III SA/Gd 723/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia 23 lipca 2015 r. znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [...], mocą której organ pierwszej instancji nie stwierdził u M. C. choroby zawodowej wymienionej w 22 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 pkt 3- 6 i § 11ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, to jest zespołu wibracyjnego. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 11 sierpnia 2014 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u M. C. - zespół wibracyjny. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny niezwłocznie wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie zgromadził materiał dotyczący narażenia zawodowego niezbędny do sporządzenia karty oceny narażenia zawodowego. W karcie oceny narażenia zawodowego, sporządzonej w dniu 19 sierpnia 2014 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ustalił, że M. C. pracę zawodową rozpoczął w 1966 r. i do 1975 r. pracował w kilku zakładach pracy, kolejno na stanowiskach: pomocnik magazyniera, pomocnik murarza, pracownik fizyczny, pracownik melioracyjny. W latach 1976-1978 i 1980-1982 był zatrudniony jako pracownik fizyczny w A w B. (zakład zlikwidowany), a od 1982 r. do 1987 r. pracował na stanowisku pilarz - drwal motorniczy w [...]. Od 1987 r. do 1992 r. M. C. pracował jako magazynier i instalator chłodni, obecnie przebywa na rencie. Mimo braku wyników pomiarów wibracji miejscowej organ pierwszej instancji uznał, że M.C. wykonywał pracę w narażeniu na ten czynnik w trakcie zatrudnienia w A w B. i w [...]. Do czynności zawodowych strony w powyższych zakładach należało: cięcie mechaniczne, praca na gilotynach do cięcia mechanicznego rur wodno-kanalizacyjnych, praca z użyciem ręcznych pił spalinowych. Dnia 29 września 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny skierował M. C. na badanie lekarskie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy po przeanalizowaniu danych dotyczących narażenia zawodowego M. C., uznał za wysoce prawdopodobne narażenie na wibrację miejscową w okresie zatrudnienia strony w A w B. i [...]. Badania celowane w kierunku zespołu wibracyjnego wykonane w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G., nie dały podstaw do rozpoznania żadnej z postaci zespołu wibracyjnego, wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wobec powyższego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G., orzeczeniem nr [...] z dnia 2 lutego 2015 r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. M. C., nie zgodził się z treścią powyższego orzeczenia lekarskiego i pismem z dnia 19 lutego 2015 r. wystąpił o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, jako jednostka orzecznicza II stopnia, orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 18 maja 2015 r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w związku z brakiem rozpoznania klinicznych cech zespołu wibracyjnego. Dodatkowo lekarz orzecznik objaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu, w przypadku zespołu wibracyjnego wynosi 1 rok dla postaci naczyniowo-nerwowej i 3 lata dla postaci kostno-stawowej i mieszanej. W przypadku M. C. okres narażenia na drgania mechaniczne zakończył się w 1987 r. i brak jest udokumentowanych objawów chorobowych w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. W tym stanie sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. nie stwierdził u M. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W odwołaniu od ww. decyzji M. C. wskazując na fakt wieloletniej pracy w charakterze pracownika fizycznego przy cięciu mechanicznym na gilotynach, młotach pneumatycznych a później drwala motorniczego podniósł, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. W ocenie odwołującego organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę tego, że w 1990 r. ww. przeszedł na rentę z powodu schizofrenii. Zarażenie na wibrację spowodowało nasilenie objawów choroby. Stwierdzone narażenie powoduje również: zaburzenia czynności układu nerwowego, zmiany chorobowe narządu ruchu , zwyrodnienie stawów, torbiele kostne, wzrost ciśnienia krwi i wiele innych. W ocenie organu odwoławczego karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez upoważnionego pracownika Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i nie budzi zastrzeżeń. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że w trakcie zatrudnienia w A w B. i w [...], tj. przez okres 11 lat był narażony na działanie wibracji. Orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy uprawnionych, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, są spójne i nie budzą zastrzeżeń organu odwoławczego. Jednostki orzecznicze mimo braku pomiarów wibracji miejscowej, z okresu zatrudnienia M. C. w A w B. i w [...], uznały z wysokim prawdopodobieństwem, że narażenie na wibrację miejscową istniało. Badania lekarskie przeprowadzone w powyższych jednostkach orzeczniczych, nie dały podstaw do rozpoznania cech klinicznych charakterystycznych dla zespołu wibracyjnego, wobec czego zgodnie orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W ocenie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zarzut odwołującego dotyczący wpływu wibracji występującej w środowisku pracy, na pogłębienie schorzeń, z powodu których przebywa na rencie m.in. schizofrenii, nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawach chorób zawodowych jest ściśle określone i ma na celu stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w zamkniętym wykazie 26 jednostek chorobowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Przedmiotowe postępowanie toczyło się w związku z podejrzeniem choroby wibracyjnej, która nie została rozpoznana, a wskazana w odwołaniu schizofrenia nie znajduje się w wykazie chorób zawodowych, dlatego nie mogła być przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał nadto, że zgodnie z art. 2351 ustawy - Kodeks pracy warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonania pracy. Z karty oceny narażenia zawodowego i orzeczeń lekarskich jednoznacznie wynika, że w środowisku pracy M. C. występowało narażenie na wibrację, jednak podstawą wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W skardze na ww. decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy prawidłowe winno być uchylenie zakwestionowanej decyzji i stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. Podnosząc ww. zarzut skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność oceny czy stan zdrowia skarżącego nie uzasadnia rozpoznania zespołu wibracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że bezspornym jest, że przez wiele lat wykonywania pracy narażony był na działanie wibracji. Ponadto bezspornym jest, że u skarżącego zdiagnozowano szereg dolegliwości, w tym objawy determinujące zespół wibracyjny. W ocenie skarżącego badający go lekarze przeprowadzili badania wybiórczo i niedokładnie, dlatego ich diagnoza nie odpowiada stanowi faktycznemu. W związku z tym - w ocenie skarżącego - konieczne jest powołanie biegłych na okoliczność istnienia u skarżącego choroby wibracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej zespołu wibracyjnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż stosownie do postanowień § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1367) wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Odnosząc się do ww. załącznika w poz. 22 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. W myśl § 4 ust.1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1184). Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Narażenie zawodowe podlega ocenie, którą w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przeprowadza właściwy państwowy inspektor sanitarny. Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Stosownie do treści § 7 ust.1 pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika /§ 8 ust.1/. W judykaturze, jeszcze w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) jak i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), przyjmowano (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, publ. OSNP 1999/6/192 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 1998 r., I SA 786/98, baza Lex nr 45835), że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym, stosownie do art. 235 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz.1502 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W myśl art. 2352 ww. ustawy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2000, I SA 2334/99, z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00, z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 – nie publ., z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150). Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie przyjmuje, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby, tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko, akceptowane w pełnej rozciągłości przez skład orzekający w przedmiotowej sprawie zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, iż w dniu 3 lipca 2009 roku weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zastępujące mający za przedmiot tę samą materię akt normatywny z 2002 r. Co warte podkreślenia, wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do w/w rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Powyższe konstatacje nie zmieniają zasadniczej kwestii, iż w sprawach chorób zawodowych orzeczenia wydawane są przez właściwe organy administracji publicznej. To organ administracyjny zobligowany jest stosować postanowienia kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami, chyba, że powołane wyżej rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż w świetle § 8 w/w aktu normatywnego właściwy funkcjonalnie organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie oceny narażenia zawodowego pracownika oraz materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w stosownych orzeczeniach lekarskich. Jak już wyżej wskazano, aby można było uznać dane schorzenie za chorobę zawodową powinien zachodzić związek przyczynowy pomiędzy zachorowaniem na w/w chorobę a szkodliwymi czynnikami dla zdrowia występującymi w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy. Nadto rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Wskazać należy, że w przypadku postaci naczyniowo – nerwowej zespołu wibracyjnego okres upoważniający do jej rozpoznania wynosi 1 rok po zakończeniu pracy w narażeniu na wibrację miejscową a w przypadku zespołu wibracyjnego w postaci kostno – stawowej i mieszanej: naczyniowo – nerwowej i kostno - stawowej wynosi 3 lata po zakończeniu pracy w takim narażeniu. W przedmiotowej sprawie orzecznicza jednostka lekarska I stopnia tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że skarżący zakończył pracę w wysoce prawdopodobnym narażeniu w 1987 roku tj. 27 lat temu, co zgodnie z rozporządzeniem oznacza, że udokumentowane objawy postaci naczyniowo – nerwowej zespołu wibracyjnego powinny zostać stwierdzone w 1988 roku zaś udokumentowane objawy postaci kostno – stawowej lub mieszanej zespołu wibracyjnego w 1990 roku. Dalej ustalono, że u M. C. brak badań celowanych w kierunku zespołu wibracyjnego oraz badań rtg. kości rąk i łokci z całego okresu zatrudnienia w wysoce prawdopodobnym narażeniu na wibrację miejscową obejmującego lata 1976 – 1987 oraz we wskazanym wyżej okresie upoważniającym do rozpoznania wymienionych postaci zespołu wibracyjnego co jest równoznaczne z brakiem udokumentowanych objawów wymienionych postaci zespołu wibracyjnego w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Jednocześnie WOMP w G. wskazał, że rozpoznane u skarżącego szczegółowo opisane pozostałe schorzenia nie mogą być uznane za choroby zawodowe ponieważ nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Takie samo stanowisko zajęła lekarska jednostka orzecznicza II stopnia – Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Łodzi. Powołując się na badania wykonane u skarżącego, podała, że badaniem neurologicznym stwierdzono chorobę Dupytrena obu rąk z przykurczem palców III ręki lewej i V ręki prawej, parestezje w obrębie obu rąk z cechami dysfunkcji nerwów pośrodkowych oraz polineuropatię cukrzycową. W obrazie radiologicznym (RTG i stawów łokciowych z dnia 31.03. 2015r.) nie stwierdzono charakterystycznych dla zespołu wibracyjnego zmian kostnych. Wyniki wykonanej palestezjometrii wykazały umiarkowane zaburzenia czucia wibracji w zakresie prawej i lewej ręki. Próba oziębieniowa z termometrią skórną wykazała wydłużony czas powrotu dla palców III ręki lewej i II, III, V ręki prawej. Próba uciskowa mieściła się w granicach normy. Zdaniem lekarza orzecznika powyższe wyniki mogą świadczyć o zaburzeniach naczyniowo – nerwowych związanych z polineuropatią cukrzycową. W konkluzji, powołując się na przepisy prawa, dokumentację medyczną i wyniki badań wykonanych u skarżącego w klinice, stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u M.C. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego. Podkreślić trzeba, w świetle wyczerpujących i zbieżnych opinii upoważnionych jednostek lekarskich, zebranego materiału dowodowego, organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych w postaci zespołu wibracyjnego. Jak wskazano wcześniej, bez przedmiotowych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania dogłębnej oceny opinii w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1994 r., SA/Wr 147/94, publ. Prokuratura i Prawo 1995/2/53). W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydane opinie są spójne oraz należycie uzasadnione. Stwierdzono w nich jednoznacznie, uwzględniając zarówno wyniki badań jak i ocenę narażenia zawodowego oraz ustalając okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych poprzez analizę przebiegu pracy zawodowej w warunkach w wysoce prawdopodobnym narażeniu na wibrację miejscową, iż brak podstaw prawnych do stwierdzenia choroby zawodowej. Schorzenia występujące u skarżącego, stwierdzone w przeprowadzonych badaniach orzeczniczych jednostek lekarskich nie mogą być uznane za choroby zawodowe, gdyż nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Przyjąć zatem w reasumpcji należy, że jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby skarżącego nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniających wymagania formalne opiniach upoważnionych do tego placówek, których prawidłowości przeprowadzenia skarżący co do zasady nie zakwestionował. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00, baza Lex nr 77663). Stwierdzić nadto należy, iż w świetle art. 7 i 77 k.p.a. postępowanie administracyjne organu inspekcji sanitarnej przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. W związku z tym zarzuty skarżącego podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.