III SA/Gd 720/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 5 czerwca 2014 r., nr [...]; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. (nr [...]) Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 5 czerwca 2014 r. (nr [...]) o oddaleniu odwołania "A" Sp. z o. o. w G. od rozstrzygnięcia konkursowego z dnia 14 maja 2014 r. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 5 czerwca 2014 r. (nr [...]) Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia – działając na podstawie art. 154 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: "k.p.a.") - oddalił odwołanie "A" Sp. z o. o. w G. od rozstrzygnięcia z dnia 14 maja 2014 r. dotyczącego postępowania nr [...] w rodzaju: profilaktyczne programy zdrowotne; w zakresie: program profilaktyki raka piersi – etap podstawowy – w pracowni mobilnej; na obszar: powiaty – [...]. Organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ogłosił w dniu 3 marca 2014 r. konkurs ofert poprzedzający zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1.07.2014 r. do 30.06.2017 r. w rodzaju: profilaktyczne programy zdrowotne; w zakresie: program profilaktyki raka piersi - etap podstawowy - w pracowni mobilnej na obszar: powiaty - [...]. Ogłoszenie określało wartość zamówienia na kwotę nie wyższą niż 1.152.387 zł na okres rozliczeniowy od 1.07.2014 r. do 31.12.2014 r. Na ogłoszone postępowanie konkursowe wpłynęło w terminie 5 ofert. Wartość złożonych ofert spełniających warunki wymagane wynosiła 3.493.071 zł, natomiast postępowanie zostało ogłoszone na kwotę 1.152.387 zł. W przypadku dwóch ofert zaszła konieczność uzupełnienia braków formalno-prawnych. Komisja konkursowa podjęła decyzję o przeprowadzeniu kontroli u wszystkich oferentów, którzy złożyli oferty na ww. postępowanie. Przed rozpoczęciem kontroli komisja wystosowała pismo do oferentów, w którym poprosiła o udostępnienie wszystkich mammobusów zadeklarowanych w ofercie do realizacji świadczeń od dnia 1 lipca 2014 r. na terenie wskazanym w ogłoszeniu. Część oferentów ograniczyła liczbę mammobusów wykazanych w ofercie. Trzech oferentów poprosiło o uznanie protokołów kontroli z innych oddziałów NFZ, które w tym czasie prowadziły postępowania konkursowe w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne. Przeprowadzone kontrole we wszystkich przypadkach potwierdziły zgodność złożonych ofert ze stanem faktycznym. Do części niejawnej postępowania zakwalifikowano 5 ofert. Wszystkie miejsca udzielania świadczeń przyjęte do dalszego toku postępowania spełniały wymagania, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1505) oraz w zarządzeniu nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne. Komisja konkursowa w oparciu o art. 142 ust 5 ww. ustawy podjęła decyzję o rozstrzygnięciu postępowania bez przeprowadzenia negocjacji. W wyniku rozstrzygnięcia postępowania nr [...], na podstawie art. 151 ust. 1 ww. ustawy w dniu 14 maja 2014 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania, w którym wybrano podmiot "B" Sp. z o.o. Komisja dokonała wyboru oferenta, który uzyskał najwyższą ocenę oferty za kryteria cenowe i niecenowe, a złożona przez niego oferta wyczerpała określone w ogłoszeniu środki finansowe przeznaczone przez zamawiającego w przedmiotowym postępowaniu. Oferta "A" Sp. z o. o. w G. (dalej: "spółka", "skarżąca") nie została wybrana. W niniejszym postępowaniu zaplanowana ilość świadczeń to 128.043 pkt, a ilość zakupiona 142.270 pkt, co stanowi 111,11 % ilości punktów określonych w ogłoszeniu. Świadczenia w tym zakresie zostały zatem zabezpieczone. Spółka odwołała się od rozstrzygnięcia postępowania zarzucając: naruszenie art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez nieprzeprowadzenie przez komisję konkursową negocjacji z co najmniej 2 oferentami, pomimo iż w konkursie brało udział pięciu oferentów; błędne ustalenie punktacji za poszczególne pytania znajdujące się w ankiecie ofertowej skutkujące nieprawidłowym wyborem oferenta; bezpodstawne ustalenie rozbieżności w danych wskazanych w ofercie w sytuacji, gdy takie rozbieżności nie istniały, co w ocenie spółki skutkować mogło błędnym przyznaniem punktów poszczególnym oferentom; posługiwanie się przez komisje konkursową w toku postępowania formularzami, których pochodzenie nie jest znane; naruszenie art. 147 ww. ustawy poprzez zmianę kryteriów oceny ofert w toku postępowania konkursowego; naruszenie art. 134 ustawy dotyczącego zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (w szczególności zaś stosowania przy ocenie ofert kryterium "ciągłość" oraz okazanie ofert pozostałych oferentów z uwzględnieniem zastrzeżonej "tajemnicy przedsiębiorstwa" oferenta); brak potencjału wykonawczego u oferenta wybranego w rozstrzygniętym postępowaniu, przeznaczonego do realizacji umowy w zakresie będącym przedmiotem tego postępowania na terenie województwa [...]. Rozpatrując decyzją z dnia 5 czerwca 2014 r. odwołanie Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że na podstawie ankiet wypełnionych przez oferentów w ofercie, komisja konkursowa dokonała analizy porównawczej ofert biorących udział w postępowaniu konkursowym obejmujących jakość, dostępność, ciągłość oraz cenę i dokonała ich oceny punktowej. Ocena ofert odbywa się poprzez system informatyczny, co dodatkowo daje gwarancję stosowania jednakowych kryteriów wobec wszystkich oferentów. W wartość punktowa w danym kryterium wynikała z sumowania punktów uzyskanych w poszczególnych pytaniach ankietowych na podstawie udzielonych przez oferentów odpowiedzi i ustalonej według zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Wszyscy oferenci oświadczyli, że zapoznali się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów - nie zgłosili do nich zastrzeżeń. W odniesieniu do sformułowanych w odwołaniu zarzutów organ wyjaśnił, że Komisja konkursowa zdecydowała o nie przeprowadzeniu negocjacji, gdyż w wybrany oferent uzyskał najwyższą ocenę zarówno w kategorii kryteriów niecenowych, jak i cenowych oraz złożył ofertę wyczerpującą wartość zamówienia. Wybrana oferta zapewnia ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, kompleksowość i ich dostępność oraz przedstawia najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Stosownie do art. 142 ust. 6 powoływanej ustawy komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby i ceny planowanych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Powyższy zapis nie obliguje zatem komisji do przeprowadzenia negocjacji z oferentami, w każdym przypadku. Wręcz odwrotnie, nadaje jej takie uprawnienie. Organ przedstawił również tabelę punktową oceny wybranych ofert dopuszczonych do postępowania. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Komisja konkursowa oceniła wszystkich oferentów z zastosowaniem takich samych kryteriów. W kontekście zarzutu ingerencji Prezesa NFZ w prace Komisji konkursowej organ zwrócił uwagę, że na podstawie uchwały Nr [...] Rady NFZ z dnia 4 października 2005 r. Prezes NFZ zapewnia prawidłową i jednolitą realizację regulaminu pracy komisji i w tym celu uprawniony jest m.in. do określania wzorów dokumentów stosowanych przez komisje w sprawach zawarcia umów o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej, a szczegółowo sprawę tę reguluje "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach". Dokument ten został włączony do akt i okazany oferentom. W odniesieniu do zarzutu zwracania się przez Komisję konkursową za pośrednictwem Dyrektora POW do Prezesa NFZ o interpretację przepisów zarządzenia organ wskazał, że organem właściwym do dokonywania wykładni/interpretacji warunków określonych w zarządzeniu Prezesa NFZ jest Prezes NFZ. W związku z tym w trakcie postępowania Prezes NFZ potwierdził prawidłowość oceny Komisji, dokonując autentycznej wykładni zapisu w Ankiecie. Organ wskazał, że komisja konkursowa żądała od świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy wyjaśnień dotyczących rozbieżności udzielonych odpowiedzi w ankiecie z danymi zawartymi w ofercie. W dniu 4 kwietnia 2014 r. komisja wezwała spółkę (oferenta) do złożenia wyjaśnień dotyczących odpowiedzi na pytania ankietowe w punkcie: 1.2.1.2. ("Czy świadczeń udziela lekarz specjalista w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej?") oraz 1.6.1.1. i w konsekwencji nie przyznała części dodatkowych punktów w ocenie oferty w kategorii jakość – co zostało potwierdzone dokonaną przez Prezesa NFZ wykładnią autentyczną zapisu w Ankiecie. Organ wyjaśnił, że Komisja konkursowa nie ma postaw do kwestionowania certyfikatów zarządzania jako takich, lecz wszystkie certyfikaty zostały uznane za zgodne z zarządzeniem nr [...] Prezesa NFZ poprzez sprawdzenie zapisów na certyfikacie bądź w księdze jakości. W ocenie organu kryterium "ciągłości" dotyczy także realizacji "profilaktycznych programów zdrowotnych", gdyż "programy zdrowotne", które musi zapewnić NFZ są wymienione w art. 15 ustawy. Dyrektor nie uwzględnił zarzutu stosowania przez komisję konkursową wewnętrznych aktów prawnych wydanych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z przekroczeniem jego delegacji ustawowej zawartej w art. 146 powoływanej ustawy. Wydany akt wewnętrzny nazwany: "Procedurą prowadzenia postępowania w sprawie o zawarcie umowy" został wydany na podstawie przysługującej Prezesowi NFZ prerogatywy wynikającej z art. 102 ust. 5 pkt 21 ustawy. Celem tej regulacji wewnętrznej było jedynie zapewnienie prawidłowej i jednolitej w skali całego Funduszu realizacji zadań komisji konkursowych. Dokument zawierający Procedurę został włączony do akt i okazany spółce w dniu 30 maja 2014 r. Odnosząc się do zarzutu odwołującej się, że oferty kontroferentów zostały okazane po ich zanonimizowaniu, a więc uniemożliwiono de facto zapoznanie się z nimi w sposób pozwalający ocenić prawidłowość rozstrzygnięcia Komisji konkursowej, organ uznał, iż pomimo tego, że co do zasady oferty złożone w postępowaniu konkursowym są jawne, to Fundusz zasadę jawności ofert realizuje poprzez ich okazywanie stronom postępowania (zgodnie z art. 154 ustawy), z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zostały zastrzeżone przez świadczeniodawcę. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, a Komisja konkursowa oceniła wszystkich świadczeniodawców z zastosowaniem tych samych kryteriów. Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że organ: 1. naruszył art. 142 ust. 7 ustawy poprzez nie przeprowadzenie negocjacji z co najmniej dwoma oferentami w toku postępowania konkursowego, do czego był zobowiązany zaznaczając, że art. 142 ust. 5 ww. ustawy nie wyłącza tego obowiązku; 2. stosował w konkursie ofert akt prawny wydany przez Prezesa NFZ bez jakiejkolwiek delegacji ustawowej, tj.: "Procedurę prowadzenia postępowania konkursowego" – ustawa nie przewiduje kompetencji Prezesa NFZ w zakresie regulowania prac komisji, zastrzegając tę materię do uprawnień Rady Funduszu; 3. w sprawie doszło do niewłaściwej oceny złożonych ofert, skutkującej błędną punktacją i w efekcie nieprawidłowym rozstrzygnięciem z uwagi na to, że Komisja konkursowa doszła do przekonania, że w złożonej przez spółkę ofercie znalazły się rozbieżności, które wymagały wyjaśnienia – użyte w pytaniach nr 1.2.1.1. oraz 1.2.1.2. działu VIII Ankiety sformułowania nie pozostawiają wątpliwości, że wystarczy by jeden lekarz, który udziela świadczeń i ocenia mammografię spełniał wskazane w pytaniach wymagania. Z kolei pytania nr 1.6.1.1. i 1.6.1.2. dotyczą posiadania, bądź nie, certyfikatu (a taki certyfikat spółka posiada) – nie obejmują natomiast swoim zakresem podmiotu, który ten certyfikat wydał; 4. w toku postępowania odwoławczego zastrzegł informacje daleko wykraczające poza zakres pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, czym naruszył przepisy ustawy ustanawiające zasadę jawności. Skarżąca bowiem nie znajduje podstaw do zastrzeżenia danych lekarzy wskazanych przez "B" Sp. z o.o. – nieujawnienie w tym przypadku danych w zakresie punktacji oraz danych będących podstawą przyznania punktów świadczeniodawcom uniemożliwia merytoryczną weryfikację prawidłowości postępowania konkursowego i dyskwalifikuje decyzję jako wydana na podstawie niepełnego materiału dowodowego; 5. bezprawnie zawarł umowę ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń z pominięciem zasad określonych w dziale VI ww. ustawy o, czym naruszył jej art. 132 ust. 2. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. (nr [...]) - działając na podstawie art. 154 ust 6 w zw. z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia z dnia 5 czerwca 2014 r. Organ stwierdził, że rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ nie przeprowadza ponownie postępowania konkursowego, a jedynie w oparciu o akta sprawy bada czy faktycznie doszło do naruszenia zasad postępowania przy dokonaniu rozstrzygnięcia postępowania i czy w związku z tym interes prawny odwołującego się doznał naruszenia. Zasadniczym celem organu rozpatrującego odwołanie jest zbadanie czy rozstrzygnięcie postępowania, dokonane przez komisję, zostało podjęte z naruszeniem zasad postępowania a okoliczności podniesione w odwołaniu miały wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej z wybranymi podmiotami. Dyrektor bada także czy w toku postępowania administracyjnego, zainicjowanego złożonym odwołaniem od rozstrzygnięcia komisji konkursowej, nie został naruszony interes prawny odwołującego. Przy czym istotą badania uszczerbku interesu prawnego jest ustalenie czy na skutek naruszenia prawa nie nastąpił uszczerbek w możliwości uzyskania zamówienia, nie zaś jakikolwiek uszczerbek w interesie prawnym oferenta. Dokument – "Procedura prowadzenia postępowania konkursowego", którego stosowanie przez Komisję konkursową kwestionuje spółka nie reguluje zasad wyboru oferentów, a jedynie systematyzuje czynności techniczne podejmowane przez członków komisji konkursowych w trakcie postępowania. Postępowanie konkursowe o zawarcie umowy jest prowadzone w oparciu o przepisy prawa cywilnego. Sprawa o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń staje się sprawą administracyjną dopiero z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy. Jakkolwiek pomiędzy poszczególnymi etapami postępowania o zawarcie umowy istnieje związek funkcjonalny jednakże etapy te objęte różnymi reżimami prawnymi. Dyrektor podtrzymał stanowisko odnośnie dopuszczalności wprowadzenia wewnętrznego ujednolicenia działań komisji na etapie regulowanym przez przepisy Kodeksu cywilnego. Komisja konkursowa nie jest organem do którego stosuje się zasadę iż organy administracji działają wyłącznie na podstawie prawa. Przedstawione do wglądu oferty podmiotów uczestniczących w postępowaniu, w tym "B" Sp. z o.o. zawierały dokumenty: "Oświadczenie Oferenta o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy", ze wskazaniem na informacje podlegające zastrzeżeniu, poprzez wyłączenie ich jawności. Mając na uwadze zapisy ustawy oraz złożone przez oferentów oświadczenia udostępniono spółce całość dokumentacji, z wyjątkiem informacji zastrzeżonych przez "B", wskazanych w złożonym oświadczeniu. Ze względu na ograniczenie dostępu do ofert, wynikające z art. 135 powoływanej ustawy, polegające na możliwości złożenia przez oferentów zastrzeżenia informacji, z którego w tym przypadku skorzystano, Fundusz nie miał podstaw do udostępnienia ofert złożonych przez wybrane podmioty w części zastrzeżonej i prawnie chronionej. Zgodnie ze skierowaną do stron postępowania informacją o prawie realizacji praw wynikających z art. 10 k.p.a. organ udostępnił spółce pełne akta postępowania administracyjnego, z wyłączeniem tych informacji, których udostępnienie stanowiłoby naruszenie obowiązujących przepisów prawa, tj. przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz o ochronie danych osobowych. Ponadto, organ nie ma uprawnień ani narzędzi do dokonywania oceny, które z zastrzeżonych informacji mają dla oferenta, choćby minimalną wartość handlową, a której ujawnienie wbrew woli oferenta, może naruszyć zasady uczciwej konkurencji w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wskazane przez oferentów zastrzeżenie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, uniemożliwiło udostępnienie spółce danych, objętych zastrzeżeniem. Przepisy zawarte w zarządzeniu Prezesa NFZ nr [...] w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, określają m.in. wymagania dotyczące personelu. Wymagania zawarte w załączniku nr 4 zostały podzielone na te, które odnoszą się do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych, oraz na wymagania dodatkowo oceniane określone przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotne finansowanych ze środków publicznych. Wymagania zawarte w przepisach rozporządzenia muszą być spełnione przez świadczeniodawcę obligatoryjnie, natomiast warunków dodatkowo ocenianych, świadczeniodawca nie musi spełniać. W przypadku gdy świadczeniodawca spełnia warunki dodatkowe, może pozyskać dodatkowe punkty w rankingu ofert w prowadzonych postępowaniach konkursowych na dany zakres świadczeń. Komisja konkursowa dokonała oceny ofert złożonych w postępowaniu nr [...] oraz nr [...] z zastosowaniem tych samych zasad wobec wszystkich oferentów. W przypadku oferty "B" Sp. z o.o. komisja konkursowa potwierdzała spełnienie zarówno warunku wymaganego jak i dodatkowo ocenianego w punkcie dotyczącym lekarzy. Niezasadny był zarzut niedokonania przez organ analizy możliwości udzielenia przy pomocy posiadanego potencjału wykonawczego przez wybranego oferenta określonej liczby świadczeń. W ramach umów obowiązujących do 30 czerwca 2014 r. program realizowało trzech świadczeniodawców. Umowy pierwotne obowiązujące w okresie styczeń - czerwiec 2014 r. zawarto z poszczególnymi świadczeniodawcami na następującym poziomie: "B" Sp. z o.o. - 128.307 pkt (14.256 badań), E. S. - 7.149 pkt (794 badań), "A" Sp. z o.o. - 2.346 pkt (260 badań). Plan zakupu świadczeń na II półrocze 2014 r. opracowano w oparciu o wartość umów określoną dla I półrocza 2014 r. Pierwszy z ww. podmiotów w chwili obecnej realizuje największą liczbę świadczeń spośród wszystkich świadczeniodawców posiadających umowę. Liczba punktów zakupiona w wyniku rozstrzygnięcia postępowań konkursowych jest o 17 % większa od liczby określonej w aktualnie obowiązującej umowie na okres styczeń - czerwiec 2014 r. Przedstawione przez "B" Sp. z o.o. certyfikaty systemów zarządzania jakością spełniają warunki określone w ust. 1 pkt 1 lit. c zarządzenia Prezesa NFZ nr [...]. Dodatkowym potwierdzeniem jest załączona do oferty Księga jakości, która stanowi obowiązkowy dokument wymagany punktem 4.2.2 normy ISO 9001. Zgodnie z ideą przedmiotowego konkursu ofert, zadaniem Komisji konkursowej był wybór ofert najkorzystniejszej. Oferta spółki nie została wybrana pomimo, że spełniała wszystkie wymagania formalnoprawne. Skargę na wyżej opisaną decyzję wniosła "A" Spółka z o.o. w G., domagając się jej uchylenia i zarzucając: 1. nieprawidłowe rozpoznanie odwołania i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez skarżącego od rozstrzygnięcia komisji konkursowej w przedmiocie wyboru świadczeniodawcy; 2. naruszenie art. 142 ust. 7 ustawy, poprzez nieprzeprowadzenie przez komisję konkursową negocjacji z co najmniej 2 oferentami, pomimo, że w konkursie brało udział trzech świadczeniodawców; 3. błędne zaakceptowanie okoliczności posługiwania się przez komisję konkursową niejawną dla oferentów w toku postępowania konkursowego Procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; 4. naruszenie art. 139 ust 4 ustawy, poprzez posługiwanie się przez komisję konkursową w toku postępowania formularzami wydanymi bez podstawy prawnej; 5. błędne ustalenie punktacji za poszczególne pytania znajdujące się w ankiecie ofertowej skutkujące nieprawidłowym wyborem świadczeniodawcy; 6. bezpodstawne ustalenie rozbieżności w danych wskazanych w ofercie w sytuacji, gdy rozbieżności takie nie istniały, co w ocenie skarżącego skutkować mogło błędnym przyznaniem punktów poszczególnym oferentom; 7. naruszenie art. 135 ustawy, poprzez zastrzeżenie informacji nie będących tajemnicą przedsiębiorcy i uniemożliwienie skarżącemu weryfikacji poprawności przeprowadzenia postępowania konkursowego; 8. naruszenia art. 147 ustawy, poprzez zmianę kryteriów oceny ofert w toku postępowania; 9. brak prawidłowej i opartej na rzetelnych danych liczbowych weryfikacji potencjału świadczeniodawcy, którego oferta została wybrana przez komisję konkursową; 10. naruszenie art. 132 ust. 2 ustawy, poprzez zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ze świadczeniodawcą, który wybrany został do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z pominięciem zasad określonych w dziale VI Ustawy. W ocenie skarżącej organ błędnie przyjął, że art. 142 ust. 5 ustawy dawał komisji konkursowej możliwość dokonania wyboru oferenta z pominięciem negocjacji. Spółka wyjaśniła, że ust. 5 tegoż artykułu nie jest przepisem szczególnym w stosunku do ust. 7 i nie pozwala na wyłączenie jego stosowania. Organ dokonał też nieprawidłowej interpretacji ust. 6 ww. przepisu, ponieważ norma ta wskazuje jedynie uprawnienie w zakresie pól tematycznych prowadzenia negocjacji. Nie reguluje natomiast samej kwestii obowiązku przeprowadzenia negocjacji, którą reguluje ust. 7. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 139 ust. 4 ustawy tryb pracy komisji powołanej przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego określa regulamin uchwalony przez Radę Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 4 października 2005 r. Zgodnie z jego treścią komisja konkursowa działa na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 roku oraz samego regulaminu. Żadna z tych regulacji nie daje uprawnienia dla Prezesa NFZ do regulowania prac komisji poprzez wydawanie wiążących poleceń czy ustalania procedur. Ustawa nie przewiduje kompetencji Prezesa NFZ w zakresie regulowania prac komisji, zastrzegając tą materię do uprawnień Rady Funduszu. Dlatego niejawna dla oferentów w toku postępowania konkursowego "Procedura konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych", została wydana bez podstawy prawnej. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że podstawą do wydania przez Prezesa NFZ jawnej procedury może być art. 102 ust. 5 pkt 21 ustawy. Przepis ten jest jedynie ogólnym przepisem kompetencyjnym w zakresie nadzoru nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich. Natomiast w ustawie funkcjonuje przepis szczególny, tj. art. 139 ust 4 - jednoznacznie udzielający kompetencji do uregulowania trybu pracy komisji. Ustalenie procedury pracy komisji przez jakikolwiek inny podmiot niż wskazany w ww. przepisie stanowi rażące naruszenie prawa. W ocenie skarżącej niedopuszczalne jest, aby w toku postępowania konkursowego, którego przedmiotem jest wydatkowanie publicznych środków na świadczenia opieki zdrowotnej dla obywateli, komisja posługiwała się utajonymi przed oferentami procedurami. Skarżąca podniosła, że Rada NFZ podejmując uchwalę nr [...], w świetle art. 139 ust. 4 ustawy, również dopuściła się naruszenia prawa i rażącego przekroczenia swoich kompetencji. Ustawa w przytoczonym wyżej artykule udzieliła Radzie NFZ kompetencji do uregulowania trybu pracy komisji konkursowych, jednocześnie nie upoważniając Rady Funduszu do delegowania swoich uprawnień na Prezesa NFZ. Postanowienia § 3 uchwały stanowią bezprawne delegowanie kompetencji i tym samym naruszenie prawa. Jedynym podmiotem, który mógłby zgodnie z ustawą przygotować i uchwalić formularze stosowane w postępowaniu konkursowym jest Rada Narodowego Funduszu Zdrowia. Prezes NFZ przekroczył też kompetencje udzielone mu bezprawnie przez Radę NFZ. Przygotował bowiem alternatywną - do Regulaminu opracowanego przez Radę NFZ - procedurę pracy komisji konkursowych. Skarżąca podniosła, że na skutek błędnych działań komisji konkursowej doszło do niewłaściwej oceny ofert, skutkującej błędną punktacją i nieprawidłowym rozstrzygnięciem. Komisja konkursowa niesłusznie uznała, iż w złożonej ofercie znalazły się rozbieżności, które wymagały wyjaśnienia. W ocenie skarżącej użyte w pytaniach nr 1.2.1.1. i 1.2.1.2. działu VIII Ankiety sformułowania nie pozostawiają wątpliwości, że dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej wystarczające było, aby jeden lekarz, który udziela świadczeń i ocenia mammografię spełniał wskazane w pytaniach wymagania. Organ naruszył treść art. 147 ustawy, ponieważ komisja konkursowa poprzez swoje wystąpienia o dokonanie interpretacji pytań na podstawie uzyskanych odpowiedzi, zmieniała w toku postępowania kryteria oceny ofert z wynikających z treści pytań na oparte na odpowiedziach otrzymanych z centrali NFZ. W przypadku oferenta, który otrzymał dodatkowe punkty za ww. pytania komisja nie dostrzegła, iż nie wszyscy wskazani w formularzu ofertowym lekarze są specjalistami w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej, co oznacza iż nie powinien on otrzymać dodatkowych punktów w tym zakresie. Skarżąca spółka kwestionowała także argumentację uzasadnienia decyzji wskazując, iż z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było doprowadzenie do przykładowej sytuacji, w której świadczeniodawca zgłaszający w formularzu ofertowym dwóch lekarzy z wymaganą specjalizacją jest promowany dodatkowymi punktami, natomiast świadczeniodawca posiadający kilkunastu lekarzy z takimi samymi kompetencjami i jednego nie posiadającego takich kompetencji, dodatkowych punktów już nie otrzymuje. Również w zakresie pytań 1.6.1.1. i 1.6.1.2. dotyczących certyfikatów skarżąca - wbrew twierdzeniom organu - udzieliła prawidłowej odpowiedzi. W ocenie skarżącej posiadane przez oferentów certyfikaty powinny uwzględniać mobilny charakter udzielania świadczeń zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 1 i 2 zarządzenia Prezesa NFZ [...] i winno to być uwzględnione w treści certyfikatu. Natomiast certyfikaty przedstawione przez "B" nie zawierają przedmiotowej informacji i tym samym nie spełniają wymaganego kryterium. Co więcej oferent, którego oferta została wybrana przez komisję konkursową, nie dysponował certyfikatami potwierdzającymi prawidłowe uprawnienie dla wszystkich techników, gdyż część certyfikatów dotyczyła uprawnień do pracy na urządzeniach analogowych, w sytuacji gdy oferent dysponuje i udziela świadczeń na urządzeniach cyfrowych. Oferent "B" nie spełniał także przesłanek do przyznania dodatkowych punktów z uwagi na niezgodność treści samego certyfikatu z treścią księgi jakości, oraz z uwagi na brak certyfikatu dla jednostki występującej w postępowaniu konkursowym. Zgodnie z Księgą Rejestrową przedstawioną przez "B" podmiot ten nie posiada jednostki organizacyjnej pod firmą: [...] w G. przy ulicy [...]. Oferent posiada jednostkę pod firmą: [...] Centrum Usług Medycznych. Dalej skarżąca wskazała, że komisja nie przeprowadziła badania w zakresie realnych możliwości wykonania zakontraktowanej ilości świadczeń przez oferenta, który wygrał konkurs. Natomiast analiza dotychczasowej pracy tego oferenta prowadzi do wniosku, iż na terenie województwa [...] nie będzie w stanie wykonać całości planowanych badań w roku 2014. Skarżąca nie znalazła też podstaw do zastrzeżenia danych lekarzy wskazanych przez świadczeniodawcę w ofercie z uwagi na fakt, iż dane te są jawne. Widnieją w rejestrze lekarzy prowadzonym przez Naczelną Izbę Lekarska. Bezpodstawne jest również zastrzeżenie w uzasadnieniu decyzji punktacji otrzymanej przez "B“. Zdaniem skarżącej świadczeniodawca wybrany w toku postępowania konkursowego, w którym wystąpiło szereg uchybień, nie może stać się, zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy, stroną umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Jednym z "środków odwoławczych", o których mowa w art. 152 ust. 1 ustawy, jest odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które – stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy - świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania. Odwołanie składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy, dotyczące rozstrzygnięcia postępowania przez komisję otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie nie wyłączonym przez przepisy ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zarysowały się dwa poglądy odnoszące się do zakresu i przedmiotu postępowania wywołanego przez wniesienie przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Według jednego rozpoznanie odwołania wniesionego na podstawie art. 154 w zw. z art. 152 ustawy jest ograniczone wyłącznie do zbadania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym odwołującego się świadczeniodawcy (oferenta), zaś w granicach tego postępowania nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2041/12, LEX nr 1347575; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012 r. II GSK 1458/10, LEX nr 1126327 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 748/08, LEX nr 522418). W odmiennym, aktualnie prezentowanym w orzecznictwie stanowisku zwraca się uwagę na to, że postępowanie zainicjowane odwołaniem jest postępowaniem administracyjnym (dwuinstancyjnym), kończącym się wydaniem w każdej instancji decyzji administracyjnej i pełniącym funkcję postępowania kontrolnego wobec postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (postępowania konkursowego lub postępowania w trybie rokowań). Odwołanie jako środek zaskarżenia służy weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, umożliwiając jego wzruszenie i dąży do wyeliminowania tą drogą z obrotu prawnego określonego rozstrzygnięcia. Z art. 154 ust. 1 ustawy wynika, że przedmiotem kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem, jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy polegające na dokonaniu wyboru świadczeniodawców, z którymi mają zostać zawarte umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a zatem rozstrzygnięcie to siłą rzeczy wskazuje również świadczeniodawców, którzy nie zostali zakwalifikowani do zawarcia takich umów. Wobec tego wywodzi się, że złożone w trybie art. 154 ustawy odwołanie dotyczy całego rozstrzygnięcia o wyborze świadczeniodawcy (świadczeniodawców) i co do zasady nie ma podstaw do ograniczenia tego środka zaskarżenia wyłącznie do "sprawy" wnoszącego odwołanie, rozumianej jako rozpatrzenie okoliczności dotyczących oceny tylko jego oferty z punktu widzenia zgodności z regułami przeprowadzania postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń. Przemawia za tym charakter tego postępowania. Zarówno bowiem postępowanie w formie konkursu, jak i postępowanie w trybie rokowań, jest postępowaniem opartym na zasadzie konkurencji (o ograniczoną ilość dóbr może się ubiegać nieograniczona liczba świadczeniodawców). Ustalenie wyniku tego konkurowania w postaci rankingu czyli klasyfikacji wartościującej poszczególne oferty, z samego założenia i istoty mieści w sobie porównywanie ofert świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu. W sytuacji więc, gdy ustawa nakłada na Fundusz obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1), to równe traktowanie w zakresie ocen ofert jest kwestią pewnych relacji pomiędzy tymi ocenami. Nie jest więc możliwe skontrolowanie respektowania zasady równego traktowania przy ustalaniu rankingu świadczeniodawców wyłącznie na podstawie weryfikacji oceny oferty odwołującego się dokonanej pod względem zgodności z wymaganiami stawianymi świadczeniodawcom. Narusza bowiem tę zasadę również sytuacja, w której co prawda ocena oferty odwołującego się została dokonana prawidłowo, jednakże ocena któregokolwiek z ofert jego konkurenta wyżej uplasowanego w rankingu została bezpodstawnie zawyżona. Tym samym nie można zasadnie twierdzić, że postępowanie odwoławcze jest ograniczone do zbadania przez organ czy w toku postępowania konkursowego interes prawny świadczeniodawcy, którego oferta nie została wybrana nie doznał uszczerbku na skutek niezgodnego z prawem działania komisji konkursowej lub dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, a więc ograniczyć to postępowanie wyłącznie do "sprawy" danego podmiotu, tj. odwołującego się. Sprzeciwia się temu treść przepisów art. 152 ust. 1 i art. 154 ustawy, która tylko przy zaprezentowanym powyżej kierunku ich interpretacji uwzględniającym istotę i charakter kontrolnego postępowania odwoławczego gwarantuje możliwość przeprowadzenia rzeczywistej, a nie tylko pozorowanej kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniach o zawarcie umów o udzielanie świadczeń, z punktu widzenia przestrzegania przez Fundusz zasad, o których mowa w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 713/13, LEX nr 1481832; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 576/13, LEX nr 1481820; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1615/12, LEX nr 1457667; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 255/12, LEX nr 1328167; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12, LEX nr 1296020; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12, LEX nr 1219230). Z dniem 21 listopada 2013 r., na mocy ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1290), do art. 154 ustawy dodano m.in. ust. 6a, zgodnie z którym stronami postępowania, o którym mowa w ust. 1-6, są świadczeniodawca, który złożył odwołanie, o którym mowa w ust. 1, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, oraz świadczeniodawcy, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w danym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2014 r.: "precyzyjne określenie stron postępowania dokonane zostało z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie. Zmiana przepisów wynika z linii orzecznictwa NSA zapoczątkowanej wyrokami NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12 oraz z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12 i II GSK 255/12" (sygn. akt II GSK 1481/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko, że odwołanie wszczynające kontrolne postępowanie administracyjne zmierza do weryfikacji i wzruszenia całego wyniku postępowania znajduje też potwierdzenie w art. 154 ust. 2 zd. 2 ustawy, który stanowi, że wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. W niniejszej sprawie jednak organ - pomimo tego, że aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne jest zgodne co do tego, iż odwołanie dotyczy całego rozstrzygnięcia o wyborze świadczeniodawcy - powołał się na nieakceptowane obecnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko dotyczące zakresu i przedmiotu postępowania wywołanego wniesieniem odwołania. Poza ogólnym wskazaniem na zasady prowadzenia postępowania konkursowego organ ograniczył się w istocie do odniesienia się do zarzutów odwołań, tj. odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej oraz odwołania od decyzji wydanej przez organ w dniu 5 czerwca 2014 r. Istotnym problemem w sprawach rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest problem jawności i dostępności ofert oraz ocen poszczególnych ofert. W dotychczasowym orzecznictwie wskazywano, że brak podstaw prawnych do wyłączenia stosowania przez organy Funduszu przepisów art. 73-74 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.", a potrzebę ochrony informacji obejmujących np. tajemnicę przedsiębiorstwa lub ochrony danych osobowych, można zaspokoić korzystając z innych, odpowiednich przepisów prawnych, takich jak art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). Podkreślano, że w innym przypadku mogłoby dojść do istotnego ograniczenia możliwości rozpatrzenia sprawy według zasad gwarantujących przeprowadzenie rzeczywistej, rzetelnej kontroli zaskarżonego wyniku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wskazywano, że bez dostępu do ofert podmiotów konkurencyjnych strona jest pozbawiona możliwości sformułowania wszystkich zarzutów, a przede wszystkim stwierdzenia, czy nie naruszono zasad postępowania konkursowego, w szczególności zasady równego traktowania świadczeniodawców, uczciwej konkurencji, niezmienności warunków w trakcie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 398/12 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z dniem 21 listopada 2013 r., na mocy przywołanej wyżej ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) nadano art. 135 ustawy następujące brzmienie: 1. Oferty złożone w postępowaniu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są jawne. 2. Fundusz realizuje zasadę jawności: 1) umów - przez zamieszczenie na swojej stronie internetowej informacji o każdej zawartej umowie, z uwzględnieniem maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej z zawartej umowy, rodzaju, liczby i ceny zakupionych świadczeń albo rodzaju zakupionych świadczeń, liczby jednostek rozliczeniowych (miara przyjęta do określenia wartości świadczenia opieki zdrowotnej w określonym zakresie lub rodzaju, w szczególności: punkt, porada, osobodzień) wyrażających wartość świadczenia oraz cenę jednostki rozliczeniowej, a także maksymalnej kwoty zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej ze wszystkich zawartych umów; 2) ofert, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę - w szczególności przez umożliwienie wglądu do tych ofert. 3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 1, zamieszcza się w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zmiana treści art. 135 ustawy polegała przede wszystkim na dodaniu unormowań dotyczących jawności ofert. Główna myśl, dotycząca jawności postępowania zmierzającego do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wyrażona w przywołanych wyżej orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, które co do zasady Sąd orzekający podziela, w obecnym brzmieniu art. 135 ustawy pozostaje nie tylko aktualna, lecz więcej – kwestia jawności ofert złożonych w postępowaniu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej została obecnie wyraźnie zagwarantowana przepisami ustawy. Jedyny przypadek ograniczenia jawności ofert znajduje uzasadnienie w sytuacji, gdy informacje dotyczą tajemnicy przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę. Nie podlegają natomiast wyłączeniu z udostępnienia informacje zawarte w ofertach, ze względu na prywatność osoby fizycznej, jak np.: numer pesel, czy imię i nazwisko. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. (sygn. akt l OSK 192/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazano, co stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Składają się na nią dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Stanowisko to koresponduje z aktualną treścią art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, który odwołuje się do "informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy" – "które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę". Tak więc aby organ mógł odmówić udostępnienia konkretnej informacji zawartej w ofercie, musi zachodzić koniunkcja elementów: materialnego i formalnego tajemnicy przedsiębiorcy. Nie jest też wystarczające ogólnikowe wskazanie, iż dane zawarte w ofertach zawierają tajemnicę przedsiębiorcy. Pamiętać należy, że uregulowanie art. 135 ustawy służy zapewnieniu transparentności w postępowaniach o zawarcie umów o świadczenie usług zdrowotnych z NFZ, który to podmiot, realizując konstytucyjnie zagwarantowane prawo obywateli w zakresie ochrony zdrowia, wykorzystuje na ten cel znaczne środki publiczne. W ocenie Sądu inicjatywa, dotycząca zastrzeżenia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, leży po stronie podmiotu biorącego udział w postępowaniu konkursowym. Zastrzeżenie takie nie jest elementem postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz przejawem dbałości świadczeniodawcy o swoje interesy jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Tymczasem komisja, rozstrzygająca konkurs w niniejszej sprawie posługiwała się formularzem druku "Oświadczenie oferenta o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorcy", w którym wskazano, że jest to: załącznik do zarządzenia nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 12 grudnia 2013 r. oraz załącznik nr 7 do zarządzenia nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013 r. Zarządzenia te dotyczą warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zarządzenie nr [...] dodaje do zarządzenia nr [...] przepis § 10a, w którym zawarte są postanowienia dotyczące m.in. formy i terminu zastrzeżenia oferty przez oferenta, a także określa wzór załącznika nr 7. W zarządzeniu nr [...] wskazano, że zostało ono wydane na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 21 i 25 w zw. z art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Przepisy te stanowią: Art. 102 ust. 5 - Do zakresu działania Prezesa Funduszu w szczególności należy: pkt 21 - nadzór nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich Funduszu; pkt 25 - ustalanie jednolitych sposobów realizacji ustawowych zadań realizowanych przez oddziały wojewódzkie Funduszu. Art. 146 ust. 1 - Prezes Funduszu określa: 1) przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; 2) kryteria oceny ofert; 3) warunki wymagane od świadczeniodawców. Z art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika, że zadaniem Funduszu jest realizacja zasady jawności ofert, przez umożliwienie wglądu do tych ofert (z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, które zastrzeżone zostały przez świadczeniodawcę). W ocenie Sądu unormowania przywołanych zarządzeń i załącznika nr 7, dotyczące zastrzeżenia oferty, nie mieszczą się w kompetencjach Prezesa Funduszu określonych art. 102 ust. 5 pkt 21 i 25 ustawy, bowiem zastrzeganie tajemnicy ofert nie leży w zakresie zadań Funduszu. Nie mieszczą się też w kompetencjach Prezesa Funduszu określonych art. 146 ust. 1 ustawy, bowiem zastrzeganie tajemnicy ofert nie jest ani przedmiotem postępowania w sprawie zawarcia umowy, ani kryterium oceny ofert, ani też nie może być warunkiem wymaganym od świadczeniodawców. Nadmienić też należy, że choć zgodnie z § 3 uchwały nr [...] Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowania w sprawie zawarcia umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Prezes NFZ uprawniony jest do określania wzorów dokumentów stosowanych przez komisje, to dotyczy to tylko kwestii określonych tym Regulaminem, który nie zawiera żadnych unormowań w omawianym zakresie. Podkreślenia wymaga, że formularz druku oświadczenia oferenta o zastrzeżeniu informacji nie był jedynie prostą tabelą do wypełnienia przez oferenta. Komisja konkursowa posługiwała się wzorem oświadczenia oferenta, w którym ujęto 10 szczegółowych punktów opisanych jako "elementy oferty", które mogą podlegać zastrzeżeniu. Taki zabieg spowodował, że niejako z góry, bez żadnego uzasadnienia i wyjaśnienia uczyniono założenie, że wymienione i opisane w tabeli pozycje odpowiadają pojęciu "tajemnica przedsiębiorcy". Sytuacja ta spowodowała, że organ rozpoznający odwołanie od rozstrzygnięcia komisji w uzasadnieniu decyzji powołał się jedynie na uczynione przez "B" zastrzeżenie, bez dokonania jakichkolwiek rozważań zmierzających do wykazania, że faktycznie wskazane przez świadczeniodawcę pozycje można uznać za tajemnicę przedsiębiorcy. W ten sposób doszło w ocenie Sądu do sytuacji, w której bez dokonania ustaleń mogących umożliwić ocenę, czy dana informacja może być uznana za tajemnicę przedsiębiorcy z uwagi na jej element materialny, wskazano kategorie mające stanowić tajemnicę przedsiębiorcy. Następnie w uzasadnieniu decyzji organ powołał się jedynie ogólnikowo na definicję tajemnicy przedsiębiorstwa wynikającą z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nie dokonując żadnych szerszych rozważań w tym zakresie, przy czym zauważyć należy, że art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy posługuje się nie pojęciem "tajemnicy przedsiębiorstwa", a pojęciem "tajemnicy przedsiębiorcy". Zauważyć ponadto należy, że zastrzeżone dane lekarzy wskazanych przez "B" w ofercie są w istocie jawne, bowiem - na co wskazywała skarżąca spółka - ujęto je w rejestrze lekarzy prowadzonym przez Naczelną Izbę Lekarską. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, doszło do naruszenia art. 135 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy w zakresie jawności ofert. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w G. w wydanych przez siebie decyzjach naruszył ponadto art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy w ten sposób, że w uzasadnieniach obu decyzji utajnił punktację uzyskaną przez "B" w czterech różnych kategoriach, ocenianych w toku postępowania konkursowego. W przedstawionych w uzasadnieniach decyzji tabelach, które z założenia mają przedstawiać punktację ofert skarżącej spółki i uczestnika postępowania "B", zamiast wskazania ilości punktów, uzyskanych przez "B", w czterech pozycjach znajdują się zapisy, że są to informacje zastrzeżone. Tymczasem żaden przepis prawa, także przywołany art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie dawał organowi prawa do tego rodzaju zabiegu. Uniemożliwia to nie tylko stronom postępowania, ale i Sądowi kontrolującemu zaskarżoną decyzję dokonanie prawidłowej oceny jej legalności. Nie jest bowiem zadaniem Sądu czynienie we własnym zakresie ustaleń, na podstawie przedłożonych dokumentów, ile punktów za konkretną kategorię przypisano firmie "B" i jakie były motywy przyznania takiej właśnie ilości punktów. Wyjaśnienie przedstawione w tej kwestii na rozprawie przez pełnomocnika organu - że ujawnienie ilości punktów uzyskanych przez "B" w poszczególnych pozycjach pozwalałoby na ustalenie danych zastrzeżonych przez stronę, wobec czego utajniono ilość punktów, aby uniknąć zarzutu ujawnienia informacji - świadczy o błędnej interpretacji art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy i wadliwej realizacji zasady jawności ofert. Kolejną kwestią jest posługiwanie się przez komisję konkursową (co nie było między stronami sporne) "Procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych", ustaloną przez Prezesa NFZ. Organem legitymowanym do ustalania trybu pracy komisji w czasie przeprowadzania przedmiotowego konkursu była Rada Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 139 ust. 4 ustawy, który stanowił, że w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję. Tryb pracy komisji określa regulamin uchwalony przez Radę Funduszu. Z uzasadnienia decyzji organu z dnia 5 czerwca 2014 r. wynika, że Prezes NFZ wydał wspomniany dokument w celu zdefiniowania i opisu poszczególnych etapów postępowania, mającego na celu wybór ofert do zawarcia umów, od momentu jego przygotowania do ogłoszenia o wyniku rozstrzygnięcia postępowania. Wydanie tego dokumentu, jak wskazywał organ, miało być realizacją przysługującej Prezesowi NFZ prerogatywy, wynikającej z art.102 ust. 5 pkt 21 ustawy, bowiem przeprowadzanie konkursu ofert należy do zadań oddziałów wojewódzkich z mocy art. 107 ust. 5 pkt 8 ustawy. Dokument ten przedstawiono skarżącej na etapie toczącego się postępowania administracyjnego. Na rozprawie pełnomocnik organu wyjaśniał, że wspomniana "Procedura" odnosi się do systemu informatycznego. Stwierdzić w związku z powyższym należy, że co prawda art. 102 ust. 5 pkt 21 ustawy stwierdza, że do zakresu działania Prezesa Funduszu w szczególności należy nadzór nad realizacją zadań oddziałów wojewódzkich Funduszu, jednak trudno z treści tego przepisu ("nadzór") wyprowadzić podstawę prawną do wydawania aktów dotyczących przeprowadzania postępowań o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które - z mocy art. 107 ust. 5 pkt 8 ustawy - należą do zadań dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. Skarżąca spółka zarzucała także, że na skutek błędnych działań komisji doszło do niewłaściwej oceny ofert, skutkującej nieprawidłową punktacją oraz że komisja konkursowa niesłusznie doszła do przekonania, że w złożonej przez skarżącą ofercie znalazły się rozbieżności, wymagające wyjaśnienia. Problem ten dotyczy pytania 1.2.1.2. działu VIII Ankiety. Zarządzenie nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju profilaktyczne programy zdrowotne, zawiera wymagania wobec świadczeniodawców i dzieli je na wymagania, które muszą być spełnione (których brak powoduje odrzucenie oferty) oraz na wymagania dodatkowe, za które można uzyskać tzw. punkty rankingujące (podwyższające miejsce oferty w ogólnym rankingu ofert). Pytanie o numerze 1.2.1.1. w dziale VIII Ankiety ma treść następującą: "Czy oceny mammografii dokonuje lekarz, który ocenia co najmniej niż 5000 mammografii skryningowych rocznie?", a pytanie 1.2.1.2.: "Czy świadczeń udziela lekarz specjalista w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej?" Odpowiedzi udzielone w ankiecie przez skarżącą - "tak", szczególnie na pytanie 1.2.1.2. - spowodowały wezwanie skarżącej przez komisję do wyjaśnienia rozbieżności danych, a następnie skarżąca nie uzyskała punktów w zakresie tego pytania. Skarżąca stoi na stanowisku, że tak sformułowane pytania dotyczą tylko "jednego lekarza", co wynika wprost ze sposobu sformułowania pytania oraz z tego, że kolejne pytanie (1.2.2.1.) sformułowano odmiennie: "Czy oferent zapewnia, że każdy technik elektroradiologii (...)". Podobne sformułowania zawarto w przywołanym wyżej zarządzeniu nr [...] Prezesa NFZ: "kwalifikacje personelu: - lekarz specjalista w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej, - odbycie przez każdego z techników elektroradiologów (...)". W ocenie skarżącej użyte w pytaniach sformułowania nie pozostawiają wątpliwości, że dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej wystarczające było, aby jeden lekarz, który udziela świadczeń i ocenia mammografię, spełniał wskazane w pytaniach wymagania. Organy argumentowały, że w zakresie pytania nr 1.2.1.2. można było uzyskać punkty wówczas, gdy wszyscy zadeklarowani w ofercie lekarze są specjalistami w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej. Wskazywały, że warunki wymagane wobec świadczeniodawców w identyczny sposób zostały zdefiniowane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1505) oraz że przyjęcie stanowiska, iż dla uzyskania większej ilości punktów w zakresie wymagań dodatkowo ocenianych wystarczy posiadanie wyłącznie jednego lekarza specjalisty w dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej powodowałoby, że posiadanie wyłącznie jednego specjalisty byłoby warunkiem jednocześnie koniecznym i rankingującym, co wypaczałoby ranking. Organ w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 czerwca 2014 r. stwierdził ponadto, że Prezes NFZ "potwierdził prawidłowość oceny Komisji dokonując autentycznej wykładni zapisu w Ankiecie". Skarżąca w toku postępowania kwestionowała dokonaną przez organ interpretację treści ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w istotnym dla sprawy zakresie. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że "spór" dotyczył odpowiedzi na pytanie dotyczące wymagań dodatkowych, wynikających z zarządzenia Prezesa NFZ, które mogą spowodować przyznanie dodatkowej ilości punktów. W ocenie Sądu przy ocenie tego zarzutu nie jest co do zasady istotne, jaka jest prawidłowa interpretacja treści załącznika (Lp.3) do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu programów zdrowotnych, dotycząca warunków realizacji świadczeń gwarantowanych w programie profilaktyki raka piersi - w zakresie personelu (przy czym w omawianym zakresie treść załącznika do rozporządzenia nie jest jednoznaczna i - jak wynika z niniejszej sprawy - budzi wątpliwości interpretacyjne). Istotny jest natomiast sposób określenia dodatkowych wymagań zawartych w zarządzeniu Prezesa NFZ oraz sposób sformułowania pytań zawartych w samej ankiecie. Warunki uprawniające do uzyskania dodatkowych punktów oraz pytania muszą być tak sformułowane, by bez dokonywania szczególnych zabiegów interpretacyjnych wiadome było, co uprawnia świadczeniodawcę do uzyskania dodatkowych punktów. Takich warunków omawiane zarządzenie i pytanie ankiety nie spełniły. Użycie w zarządzeniu, a następnie w różnych punktach ankiety odmiennych sformułowań, dotyczących ilości osób udzielających świadczeń bądź biorących udział w ich realizacji mogło sugerować, że ich użycie jest zabiegiem celowym. O tym, że zaistniał problem z interpretacją przedmiotowego pytania ankiety świadczy wynikająca z treści uzasadnienia decyzji organu z dnia 5 czerwca 2014 r. informacja, że komisja konkursowa zwróciła się do Prezesa NFZ o dokonanie interpretacji pytań ankiety i taka interpretacja została dokonana. Interpretacja ta była niekorzystna dla skarżącej, a z jej treścią skarżąca zapoznała się dopiero po zakończeniu konkursu. Zdaniem Sądu sytuacja ta uniemożliwiała przyznanie komukolwiek ze świadczeniodawców punktów w ramach przedmiotowego pytania ankiety. Mimo to organ uznał przebieg postępowania konkursowego w tym zakresie za prawidłowy. Sytuacja taka powoduje w ocenie Sądu naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców przez Fundusz, o jakiej mowa w art. 134 ust. 1 ustawy. Zarzuty skargi dotyczą także kwestii bezzasadnego przyznania Spółce "B" punktów związanych z posiadaniem certyfikatów. W toku postępowania konkursowego "B" przedłożyła certyfikat z dnia 12 marca 2014 r. nr [...], przyznany "B", obejmujący Centrum Diagnostyczne w G., ul. [...] oraz certyfikat z dnia 28 września 2012 r. nr [...], przyznany "B", obejmujący [...] Centrum Usług Medycznych w G., ul. [...]. Przedłożone przez Spółkę "B" certyfikaty komisja uznała za prawidłowe i przyznała za ich posiadanie punkty, także dodatkowe. Zakres certyfikacji został określony w certyfikatach jako świadczenie usług w zakresie diagnostyki medycznej - usługi medyczne z zakresu diagnostyki obrazowej RTG, badania mammograficzne przesiewowe i diagnostyczne, świadczenie usług w zakresie wykonywania opisów badań diagnostycznych i przesiewowych RTG. Organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedłożone przez "B" certyfikaty spełniały wszystkie wymagane warunki, tj. miały zastosowanie w przedmiocie, na który złożono ofertę, obejmowały lokalizację – miejsce udzielania świadczeń, wskazaną w ofercie, były ważne w dniu złożenia oferty oraz rozpoczęcia obowiązywania umowy, były wydane przez wymaganą jednostkę certyfikującą i opatrzone symbolem akredytacji. Wskazał ponadto, że potwierdzeniem spełnienia tych wymogów jest Księga jakości. Stwierdzić wobec powyższego stanowiska trzeba, że przedkładany dokument musi nie tylko odpowiadać postawionym mu warunkom, ale też nie może budzić wątpliwości rzetelność wszystkich ujętych w nim danych. Tymczasem z prostego porównania treści certyfikatu nr [...] z treścią "Księgi jakości" (systemu zarządzania) wynika, że dane ujęte w certyfikacie, dotyczące Centrum Diagnostycznego w G. nie odpowiadają zapisom w tejże księdze, bowiem pod wskazanym w certyfikacie adresem [...] w G. w księdze ujęto [...] Centrum Usług Medycznych, czyli zupełnie inną jednostkę. Wątpliwości skarżącego o wadliwości certyfikatu z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] potwierdziło też Polskie Centrum Akredytacji w piśmie z dnia 25 września 2014 r., złożonym do akt niniejszej sprawy (k.- 88). Nie wyjaśniono także w żaden przekonujący sposób, z jakich powodów uznano, że oba przedłożone przez "B" certyfikaty spełniają wymagane warunki, chociaż nie wskazano w nich, by swym zakresem obejmowały diagnostykę w pracowniach mobilnych. Kwestia ta jest o tyle istotna, że rozstrzygnięcie konkursu ofert dotyczyło programu profilaktyki raka piersi właśnie w pracowni mobilnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że otrzymanie certyfikatu o takim zakresie jest możliwe, bowiem certyfikaty przedłożone przez skarżącą spółkę dotyczyły diagnostyki w pracowniach mobilnych. Mimo to uznano, że możliwe jest przyznanie "B" punktów za przedłożone przez tę spółkę certyfikaty. Sąd nie podzielił natomiast poglądów skarżącego dotyczących naruszenia art. 142 ust. 7 ustawy przez nieprzeprowadzenie przez komisję konkursową negocjacji z co najmniej dwoma oferentami, pomimo że w konkursie brało udział trzech świadczeniodawców. Przepis art. 142 ust. 5-7 ustawy ma treść następującą: ust. 5. W części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej i ich dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. ust. 6. Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; 2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. ust. 7. Komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent. Wynika z powyższego, że zgodnie z art. 142 ust. 5 ustawy komisja może dokonać wyboru oferty. Wybór oferty może być dokonany bez przeprowadzenia negocjacji. O ile jednak do negocjacji dochodzi, musi wziąć w nich udział co najmniej dwóch oferentów, jeśli w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent (negocjacje nie mogą być w takim przypadku prowadzone tylko z jednym oferentem). Sąd nie podziela też zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia analizy realnych możliwości wykonania zakontraktowanej ilości świadczeń przez oferenta, na rzecz którego konkurs rozstrzygnięto. Organ w decyzji wydanej po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestię tę umotywował przekonująco. Mając na uwadze całość powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a interes prawny skarżącego doznał uszczerbku w wyniku tego naruszenia, co oznacza, że naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie spowodowało, iż świadczeniodawca został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Ponadto wszystkie omówione wyżej uchybienia popełnione w postępowaniu administracyjnym, zainicjowanym wniesieniem odwołania od rozstrzygnięcia postępowania oraz braki uzasadnień obu decyzji pozwalają na stwierdzenie, że doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe okoliczności spowodowały, że Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił obie decyzje, wydane przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie miał na uwadze powyższe wskazania. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.