III SA/Gd 704/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ż. na czynność Komendanta Powiatowego Policji w Bytowie z dnia 4 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odebrania broni palnej, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność broni postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. Ż. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. W dniu 20 listopada 2025 r. (data nadania) A. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w której wskazał na czynność Komendanta Powiatowego Policji w Bytowie z dnia 4 kwietnia 2024 r. odebrania broni palnej, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność broni. W ocenie skarżącego czynność organu Policji, na skutek której został pozbawiony broni była nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że czynność polegająca na odebraniu broni, amunicji oraz dokumentów dokonana w oparciu o przepis art. 19a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 485) jest czynnością materialno-techniczną i została podjęta w związku rozpoczęciem procedury "Niebieskiej karty". W sprawie zachodziły ustawowe przesłanki nakazujące prewencyjne odebranie broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi jest czynność materialno-techniczna odebrania broni palnej, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność broni, a więc czynność mieszcząca się w zakresie opisanym w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako "p.p.s.a."). Czynność ta została potwierdzona, znajdującym się w akta administracyjnych, protokołem z dnia 4 kwietnia 2024 r. podpisanym też przez skarżącego. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się z terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę na czynność odebrania broni po upływie półtora roku od jej dokonania, zatem nie dochował wyżej przewidzianego terminu 30 dni na jej zaskarżenie. Sąd nie stwierdził podstaw do skorzystania z możliwości uznania, że skarżący uchybił terminowi nie z własnej winy. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia zarówno wyjątkowo długi czas jaki upłynął od dokonania czynności jak i brak wskazania przez skarżącego jakichkolwiek czynników niezależnych czy niezawinionych przez skarżącego, które miałyby spowodować przekroczenie tego terminu. Trzeba mieć na uwadze, że norma z art. 53 § 2 p.p.s.a. przyznaje sądowi administracyjnemu autonomiczną i dyskrecjonalną kompetencję do oceny, czy uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2025 r. sygn. akt II OSK 2968/24). Okoliczności, które wskazywałyby na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu nie wynikają też z samych akt sprawy. Skarżący był osobiście obecny przy czynności organu Policji w dniu 4 kwietnia 2024 r., co dokumentuje m.in. protokół odebrania skarżącemu broni. Od dnia 4 kwietnia 2024 r. skarżący miał zatem wiedzę o tym, że odebrano mu broń, co mógł zakwestionować w terminie 30 dni, licząc od tej daty. Obowiązujący skarżącego termin na wniesienie skargi na ww. czynność upłynął wobec tego już w maju 2024 r. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzuca skargę wniesioną po upływnie terminu do je wniesienia. W tej sprawie wniesienie skargi w dniu 20 listopada 2025 r. na czynność z dnia 4 kwietnia 2024 r. jest niewątpliwie spóźnione. Mając na względzie przytoczone okoliczności sprawy oraz treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzucił spóźnioną skargę. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.