III SA/Gd 729/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 28 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. W dniu 13 lipca 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - w następstwie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej złożonego przez P.K. zamieszkałego w G. - wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej jako przyczynę narażenia zawodowego wskazano długoletnią pracę w hałasie. W toku postępowania ustalono, że P. K. zatrudniony był: - w okresie 20 maja 1970 r. – 20 września 1971 r. w A na stanowisku monter okrętowych instalacji i aparatury chłodniczej; - w okresie 1 października 1971 r. – 30 kwietnia 1976 r. w B na stanowisku montera – spawacza; - w okresie 12 czerwca 1976 r. – 31 grudnia 1987 r. w C na stanowisku operatora – spawacza; - w okresie 1988 r. – 1989 r. – w D na stanowisku spawacza – brygadzisty; - w okresie 26 czerwca 1989 r. – 30 września 1990 r. w E na stanowisku spawacza; - w okresie 4 października 1990 r. – 16 października 1991 r. w F na stanowisku monter kadłuba; - w okresie październik – grudzień 1994 r. – w G na stanowisku montera kadłubów okrętowych; - w okresie 1 lipca 1995 r. – 30 czerwca 1996 r. – w H na stanowisku montera kadłubów okrętowych; - w okresie 1 września 1999 r. – 15 listopada 2005 r. w I na stanowisku montera kadłubów okrętowych. Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 6 czerwca 2011 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził brak podstaw do rozpoznania u ww. choroby zawodowej narządu słuchu. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazano, że w trakcie zatrudnienia pacjent była narażony na poziomy dźwięku przekraczające dopuszczalne normy higieniczne. Niemniej w świetle badań audiometrycznych pogłębiający się u P. K. niedosłuch obserwowano od końca lat 90 – tych. Z kolei podczas badań laryngologicznych przeprowadzanych w WOMP u ww. rozpoznano obustronny niedosłuch odbiorczy typu ślimakowego o wielkości 58 dB w uchu prawym i 80 dB w uchu lewym. Co istotne, w przypadku zakończenia narażenia na hałas, ustalony w wykazie chorób zawodowych termin wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych ze strony narządu słuchu powinien wynosić maksymalnie 2 lata. Narażenie zawodowe pacjenta na hałas zakończyło się w listopadzie 2005 r., zatem w postępowaniu można brać pod uwagę udokumentowane objawy chorobowe występujące do listopada 2007 r. Ostatni audiogram (odnoszący się do objawów notowanych do sierpnia 2004 r.) nie spełnia kryteriów choroby zawodowej z powodu zbyt małego niedosłuchu (nie przekraczającego 45 dB w uchu lepiej słyszącym). Audiogramów z lat 2005 – 2007 brak a ostatni dostarczony audiogram wykonano w lipcu 2010 r. a więc ponad 4,5 roku po zakończeniu narażenia zawodowego. Również Instytut Medycyny Pracy w Ł. w następstwie analizy całości dokumentacji lekarskiej w orzeczeniu z dnia 26 marca 2012 r. nie stwierdził u P. K. podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazano, że badanie słuchu, które wykonano w dniu 30 sierpnia 2004 r. wykazało średnią głębokość uszkodzenia słuchu dla ucha lewego 22 dB i 38 dB, co nie spełnia kryteriów orzeczniczych zawartych w definicji choroby zawodowej narządu słuchu. Z kolei kolejne badanie, pochodzące z 2010 r. powstało 5 lat po ustaniu narażenia zawodowego. Widoczne w nim uszkodzenie słuchu nie jest charakterystyczne dla klinicznego obrazu uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Świadczy o tym objęcie uszkodzeniem słuchu zakresu również niskich jak i średnich częstotliwości oraz fakt, że hałas nie doprowadza do uszkodzeń słuchu w zakresie niskich częstotliwości. W związku z tym przyczyną progresji uszkodzenia słuchu były czynniki pozazawodowe i niezwiązane z działaniem biologicznym hałasu. Pismem z dnia 1 czerwca 2012 r., wydanym w następstwie wezwania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 maja 2012 r. o uzupełnienie wydanego orzeczenia z uwagi na niespójności występujące w wydanych orzeczeniach lekarskich, WOMP wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Podobnie Instytut Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia 17 lipca 2012 r., wydanym w następstwie wezwania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 maja 2012 r. o uzupełnienie wydanego orzeczenia z uwagi na niespójności występujące w orzeczeniach lekarskich wskazał, że nie ma podstaw do zmiany wydanego orzeczenia. Ponadto w ocenie Instytutu nie ma sprzeczności pomiędzy wydanymi w sprawie orzeczeniami jednostek orzeczniczych. Powyższe ustalenia jednostek orzeczniczych prowadziły do wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji z dnia 24 sierpnia 2012 r. o braku podstaw do stwierdzenia u P. K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.), tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażanego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 Khz. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Ww. decyzja organu pierwszej instancji została następnie utrzymana w mocy decyzją wydaną przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w dniu 28 września 2012 r. W podstawie prawnej własnego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołując dotychczasowy stan sprawy oraz wydane orzeczenia lekarskie wskazał, że zgodnie z art. 2351 ustawy – Kodeks pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych narażeniem zawodowym. Co istotne, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 ustawy – Kodeks pracy). W realiach sprawy czas, jaki upłynął od ustania narażenia zawodowego na hałas do pojawienia się udokumentowanych objawów chorobowych wyniósł 4,5 roku. W związku z tym w sprawie nie zostało spełnione kryterium upoważniające do uznania stwierdzonego schorzenia za chorobę zawodową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. K. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 2351 ustawy – Kodeks pracy w zw. z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organy pominęły fakt wykonywania pracy przez wiele lat w warunkach stałego narażenia na przekroczone normy hałasu. Okoliczność ta powoduje istnienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy pracą w takich warunkach a uszkodzeniem słuchu w obu uszach. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) W niniejszej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego poddano decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż stosownie do postanowień § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Zgodnie z ww. załącznikiem w poz. 21 za chorobę zawodową może być uznany obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, przy czym w tym wypadku okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 2 lata. W myśl § 4 ust.1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 /§ 5 ust.1/. Lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Narażenie zawodowe podlega ocenie, którą w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przeprowadza właściwy państwowy inspektor sanitarny. Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Stosownie do treści § 7 ust.1 pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika /§ 8 ust.1/. W judykaturze, jeszcze w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) jak i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), przyjmowano (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, publ. OSNP 1999/6/192 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 1998 r., I SA 786/98, baza Lex nr 45835), że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2000, I SA 2334/99, z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00, z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 – nie publ., z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, publ. ONSA 1998/4/150). Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie przyjmuje, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby, tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko, akceptowane w pełnej rozciągłości przez skład orzekający w przedmiotowej sprawie zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, iż w dniu 3 lipca 2009 roku weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zastępujące mający za przedmiot tę samą materię akt normatywny z 2002 r. Co warte podkreślenia, wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do w/w rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, iż za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym konsekwentnie należałoby przyjąć, iż zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Jednocześnie warto zauważyć, iż niejednokrotnie istotne znaczenie dla powstania choroby w związku z warunkami pracy ma także osobnicza wrażliwość pracownika na czynniki szkodliwe występujące w pracy, ten sam czynnik może bowiem u różnych osób wywołać odmienne reakcje organizmu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 1998 r., I SA 1862/97, baza Lex nr 45840). Powyższe konstatacje nie zmieniają zasadniczej kwestii, iż w sprawach chorób zawodowych orzeczenia wydawane są przez właściwe organy administracji publicznej. To organ administracyjny zobligowany jest stosować postanowienia kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami, chyba, że powołane wyżej rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż w świetle § 8 w/w aktu normatywnego właściwy funkcjonalnie organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie oceny narażenia zawodowego pracownika oraz materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w stosownych orzeczeniach lekarskich. Jak już wyżej wskazano, rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych określa prawną definicję choroby zawodowej, którą wskazano na wstępie. Aby można było uznać dane schorzenie za chorobę zawodową powinien zachodzić związek przyczynowy pomiędzy zachorowaniem na w/w chorobę a szkodliwymi czynnikami dla zdrowia występującymi w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy. Nadto co równie istotne, aby mogło dojść do stwierdzenia choroby zawodowej, w przypadku schorzenia skarżącego okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 2 lata. W przedmiotowej sprawie nikt nie kwestionuje występowania w niektórych miejscach pracy P. K. narażenia na poziomy dźwięku przekraczające dopuszczalne normy higieniczne oraz uszkodzenia słuchu. Już bowiem w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 6 czerwca 2011r. rozpoznano u skarżącego obustronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji ślimakowej. Jednakże stwierdzono jednoznacznie, że narażenie zawodowe na hałas zakończyło się w listopadzie 2005 roku. Lekarz orzecznik, powołując się na obowiązujące przepisy prawa, wskazał, że w przypadku skarżącego, można brać pod uwagę udokumentowane objawy chorobowe ze strony narządu słuchu występujące do listopada 2007 roku – czyli do 2 lat po zakończeniu narażenia. Zaś udokumentowane objawy niedosłuchu u skarżącego notuje się do sierpnia 2004 roku, kiedy został wykonany ostatni audiogram przed zakończeniem narażenia zawodowego. W tym audiogramie poziom niedosłuchu nie spełnia kryteriów choroby zawodowej z powodu zbyt małego niedosłuchu – nieprzekraczającego 45 db w uchu lepiej słyszącym. Brak jest audiogramów z lat 2005-2007, czyli z okresu 2 lat po zakończeniu pracy w narażeniu zawodowym. Przedstawiony audiogram, wykonany w lipcu 2010 roku, jak słusznie wskazał lekarz, nie mógł być uwzględniony w tym postępowaniu, gdyż został wykonany ponad 4,5 roku po zakończeniu narażenia zawodowego. Lekarska jednostka drugiego stopnia w orzeczeniu z dnia 26 marca 2012 roku potwierdziła wcześniejszą opinię WOMP, wskazując dodatkowo, że uszkodzenie słuchu, wykazane badaniem z 2010 roku, nie jest charakterystyczne dla klinicznego obrazu uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem, co potwierdza objęcie uszkodzeniem słuchu zakresu również niskich jak i średnich częstotliwości. Wskazano, że przyczyną obserwowanej progresji uszkodzenia słuchu były czynniki pozazawodowe. Organ pierwszej instancji dopatrzył się, w ocenie Sądu, bez uzasadnionej przyczyny, niespójności między tymi opiniami i w związku z tym, pismami z dnia 17 i 18 maja 2012 roku zobowiązał lekarskie jednostki orzecznicze I i II stopnia do ich wyjaśnienia. W piśmie z dnia 1 czerwca 2012 roku WOMP wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany wydanego orzeczenia podobnie jak Instytut Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia 17 lipca 2012r. Podkreślić trzeba, w świetle wyczerpujących i zbieżnych opinii upoważnionych jednostek lekarskich, że niedosłuchu występującego u skarżącego nie można uznać za chorobę zawodową albowiem nie zostały spełnione przesłanki kryterium diagnostyczno – orzeczniczego zawarte pod. poz. 21 cytowanego wykazu. Nie można więc uznać stwierdzonej u skarżącego wady słuchu za pozostającą w związku przyczynowym z działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy skarżącego. A ponadto skarżący przekroczył 2 letni termin określony w rozporządzeniu, wystąpienia udokumentowanych objawów choroby ze strony narządu słuchu od zakończenia narażenia zawodowego na hałas. Powyższe nie przeczy by skarżący nie był w ogóle narażony na hałas, w sprawie ustalono bowiem, iż skarżący w toku pracy zawodowej narażony był na hałas jednakże zmiany chorobowe stwierdzone u skarżącego nie są typowe dla objawów klinicznych uszkodzenia słuchu spowodowanego przez hałas. Jak już była o tym mowa, bez przedmiotowych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania dogłębnej oceny opinii w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1994 r., SA/Wr 147/94, publ. Prokuratura i Prawo 1995/2/53). W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydane opinie jak wyżej wskazano są spójne oraz należycie uzasadnione. Stwierdzono w nich jednoznacznie, uwzględniając wyniki kompleksowych badań audiometrycznych, iż u skarżącego rozpoznano co prawda obustronny niedosłuch jednakże o podłożu pozazawodowym. Przyjąć zatem w reasumpcji należy, że jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby skarżącego nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniających wymagania formalne opiniach upoważnionych do tego placówek, których prawidłowości przeprowadzenia skarżący co do zasady nie zakwestionował. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej i prowadzić musi do odmowy stwierdzenia choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00, baza Lex nr 77663). Sąd stwierdza nadto, iż w świetle art. 7 i 77 k.p.a. postępowanie administracyjne organu inspekcji sanitarnej przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a merytoryczna decyzja wydana została w oparciu o należycie zgromadzony i wnikliwie oceniony materiał dowodowy. W związku z tym zarzuty skarżącego podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.