenia mienia. Jest to w istocie wytworzeniem nowego zbioru informacji, w wyniku procesu przetworzenia informacji istniejących. Organ wyjaśnił, że ma obowiązek ustosunkować się wprost do zadanego pytania i nie ma uprawnienia do jego uznaniowego zawężania. Powyższe oznacza, że dla udzielenia odpowiedzi nie tylko należało zidentyfikować sprawy, o które wnioskodawca pyta, ale przejrzeć wszystkie sprawy prowadzone przez Komisariat Policji w Ustce w oznaczonym czasie, pod kątem występowania w nich elementów wykroczeń lub przestępstw dotyczących zniszczenia mienia. Proces ten wymagałby zaangażowania dodatkowych sił i środków. W celu przygotowania żądanej informacji konieczne byłoby dotarcie do dokumentacji wszystkich postępowań prowadzonych przez organ w zakreślonym czasie. Organ ocenił, że wnioskodawca nie wykazał w niniejszej sprawie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ dodał, że biorąc pod uwagę dotychczasowe działania wnioskodawcy, uznać należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej zmierza do uzyskania informacji (danych), które będą wykorzystane w innym celu aniżeli przewidziano w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co powoduje, że wniosek nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być traktowana, jako środek do zaspokajania prywatnych potrzeb obywateli. Wnioskodawca nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej, korzystając z tej instytucji dla osiągnięcia innych celów niż troska o dobro publiczne, składając masowo wnioski o dostęp do informacji publicznej wpływa destabilizująco na pracę organu. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca zakwestionował kwalifikację żądanych danych jako informacji przetworzonej, wskazując, że stanowią one podstawowe metadane o prowadzonych postepowaniach karnych, które Komisariat musi rejestrować i agregować w systemach teleinformatycznych (np. w systemie KSIP). Czynności polegające na filtrowaniu i zestawieniu tych danych za okres 4 miesięcy jest rutynowa czynnością techniczną, a nie wytwarzaniem nowej informacji wymagających istotnych nakładów pracy. Organ nie wykazał natomiast, że zestawienie tych danych dezorganizuje jego pracę lub wymaga zaangażowania kadry o specjalistycznej wiedzy. Nadto w ocenie strony odrzucenie argumentów o kontroli społecznej jako zbyt ogólnych w kontekście działalności Policji jest naruszeniem istoty prawa do informacji publicznej. Decyzją z 6 listopada 2025 r. nr 10/2025 po rozpoznaniu odwołania M. P., Komendant Miejski Policji w Słupsku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślić należy, iż na dzień złożenia wniosku, organ nie dysponował gotową informacją odpowiadającą treści zapytania, która mogłaby podlegać udostępnieniu. W celu udzielenia odpowiedzi o żądanym zakresie, niezbędne byłoby zatem dokonanie przeglądu wszystkich postępowań prowadzonych na przestrzeni 4 miesięcy, dokonanie procesu wyłowienia tych, które dotyczyły zniszczenia mienia. Jest to w istocie wytworzeniem nowego zbioru informacji, w wyniku procesu przetworzenia informacji istniejących. Organ ma obowiązek ustosunkować się wprost do zadanego pytania i nie ma uprawnienia do jego uznaniowego zawężania. Powyższe oznacza, że dla udzielenia odpowiedzi nie tylko należało zidentyfikować sprawy, o które wnioskodawca pyta, ale przejrzeć wszystkie sprawy prowadzone przez Komisariat Policji w Ustce w oznaczonym czasie, pod kątem występowania w nich elementów wykroczeń lub przestępstw dotyczących zniszczenia mienia. Proces ten wymagałby zaangażowania dodatkowych sił i środków. W celu przygotowania żądanej informacji konieczne byłoby dotarcie do dokumentacji wszystkich postępowań prowadzonych przez organ w zakreślonym czasie. Organ ocenił, że wnioskodawca nie wykazał w niniejszej sprawie - mimo dodatkowego wezwania - przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Dla wykazania ww. przesłanki nie wystarczy ogólne odwołanie się do sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa i przywilejów, dobra wspólnego społeczności, albo potrzeby prawidłowego funkcjonowania organów władzy publicznej. Wnioskodawca powinien także posiadać (i wykazać) obiektywną i autentyczną, a nie tylko potencjalną, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia konkretnych działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (por. NSA wyrok z dnia 12 grudnia 2024 r., III OSK 1229/23, NSA wyrok z dnia 16 lipca 2024 r., III OSK 110/23). Organ odwoławczy dodać także, iż biorąc pod uwagę dotychczasowe działania wnioskodawcy, uznać należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej zmierza do uzyskania informacji (danych), które będą wykorzystane w innym celu aniżeli przewidziano w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co powoduje, że wniosek nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być traktowana jako środek do zaspokajania prywatnych potrzeb obywateli. Wnioskodawca nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej, korzystając z tej instytucji dla osiągnięcia innych celów niż troska o dobro publiczne, składając masowo wnioski o dostęp do informacji publicznej wpływa destabilizująco na pracę organu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje także dostęp do informacji przetworzonej, jednak jedynie w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sytuacji, w której prawo takie nie przysługuje wnioskodawcy - należało utrzymać w mocy decyzję Komendanta Komisariatu Policji w Ustce. Skarżący pismem z dnia 26 listopada 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zw. z art. 3 ust, 1 pkt u.d.i.p. przez ograniczenie prawa obywatela do informacji publicznej i błędne przyjęcie, że prawo to podlega ograniczenie ze względu na przetworzony charakter informacji, 2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez błędne przyjęcie, że zadane dane statystyczne wymagają przetworzenia, podczas gdy stanowią one informację prostą, dostępną w systemach teleinformatycznych Policji lub w aktach, 3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewykazanie, ze przygotowanie informacji wymagałoby nakładów pracy dezorganizujących działanie urzędu, 4. art. 8 § 1 k.p.a. przez formułowanie zarzutów nadużycia prawa wobec skarżącego i kierowanie się przy wydawaniu decyzji domniemaniem złej woli wnioskodawcy, 5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez użycie ogólnikowych stwierdzeń o braku interesu publicznego w uzasadnieniu decyzji bez odniesienia się do argumentów skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek obejmuje okres 4 miesięcy w jednostce szczebla komisariatu. Liczba postepowań z art. 288 k.k. w tak krótkim czasie na terenie Gminy Ustka nie jest na tyle znaczna, aby ich zewidencjonowanie mogło doprowadzić do paraliżu pracy organu. Organ nie przedstawił dowodów np. analizy obciążenia pracą, które potwierdzałyby tezę o paraliżu jednostki, poprzestając na gołosłownych twierdzeniach. Nawet zaś jeśli informacja ma charakter przetworzony, skarżący stoi na stanowisku, że wykazał istnienie szczególnego interesu publicznego, bowiem żądane dane dotyczą skuteczności Policji w zapewnianiu bezpieczeństwa mienia obywateli. W odpowiedzi na skargę Komenda Miejska Policji w Słupsku wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Podał, że skarżący złożył kilkanaście wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Część została uwzględniona. Przeciwko skarżącemu jest prowadzone postępowanie karne o zniszczenie mienia i składane wnioski o udostępnienie informacji publicznej służą mu do nękania osób występujących w jego sprawie. Skarżący działał w interesie własnym, a nie publicznym. Części informacji nie można było podać ze względu na klauzulę tajności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organy wydając zaskarżone decyzję w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje rozstrzygnięcie, którego celem było ustalenie, czy żądana informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p.". Ustawa ta stanowi m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art. 1 ust. 1). Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1 i 2). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 3 ust. 1). W przypadku żądania informacji przetworzonej, tj. informacji, której udzielenie wymaga znacznego nakładu pracy wykraczającego poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, jej udzielenie warunkowane jest zatem wystąpieniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to organ powinien wydać decyzję o odmowie udzielania informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z powyższych przepisów wynika, że informacja publiczna przetworzona powinna być udostępniona w sytuacji, gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy wskazać, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (zob. wyroki NSA: z 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1948/14, te i dalsze orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma właściwie nieograniczony charakter, co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Natomiast udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Zauważyć należy, że w przepisach u.d.i.p. pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (wyroki NSA: z 5 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3097/12, z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, z 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, z 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 416/12). Odnosząc się do zagadnienia czasochłonności i pracochłonności przy udzielaniu informacji publicznej Sąd miał na względzie, że decyzja w której organ powołuje się na taką okoliczność powinna szczegółowo wskazywać na pełne ustalenia stanu faktycznego, z których musi wynikać, jakie dokładnie czynności i obejmujące jaki zakres działań, oraz w odniesieniu do ilu dokumentów, konieczne są do podjęcia, aby udostępnić żądaną informację publiczną. Jeśli w ocenie organu dla wyszukania danych niezbędnych do udzielenia odpowiedzi konieczne będzie np. przejrzenie określonej liczby dokumentów czy akt spraw (postepowań określonego rodzaju), należy wskazać, ile takich dokumentów czy akt spraw wymaga przejrzenia. Twierdzenie, że żądana we wniosku informacja publiczna stanowi informację przetworzoną wymaga dokonania przez organ pełnej oceny, która to ocena nie może być dowolna. Ewentualne ustalenie organu, że wykonanie zadania w postaci udostępnienia żądanych danych zakłóci jego funkcjonowanie, wymaga wyczerpującego uzasadnienia z wykazaniem m.in. tego, jaka (choćby w przybliżeniu) liczba pracowników zostałaby przez organ skierowana do wykonania tego zadania i przez jaki czas. W ocenie Sądu treść zaskarżonych decyzji, jak również realia faktyczne niniejszej sprawy świadczą o tym, że organ nie podołał obowiązkowi wykazania powyższych okoliczności. Przede wszystkim adresat wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie nie udowodnił (ani nawet nie uprawdopodobnił) by udzielenie żądanej informacji musiało się wiązać z pracami na tyle czasochłonnymi, by destabilizowały pracę organu. Nie podał bowiem (nawet w przybliżeniu) tego, w jakiego rodzaju dokumentacji biurowej, ewentualnie w jakich aktach spraw, znajdują się dane niezbędne dla udzielenia żądanej informacji (w szczególności, czy jest to dokumentacja papierowa czy też może sporne dane są zdigitalizowane i zgrupowane w systemie komputerowym o określonych cechach i o określonej funkcjonalności w zakresie wyszukiwania danych). Jest to zaś o tyle istotne w realiach niniejszej sprawy, że niektóre systemy informatyczne posiadają tego rodzaju funkcjonalność, która umożliwia – choćby dla celów statystycznych - łatwe wyodrębnienie konkretnych danych przy zastosowaniu odpowiednich filtrów. Na tego rodzaju stosowane systemy teleinformatyczne, w tym Krajowy System Informacyjny Policji, wskazywał skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, do czego organ II instancji nie odniósł się. W swych decyzjach organ nie sprecyzował także tego, jaka liczba pracowników (funkcjonariuszy) i przez jak długi czas musiałaby pracować nad realizacją wniosku dostępowego, jak również nie sprecyzowano tego, czy odpowiedz na wniosek przygotowywaliby pracownicy zatrudnieni w komórce zajmującej się m.in. udostępnianiem informacji publicznej (jeśli oczywiście taka komórka organizacyjna istnieje w strukturze pytanego podmiotu), czy też byliby to pracownicy zatrudnieni w innych działach i zajmujący się innymi obowiązkami służbowymi. Przede wszystkim jednak, mając na uwadze treść wniosku i zakres żądanej informacji organy miały obowiązek wskazania podstawowej informacji, która odnosiłaby się do liczby postępowań toczących się w organie będącym adresatem wniosku w podanym przez skarżącego 4-miesięcznym okresie czasu. Informacja ta jest niezbędna do dokonania oceny, czy liczba postępowań jest na tyle znaczna, że wyodrębnienie z niej tych spraw, które dotyczyły przestępstw zniszczenia mienia penalizowanych w art. 288 k.k. Jeżeli organ twierdzi, że w celu przygotowania informacji należało dotrzeć do wszystkich postepowań w zakreślonym we wniosku czasie, lecz nie podaje liczby tych postępowań, poczynione w zaskarżonych decyzjach ustalenie o przetworzonym charakterze żądanej informacji jest ustaleniem dowolnym i przez to wymyka się spod rzeczywistej kontroli sądu administracyjnego, a nadto uniemożliwia stronie poddanie tych ustaleń realnej kontroli instancyjnej. Bez przybliżenia przywołanych okoliczności niemożliwym było dokonanie rzetelnej oceny omawianej materii czasochłonności. To zaś autor decyzji musi wykazać, lub choćby uprawdopodobnić postawioną przez siebie tezę. Tylko wtedy Sąd administracyjny będzie posiadał konkretny materiał nadający się do oceny. Tego jednakże zabrakło w skarżonej decyzji. Jej uzasadnienie w omawianej części ma charakter wielce ogólnikowy i nie zawierający szczegółowego nawiązania do materii niniejszej sprawy. Stwierdzić przy tym należy, że w dużym stopniu uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi dosłowne powtórzenie uzasadnienia organu pierwszej instancji. Nie zawiera przy tym wymaganego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym przez skarżącego. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów pozwalających na weryfikację stanowiska organów, co do charakteru wnioskowanej informacji jako przetworzonej, co powoduje, że zaskarżone decyzje nie odpowiadają prawu. Organy nie wskazały jakie konkretnie czynności musiałyby wykonać, aby udostępnić wnioskowane informacje zgodnie z wnioskiem. Organy gołosłownie powołały się na konieczność sięgnięcia do dokumentów źródłowych i ich analizy, co miałoby uzasadniać przyjęcie, że żądana informacja ma charakter przetworzonej. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegały uchyleniu z uwagi na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy też podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Podkreślenia wymaga, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy, w istocie nie wyjaśniono na jakiej podstawie organy ustaliły, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, a w konsekwencji że ziściły się przesłanki uzasadniające wydanie decyzji odmownej. Twierdzenia podnoszone przez pełnomocnika organu na rozprawie, jako spóźnione, nie mogły być wzięte pod uwagę jako uzasadnienie dla wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Z uwagi na powyżej stwierdzone braki, które uniemożliwiały Sądowi weryfikację twierdzenia o przetworzonym charakterze żądanej informacji, przedwczesnym było odnoszenie się do problematyki istnienia szczególnie istotnego interesu przemawiającego za udostępnieniem informacji przetworzonej. Do czasu bowiem skutecznego udowodnienia przez organ tezy, o posiadaniu przez żądane dane tego typu charakteru, nie zachodzi faktyczna konieczność wykazywania przez wnioskodawcę, że po jego stronie istnieje szczególnie istotny interes przemawiający za udostępnieniem informacji przetworzonej. Końcowo, odnosząc się do podniesionej przez organ kwestii nadużycia przez skarżącego prawa do informacji publicznej, wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna "nadużycia prawa do informacji publicznej" jako przesłanki odmowy jej udostępnienia. Przesłanka ta, wypracowana w piśmiennictwie i orzecznictwie, przewidziana dla sytuacji skrajnych, pojawia się w kontekście następującej motywacji i celów realizowanych przez osoby składające wnioski: 1) wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji), 2) wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, 3) wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji. Z treści wniosku skarżącego nie wynika, aby został on złożony z tak rozumianych pobudek. Sama zaś nawet znaczna liczba wniosków składanych w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie przesądza automatycznie o możliwości oceny działania wnioskodawcy jako nadużycia prawa do informacji publicznej. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do szczegółowego i wnikliwego zbadania wniosku strony z uwzględnieniem uwag poczynionych w niniejszym uzasadnieniu. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1. sentencji wyroku na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 par. 1 p.p.s.a.