III SA/Gd 729/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. Ż. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 lutego 2016 r., którą organ wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżąca wystąpiła ponadto z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – tj. konieczności przeprowadzenia likwidacji, a nawet upadłości firmy. Działalność ta jest jej jedynym źródłem dochodów. Skarżąca wskazała na zły stan zdrowia, powołując się na złożoną w toku postępowania przed organami dokumentację medyczną. Wskazała, że zdiagnozowana u niej w marcu 2016 r. choroba nie pozwalała jej na prawidłowe wykonywanie nawet codziennych czynności, nadal pozostaje na zwolnieniu lekarskim , samotnie utrzymuje córkę. Ponadto będzie musiała uzyskać środki pieniężne na planowany ślub córki. Nie posiada w chwili obecnej środków na dobrowolne uiszczenie nałożonej kary , a jej przymusowe wyegzekwowanie może doprowadzić do unicestwienia prowadzonej działalności gospodarczej. Sumy uzyskane z przymusowego wyegzekwowania nałożonej kary będą zapewne niższe , niż ceny, które można osiągnąć w trybie zwykłej sprzedaży, wobec czego w przypadku późniejszego uchylenia decyzji zwrot wyegzekwowanego świadczenia nie przywróci rzeczy do stanu pierwotnego. Wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji z pewnością spowoduje utratę płynności finansowej i zagrożenie dla bytu gospodarczego firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uznanie spełnienia przez Sąd wskazanych powyżej przesłanek nie może jednak nastąpić jedynie na podstawie twierdzeń samego wnioskodawcy, przekonanego, że przesłanki te wystąpiły. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty, popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Nie zobrazowała swej aktualnej kondycji finansowej ani nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych, które wskazałyby na stan jej majątkowego posiadania. Natomiast choroba skarżącej nie może w sposób samoistny wpłynąć na uznanie spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadmienić należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.