III SA/Gd 733/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad taryfowych, cen za przejazdy środkami gminnego transportu zbiorowego oraz wysokości opłat dodatkowych i opłat manipulacyjnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 sierpnia 2015 r. S. L. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ustalenia zasad taryfowych, cen za przejazdy środkami gminnego transportu zbiorowego oraz wysokości opłat dodatkowych i opłat manipulacyjnych. W odpowiedzi na skargę Zastępca Prezydenta Miasta wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 29 października 2015 r. wezwano Prezydenta Miasta do uzupełnienia przekazanych akt sprawy o jednoznaczne wskazanie kiedy skarżąca zwróciła się z ustną interwencją dotyczącą wprowadzenia zmian w systemie ulg i zwolnień z opłat za przejazdy komunikacją miejską (protokół nr [...]), wyjaśnienie, czy skarżąca otrzymała odpowiedź od organu na ww. interwencję i czy pismo organu z dnia 8 maja 2015 r. zostało skarżącej doręczone. Pismem z dnia 6 września 2015 r. Prezydent Miasta odpowiedział na powyższe wezwanie wskazując, że na ustny wniosek skarżącej z dnia 14 maja 2015 r. odbyła się w dniu 20 maja 2015 r. interwencja u Zastępcy Prezydenta Miasta w sprawie wprowadzenie zmian w systemie ulg i zwolnień za przejazdy komunikacją miejską. W tym samym dniu skarżąca otrzymała ustną odpowiedź, że organ podtrzymuje swoje stanowisko. Natomiast pismo z dnia 8 maja 2015 r. ([...]) zostało doręczone skarżącej w dniu 11 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Na tle ww. regulacji należy przyjąć, że "wezwanie do usunięcia naruszenia", stanowi w przypadku kwestionowania prawidłowości uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej bezwzględny warunek dopuszczalności skargi. Oznacza to, że podmiot, który wnosi skargę do sądu administracyjnego na taką uchwałę musi wykazać, że zwrócił się do właściwego organu gminy o zmianę lub uchylenie wydanej uchwały w zakresie przez niego kwestionowanym. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach sprawy Sąd przyjął, że skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszania prawa w dniu 14 maja 2015 r. Było to ustne wezwanie, dopuszczalne w świetle treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (jest to bowiem przepis szczególny w odniesieniu do art. 52 § 4 p.p.s.a., gdzie mówi się o wezwaniu na piśmie). Organ nie udzielił jednak skarżącej na to wezwanie odpowiedzi w formie pisemnej (pisemna wypowiedź organu zawarta w piśmie z dnia 8 maja 2015 r. nie mogła z oczywistych powodów stanowić odpowiedzi organu dotyczącej wezwania skarżącej dokonanego w dniu 14 maja 2015 r.). W związku z tym – do oceny zachowania terminu wniesienia skargi - zastosowanie musiał znajdować art. 53 § 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim przepis ten statuuje prawo do wniesienia skargi w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W tej sytuacji ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi przez skarżącą w sprawie był dzień 13 lipca 2015 r. Mimo przyjęcia dłuższego terminu - niż chciał tego organ w odpowiedzi na skargę - skarżąca nie dochowała terminu do złożenia skargi. Nadmienić jednocześnie należy, że skarga została złożona bezpośrednio do tut. Sądu, a zatem z naruszeniem art. 54 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W tej sytuacji Sąd w dniu 13 sierpnia 2015 r. przekazał skargę do organu odwoławczego celem zachowania ustawowego trybu i ten dzień w opisanych okolicznościach należy przyjąć jako dzień skutecznego złożenia skargi przez skarżącą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2882/13, LEX nr 1452162). Należy zatem przyjąć, że skarżąca złożyła skargę po upływie miesiąca od dnia, w którym upłynął termin do skutecznego wniesienia przez nią skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a zatem mając ten przepis na uwadze orzeczono, jak w sentencji.