III SA/Gd 719/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2013 r., nr [[...]] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Sądu skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na mocy której Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostatecznie orzekło o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 252 934, 50 zł za zajęcie przez spółkę bez zezwolenia fragmentu pasa drogowego przy ul. N. i ul. B. w Ł., poprzez umieszenie tymczasowych obiektów budowlanych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 18 sierpnia 2011 r. Uzasadniając wniosek, spółka wskazała na znaczną wysokość orzeczonej wobec niej kary oraz na brak ostatecznego rozstrzygnięcia o zasadności jej nałożenia, o czym zadecyduje Sąd. Podkreślono, że konsekwencje egzekucji kwoty 252 934, 50 zł wraz z odsetkami mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Branża, w której spółka prowadzi działalność, a więc handel prasą i artykułami spożywczymi, wymaga bowiem ciągłych nakładów finansowych. Działalności tej nie można wykonywać bez wydatków na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne. W ocenie spółki egzekucja przedmiotowej kary będzie istotnie oddziaływać na jej płynność finansową i możliwość pokrywania niezbędnych wydatków związanych z działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze podniesione przez stronę argumenty, Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżąca winna zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne konsekwencje, jakie mogłyby dla niej wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia kary. W ocenie Sądu spółka nie wykazała dostatecznie na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nadto nie wykazano, na czym miałaby polegać nieodwracalność zmian powstałych w następstwie wykonania opisanej decyzji. Skarżąca ograniczyła się wyłącznie do ogólnikowego wskazania, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia wysokość nałożonej kary, której zapłata negatywnie odbije się na finansach spółki. Sąd nie ma informacji o bieżącym stanie finansów skarżącej spółki. Powyższe uniemożliwia dokonanie oceny czy poniesienie wydatku faktycznie zachwieje płynnością firmy. Niezależnie od tego - co najistotniejsze- w złożonym przez skarżącą wniosku określone w art. 61 § 3 p.p.s.a przesłanki nie zostały w żaden sposób bliżej skonkretyzowane. Skarżąca nie uzasadniła możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie wskazała na pozostającą bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku możliwość uwzględnienia skargi przez Sąd i utożsamiła wykonanie decyzji (zapłatę kary) ze skutkiem takiego wykonania. Mając na uwadze przestawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.