III SA/Gd 708/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. W dniu 5 czerwca 2012 r. wszczęto postępowanie administracyjne z wniosku I. K. w sprawie wymeldowania M. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G.. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu M. K. z ww. lokalu. Decyzja ta został utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił obie ww. decyzje. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego, czym naruszyły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolejną decyzja z dnia 9 kwietnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 388), orzekł o wymeldowaniu M. K. z pobytu stałego z G. ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę prawną wymeldowania osoby decyzją administracyjną stanowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W myśl tego przepisu organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, obywatel, który opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. W toku postępowania D. S. poinformowała, załączając umowę darowizny (akt notarialny z dnia 3 grudnia 2012 r.), że jest właścicielką domu przy ul. [...] w G. i wnosi o wymeldowanie z nieruchomości M. K.. Twierdziła przy tym, że wymieniony od października do grudnia 2011 r. jedynie pomieszkiwał w tym domu, a od grudnia 2011 r. całkowicie, dobrowolnie się z niego wyprowadził. Od tego czasu do lutego 2012 r. zabrał z domu wszystkie swoje rzeczy osobiste. W dniu 8 maja 2013 r. w protokole przesłuchania M. K. oświadczył, że nigdy dobrowolnie nie wyprowadzał się z miejsca stałego zameldowania. Złożył pozew do sądu, ponieważ zamierza zamieszkać ponownie w tym domu. Zgodnie zaś z wyrokiem rozwodowym z dnia 20 lipca 2012 r. przydzielono mu prawo do korzystania z jednego pokoju w nieruchomości. W dniu 5 lipca 2013 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem świadków i stron. Przesłuchani w sprawie meldunkowej świadkowie zgodnie zeznali, że M. K. od końca 2011 r. nie zamieszkuje w lokalu, a przyczyną opuszczenia tego miejsca był rozpad związku małżeńskiego. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2014 r. organ przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Do pisma z dnia 18 grudnia 2014 r. D. S. załączyła wyrok Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...] z dnia 16 października 2013 r. o eksmisji M. K. z lokalu, a także prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] z dnia 27 lutego 2014 r. oddalający apelację w tym zakresie. Kolejnym dokumentem jest wyrok Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...] oddalający pozew wymienionego dotyczący przywrócenia posiadania przedmiotowej nieruchomości, a także prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...], który oddalił apelację M. K. w tej sprawie. Przesłuchano również strony postępowania. I. K. pełnomocnik D. S. zeznała m.in., że były mąż znęcał się nad nią oraz wskazała, że wyroki w sprawie eksmisji i w sprawie przywrócenia posiadania są prawomocne. M. K. twierdził zaś, że zna ww. wyroki, ale chce wznowić postępowania w związku z nowymi wnioskami dowodowymi. Podtrzymał twierdzenie, że nigdy nie wyprowadzał się z lokalu dobrowolnie. Został z niego usunięty poprzez wymianę zamków w drzwiach. Zamierza tam nadal mieszkać i traktuje to miejsce, jako swoje centrum życiowe. Dalej organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. II SA/Ke775/10, gdzie przyjęto, że w sytuacji, kiedy dana osoba nie zamieszkuje w lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały, a jej powództwo o przywrócenie posiadania tego lokalu zostało oddalone przez sąd powszechny, nie ma podstaw do odmowy wymeldowania nawet wówczas, gdy niemożność zamieszkiwania w lokalu powstała wskutek celowego działania osób trzecich. Oddalenie powództwa o przywrócenie posiadania należy w tym przypadku traktować jako utratę prawnych możliwości powrotu do stanu wcześniej istniejącego. W podsumowaniu organ za rozstrzygające w sprawie uznał wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia 25 października 2013 r. sygn. akt [...], w którym oddalono powództwo dotyczące przywrócenia posiadania M. K. do lokalu oraz wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 27 lutego 2014r. sygn. akt [...] nakazujący nie tylko opróżnienie ale i opuszczenie spornego lokalu przez wymienionego. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył M. K. wskazując na dowolność oceny materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków. Zarzucił również pominięcie dowodu z przedłożonych oświadczeń sąsiadów, całkowite pominięcie dowodu z przedłożonych zdjęć wykonanych przez niego we wnętrzu spornego lokalu, czy też dowodu z przesłuchania policjantów biorących udział w interwencji w czasie próby wejścia do lokalu w dniu 20 czerwca 2012r. i w dniu 15 lutego 2013r. Dodał, że w wyroku rozwodowym sąd orzekł o jego prawie do korzystania z jednego pokoju w lokalu. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", w związku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na okoliczność niezamieszkiwania M. K. w miejscu pobytu stałego. Wątpliwości dotyczyły sposobu opuszczenia lokalu. D. S. i I. K. twierdziły, że opuścił on lokal dobrowolnie w 2011 r., natomiast M. K. zeznał, że w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał do czerwca 2012 r., do momentu, gdy powrócił do domu i zastał wymienione zamki w drzwiach, tym samym uniemożliwiono mu dalsze zamieszkiwanie. Na potwierdzenie tego faktu dołączył oświadczenia kilku sąsiadów. Ponadto wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu. Obecna właścicielka nieruchomości również wystąpiła do Sądu Rejonowego w [...] z pozwem o eksmisję wymienionego z tego lokalu. Oba postępowania zostały już zakończone prawomocnymi wyrokami, jednym oddalającym powództwo w sprawie przywrócenia naruszonego posiadania oraz drugim orzekającym eksmisję M. K. z lokalu. Nie bez znaczenia jest również fakt, że właścicielka lokalu sprzeciwia się jego powrotowi do lokalu. Błędny jest pogląd M. K. jakoby poprzez przyznanie w wyroku rozwodowym jednego pokoju do wyłącznego korzystania, nabył jakiekolwiek prawo do tego lokalu. Jest to jedynie uregulowanie sposobu korzystania z lokalu i miało to miejsce gdy właścicielką lokalu była jego żona. Obecna właścicielka lokalu zdecydowanie nie wyraża zgody na jego zamieszkiwanie. Organy administracyjne nie kwestionują, że w przedmiotowym lokalu nadal znajdują się meble oraz rzeczy osobiste odwołującego, jednakże nie jest to powód, dla którego powinien posiadać meldunek. Sprawa ta w przypadku braku chęci porozumienia stron powinna zostać wyjaśniona na drodze postępowania sądowego, jednakże nie ma nic wspólnego ze sprawą dotyczącą meldunku. W tych okolicznościach uznać należy, że zebrany materiał dowodowy potwierdził fakt opuszczenia lokalu przez M. K. w sposób trwały i dobrowolny. Pojęcie pobytu stałego związane jest z faktycznym przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, co oznacza, że w tym lokalu dana osoba posiada tzw. centrum życiowe. Takim centrum życiowym M. K. nie jest obecnie ww. lokal, a zatem utrzymywanie zameldowania stanowiłoby fikcję meldunkową. Czynność zameldowania na pobyt stały potwierdza fakt pobytu osoby w miejscu jej rzeczywistego przebywania. Fakt posiadania meldunku ma jedynie charakter ewidencyjny, rejestracyjny i powinien odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Chęć i zamiar ponownego zamieszkania w lokalu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może powodować zmiany orzeczenia, gdyż stanowi zdarzenie przyszłe i niepewne, a decyzje wydawane są w oparciu o materiał dowodowy istniejący w chwili orzekania. M. K. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 7, art. 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego polegające na nie zwróceniu się do właściwego sądu o udostępnienie akt lub dokumentów znajdujących się w aktach prawomocnie zakończonej sprawy o przywrócenie posiadania i prawomocnie zakończonej sprawy o eksmisję, a także na nie wezwaniu świadków w celu przesłuchania w toczącej się sprawie, tj. policjantów obecnych przy próbie dostania się do lokalu; - naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytej oceny zebranego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków, oświadczeń sąsiadów, przedłożonych materiałów dowodowych w postaci zdjęć z wnętrza lokalu i przedłożonych kserokopii zeznań świadków w sprawie o naruszenie posiadania, oraz dowolną, sprzeczną z logiką i obowiązującymi przepisami prawa ocenę wyroków w sprawach o eksmisję i przywrócenie posiadania; - naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) poprzez wymeldowanie skarżącego, pomimo że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i podjął on prawne kroki do przywrócenia posiadania nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. Wskazuje się również, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktować należy także sytuację, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, jednak godzi się z tym, ponieważ nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Takim środkiem prawnym jest niewątpliwie wniesienie pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 491/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w myśl ustawy o ewidencji ludności jest spełniona, a mianowicie następuje to wtedy gdy opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. Określenie miejsca zamieszkania bądź stałego pobytu składa się z dwóch elementów: corpus, tj. rzeczywistego miejsca pobytu oraz animus, tj. zamiaru stałego przebywania. Skarżący nie opuścił lokalu z własnej woli, a zatem nastąpiła utrata corpus, natomiast animus nadal pozostaje po jego stronie. Skarżący nie zgodził się, ze stanowiskiem organów, że prawomocnym wyrokiem sądu został eksmitowany z lokalu, gdyż Sąd Okręgowy zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w taki sposób, że nakazał mu opróżnić nieruchomość, oddalając powództwo z pozostałym zakresie. Jedyny logiczny wniosek, jaki należy wywieść z faktu, że skarżący wniósł pozew o przywrócenie posiadania i nie został eksmitowany jest taki, że nie opuścił spornej nieruchomości dobrowolnie. Organ pierwszej instancji nie odniósł się do dowodów złożonych przez skarżącego, tym samym nie oceniły tego materiału w sposób należyty i prawidłowy. Jednocześnie w nawet najmniejszy sposób nie poddały w wątpliwość zeznań I. K. i D. S. oraz ich świadków. Nie wiadomo także, dlaczego organy nie zwróciły się do właściwego sądu o przekazanie akt lub protokołów przesłuchań świadków w sprawie o przywrócenie posiadania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 p.p.s.a. przewiduje, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekał wydając w dniu 31 lipca 2014 r. wyrok, którym orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Należy jednak zauważyć, że w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez Sąd w wyroku z dnia 31 lipca 2014 r. Orzekając ponownie w sprawie organy musiały uwzględnić fakt, że zakończyły się toczące się przed sądem powszechnym postępowania w sprawie o eksmisję skarżącego z przedmiotowego lokalu oraz o przywrócenie naruszonego posiadania. Tym samym organy orzekające w sprawie, jak i Sąd orzekający w niniejszym składzie nie są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w ww. wyroku z dnia 31 lipca 2014 r. Rozpoznawana sprawa została wszczęta w dniu 5 czerwca 2012 r.. Zgodnie z treścią art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności ( tj. z 2015r., poz. 388 ), zwanej dalej " ustawą", postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o wymeldowanie prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy. Prawidło zatem orzekły organy opierając swoje rozstrzygnięcia na podstawie art. 35 ustawy, który stanowi, że organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stan faktyczny w niniejszej sprawie, przyjęty za podstawę ustaleń rozstrzygających o istocie sprawy jest niesporny co do faktu opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu, jakkolwiek skarżący zaprzecza, że opuścił lokal grudniu 2011 r., miało to bowiem miejsce – jak twierdzi – w czerwcu 2012r. Nie zgadza się również z twierdzeniem, że lokal opuścił dobrowolnie, został bowiem do tego zmuszony ( wymiana zamków w drzwiach). W tym miejscu należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, który jest aktualny również na gruncie obowiązującej ustawy, że środkami prawnymi umożliwiającymi powrót do lokalu są roszczenia cywilnoprawne o przywrócenie naruszonego posiadania lub o eksmisję, które zostaną uwzględnione przez sąd przed wydaniem decyzji rozstrzygającej wniosek o wymeldowanie. Oddalenie powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania powoduje, że brak jest podstaw prawnych do odmowy wymeldowania nawet wówczas, gdy niemożność zamieszkania w lokalu powstała wskutek celowego działania osób trzecich, ( zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2007r., sygn. akt II OSK 401/06, publ. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia 25 października 2013 r. sygn. akt [...] oddalił powództwo skarżącego o przywrócenie posiadania, zaś Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem o sygn. akt [...] oddalił apelację skarżącego w tej sprawie. Nadto Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia 16 października 2013r., sygn. akt [...] orzekł o eksmisji M. K. z lokalu, zaś Sąd Okręgowy w [...] z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt [...], orzekł o zmianie wyroku Sadu pierwszej instancji w punkcie I w ten sposób, że nakazał M. K. aby opróżnił przedmiotową nieruchomość, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, zaś w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że nie została wobec niego orzeczona eksmisja, Sąd wskazuje, że sąd drugiej instancji oddalił powództwo w zakresie obowiązku opuszczenia lokalu, bowiem ustalił, że skarżący w nim nie zamieszkuje. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w grudniu 2011 r. skarżący samodzielnie podjął decyzję o wyprowadzce z lokalu i lokal nie pozostaje w faktycznym władaniu skarżącego. Powództwo dotyczące obowiązku wydania lokalu przez skarżącego nie mogło być więc uzasadnione prawnie. Sąd uznał natomiast, że powództwo windykacyjne w zakresie, w którym dotyczy nakazu opróżnienia lokalu z rzeczy skarżącego jest uzasadnione prawnie i faktycznie. Tym samym błędne było stanowisko obu organów, że prawomocnym wyrokiem orzeczono eksmisję skarżącego z lokalu. Błąd ten nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że postawiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. Organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o ewidencji ludności, będąc związanymi faktem istnienia w obrocie prawnym prawomocnych wyrów sądu powszechnego oraz nie zamieszkiwaniem skarżącego w przedmiotowym lokalu. Skarżący od dłuższego nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, nie przedsięwziął również skutecznych kroków prawnych ani działań faktycznych w celu powrotu do mieszkania, na co wskazują okoliczności i sposób zakończenia postępowań cywilnych. W ocenie Sądu organy prawidłowo zatem ustaliły, że opuszczenie przez skarżącego miejsca zameldowania na pobyt stały miało charakter dobrowolny i trwały. W tej sytuacji rozbieżność stanowisk stron odnośnie czasu, w którym doszło do opuszczenia przez skarżącego lokalu nie ma znaczenia w sprawie Nadto zasadne jest stanowisko organu drugiej instancji, że powrót skarżącego do lokalu jest wątpliwy, sam zamiar zainteresowanego nie odgrywa w tym zakresie decydującego znaczenia, nie może on bowiem domagać się skutecznie dopuszczenia go do zamieszkiwania, nie ma również tytułu prawnego do lokalu, który obecnie jest własnością osoby trzeciej. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy przeprowadziły wymagane prawem postępowanie wyjaśniające wystarczające dla ustalenia okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania oceny czy zaszły prawem przewidziane warunki do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego. Odnośnie zarzutu naruszenie art. 7, art. 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego polegające na nie zwróceniu się do właściwego sądu o udostępnienie akt lub dokumentów znajdujących się w aktach prawomocnie zakończonej sprawy o przywrócenie posiadania i prawomocnie zakończonej sprawy o eksmisję, a także na nie wezwaniu świadków w celu przesłuchania w toczącej się sprawie, tj. funkcjonariuszy policji obecnych przy próbie dostania się do lokalu, Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny. Kluczowe w postępowaniu wyjaśniającym toczącym się na podstawie k.p.a. jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia ( tak zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1193/13, Lex nr 1512847). Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny Sąd stwierdza, że nie było w sprawie potrzeby przeprowadza dowodu z akt sądowych. Podobnie nie było potrzeby prowadzenia postępowania na okoliczność prób dostania się skarżącego do lokalu, czemu nota bene organy nie przeczą. Dodać należy, że skarżący w toku postępowania nie składał wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków - funkcjonariuszy policji, stawiał jedynie w odwołaniu zarzut, że nie zostali oni przesłuchani. W niniejszej sprawie, po zebraniu materiału dowodowego decyzje wydane zostały przez organy administracji w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego. Obie zaskarżone decyzje wskazują prawidłową podstawę prawną i są szczegółowo uzasadnione. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdzając naruszenia przez organy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.