III SA/Gd 742/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 5 listopada 2025 r. nr 31/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia, odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz nagrody rocznej należnych w związku ze zwolnieniem ze służby 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku z dnia 22 września 2025 r. nr 6/2025; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego K. S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. S., reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia 14 sierpnia 2025 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku z wezwaniem do zapłaty kwot wyrównania wynagrodzenia za miesiące styczeń i luty 2023 r., oraz kwot wyrównania świadczeń jednorazowych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. W wezwaniu sprecyzowano, że K. S. domaga się zapłaty: kwoty w wysokości 585, 60 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2023 r., kwoty w wysokości 585, 60 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania wynagrodzenia za luty 2023 r. kwoty w wysokości 3.513,60 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania odprawy, kwoty 864,46 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, kwoty w wysokości 48,80 zł wraz z odsetkami tytułem wyrównania nagrody rocznej W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał na treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r., poz. 2666 ze zm.) oraz stanął na stanowisku, że w świetle utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych sprawa dotycząca wyłącznie uregulowania wysokości należnego funkcjonariuszom uposażenia nie jest załatwiana w formie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego). Podzielając ten pogląd wnioskodawca stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej, wobec czego poprzez złożone pismo wzywa do zapłaty wskazanych w nim kwot dotyczących wyrównania świadczeń pracowniczych w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania na podany rachunek bankowy. Wezwanie do zapłaty ww. kwot zostało ponowione przez pełnomocnika strony w skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku tożsamym piśmie z dnia 19 sierpnia 2025 r. Komendant Miejski Policji w Gdańsku (dalej: "organ pierwszej instancji", "Komendant Miejski"), pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. zawiadomił skarżącego, że w związku z jego wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2025 r. oraz wnioskiem z dnia 19 sierpnia w 2025 r. w tożsamej sprawie, zostało wszczęte postępowanie administracyjne Decyzją z dnia 22 września 2025 r. nr 6/2025 Komendant Miejski odmówił wnioskodawcy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych należności w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 8 lutego 2023 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, że uznaje, że pismem z dnia 14 sierpnia 2025 r. i tożsamym pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. K. S.wystąpił do organu z wnioskiem o ponowne przeliczenie i wyrównanie należności pieniężnych otrzymanych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 8 lutego 2023 r. Organ wskazał, że w związku ze zwolnieniem ze służby, stronie wypłacono już należności pieniężne stosownie do przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego stronie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wskazano, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawą z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.) prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 100 ust. 1 ustawy o Policji). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania, jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W roku 2023 wysokość uposażeń policjantów kształtowana była m.in. przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., w roku 2023 przez kwotę bazową, o której mowa w art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (...), tj. kwotę 1.740,64 zł. Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej do 1 marca 2023 r. kwota bazowa ustalana jest zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 to jest w wysokości kwoty bazowej obowiązującej na rok 2022 - 1 614,69 zł. Jednocześnie, na mocy rozporządzenia zmieniającego z 2023 r., które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r. (§ 2 tego rozporządzenia), zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...). Rozporządzenie to wprowadziło podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów, jednakże skutki prawne tej podwyżki powstały dopiero od dnia wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. od 1 marca 2023 r. Organ podkreślił, że prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda), jak również prawo do uposażenia za dany miesiąc, powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dzień zwolnienia ze służby, dany miesiąc kalendarzowy). Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady, nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią (co nie miało miejsca w przypadku rozporządzenia zmieniającego z 2023 r.). Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych. Ewentualna argumentacja dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy (którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. w porównaniu do tych, którzy służbę pełnili w tym dniu lub później) nie może mieć wpływu na treść niniejszej decyzji, ponieważ brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania przedmiotowych świadczeń należnych byłemu funkcjonariuszowi w odniesieniu do podwyższonej kwoty bazowej lub mnożników, jeżeli funkcjonariusz nie pełnił już służby w czasie, gdy nowe regulacje płacowe weszły w życie. Organ wskazał w podsumowaniu, że z tych względów uznał wniosek strony o wyrównanie uposażenia oraz świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby za nieznajdujący uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa i aktualnym orzecznictwie. Strona odwołała się od ww. decyzji organu pierwszej instancji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Wniosła przy tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, gdyż organ nie był właściwy do orzekania w sprawie. Powtórzyła, że organ nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej, a sprawa ma charakter cywilnoprawny. W odwołaniu podkreślono, że organ w sposób nieuprawniony uznał skierowane do niego wezwanie do zapłaty za wniosek o przyznanie wyrównania świadczeń i żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku (dalej: "organ odwoławczy", "Komendant Wojewódzki Policji") decyzją z dnia 5 listopada 2025 r. nr 31/2025 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że strona została zwolniona ze służby w Policji z dniem 8 lutego 2023 r. i zgodnie z dokumentacją wypłacono jej uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r.. Ponadto, zgodnie z zestawieniem należności pieniężnych funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji policjantowi przy zwolnieniu ze służby przyznano: nagrodę roczną za 2023 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2023 r., odprawę z tytułu zwolnienia ze służby, ekwiwalent za 41 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, podkreślając, że art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 wprost wskazują sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie, do obliczenia uposażenia, stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r., tj. kwotę 1.614,69 zł. Organ Policji związany jest istniejącymi i obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, iż wypłacone uposażenie jest prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. Z uwagi na fakt, iż strona została zwolniona ze służby w Policji z dniem 8 lutego 2023 r., przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji jej nie obowiązywało. Na powyższą decyzję K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z określonych dokumentów, w celu wykazania faktu, że przeszedł na emeryturę. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: 1/ art. 1, art. 63 § 1. w zw. z art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.").poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównania żądanych świadczeń tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania ww. świadczeń, w sytuacji, gdy: a/ przedmiotem żądania są roszczenia o wyrównanie świadczeń, a kwestia ta nie została uregulowana w pragmatyce służbowej - ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, b/ niniejsza sprawa jest ściśle powiązana z roszczeniem ze stosunku służbowego w rozumieniu Kodeksu Pracy, c/ niniejsza sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna ze względu na brak upoważnienia z mocy prawa lub na podstawie porozumień organu do załatwiania spraw merytorycznie w przedmiocie wyrównań świadczeń emerytowanych funkcjonariuszy Policji oraz odsetek od tych świadczeń; d/ brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak stosunku prawnego (służbowego) ze skarżącym; 2/ art. 1 w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego wskutek skierowania przez skarżącego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy nie istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej; 3/ art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania przez organy postanowienia o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość; 4/ przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis prawa utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji; 5/ przepisów prawa materialnego - art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115-115a ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy rzeczone przepisy prawa nie dotyczą i nie odnoszą się stricte do kwestii możliwości przyznania wyrównania świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji. Skarżący podtrzymał stanowisko, że jego pismo zatytułowane jako wezwanie do zapłaty nie stanowiło żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia zasadności i wysokości żądanych w treści należności, toteż nie istniała obiektywnie podstawa do wydania przez organ decyzji administracyjnej kształtującej sytuację prawną skarżącego, co stanowiło przekroczenie uprawnień władczych organu wynikających z k.p.a. Organ nie posiadał kompetencji materialnej do wydania decyzji administracyjnej w sprawie o charakterze cywilnoprawnym, co czyni całe postępowanie wadliwym, decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, co skutkować powinno ich uchyleniem oraz umorzeniem postępowania, alternatywnie stwierdzeniem ich nieważności. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nie odniesiono się jednak do podnoszonej też uprzednio w odwołaniu argumentacji strony, że nie żądała wszczęcia postępowania administracyjnego, a kierowała do organu wyłącznie wezwanie do zapłaty. Wraz z pismem procesowym z dnia 22 listopada 2025 r. skarżący przedłożył fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, które uznał za istotne dla rozstrzygnięcia swojej sprawy, a w piśmie z dnia 18 marca 2026 r. zawarł replikę na odpowiedź na skargę również powołując się na orzecznictwo sądów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 134 dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie istota rozstrzygnięcia – co należy podkreślić – nie dotyczyła zastosowania przepisów prawa materialnego i treści wydanych decyzji, lecz dopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego i w następstwie wszczęcia postępowania - wydania tych decyzji. Przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Z powyższego wynika, że kodeks postępowania administracyjnego przewiduje dwa sposoby wszczęcia postępowania – na żądanie strony, czyli z inicjatywy podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., albo z urzędu, a więc z inicjatywy organu. W przedmiotowej sprawie przepisy szczególne, w tym ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nie regulują tej kwestii odmiennie. Nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie mogło być wszczęte jedynie na wniosek strony, bowiem w sprawie chodziło o realizację uprawnień skarżącego, a nie obowiązków publicznoprawnych. Zatem tylko skarżący był wyłącznie dysponentem swoich uprawnień i od jego woli zależało, czy je realizuje, czy też nie (co dotyczy też wyboru drogi administracyjnej albo sądowej). Organ administracji jest związany żądaniem strony, które wyznacza rodzaj i granice postępowania administracyjnego. Nie jest natomiast uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. W orzecznictwie akcentuje się, że niedopuszczalne jest mieszanie form wszczęcia postępowania i mających do nich zastosowanie regulacji procesowych, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak jak postępowania wszczętego z urzędu. Podkreślić należy, że w sprawach, w których przepis prawa wymaga wniosku strony niedopuszczalne jest działanie przez organ z urzędu. W art. 61 § 2 k.p.a. przewidziano wprawdzie wyjątek od tej zasady, który jednak w niniejszej sprawie nie zachodził. Wynika to z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych i treści decyzji organów obu instancji. W przypadku zastosowania art. 61 § 2 k.p.a. konieczna jest zgoda strony, która musi być uzyskana w toku postępowania przed wydaniem decyzji. Zgoda taka powinna mieć formę odpowiadającą treści podania w rozumieniu art. 61 § 3 k.p.a. i być wyrażona stanowczo, czyli jednoznacznie i bezwarunkowo. Nieuzyskanie takiej zgody sprawia, że organ jest obwiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ nie starał się o uzyskanie zgody skarżącego na wszczęcie postępowania i takiej zgody nie uzyskał. Skarżący, reprezentowany od początku przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wnosił w niniejszej sprawie o wszczęcie postępowania administracyjnego, lecz realizował tzw. przedsądowe wezwanie do zapłaty, jako element poprzedzający wniesienie powództwa do sądu powszechnego. Stanowisko to konsekwentnie podtrzymywał w odwołaniu od decyzji oraz w skardze do tutejszego Sądu. To, czy w niniejszej sprawie, w odniesieniu do żądania wyrównania uposażenia, droga przed sądem powszechnym skarżącemu przysługuje, nie ma znaczenia. Nawet gdyby organ miał rację, niedopuszczalne było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji merytorycznej, bowiem skarżący nie tylko tego się nie domagał, ale na każdym etapie postępowania zaprzeczał, by jego intencją było wszczęcie postępowania administracyjnego. Mimo zawartych w piśmie z dnia 14 sierpnia 2025 r. (ponowionym w dniu 19 sierpnia 2025 r.), kierowanych do organu pierwszej instancji oświadczeń i twierdzeń skarżącego dotyczących i wyjaśniających intencje wniesienia przez niego tych pism, organ ten wydał decyzję merytoryczną, a organ odwoławczy bezrefleksyjnie powielił stanowisko organu pierwszej instancji, także wydając decyzję merytoryczną. Organy zignorowały stanowisko strony, wskazującej zarówno w ww. pismach, jak i w odwołaniu, a następnie w skardze, że wystąpiła do organu z wezwaniem do zapłaty oraz że od początku zastrzegała, że nie chce wszczęcia postępowania administracyjnego. Kierowane do organu pierwszej instancji pisma strony były precyzyjne, sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika i wprost wskazywały, że stanowią "wezwania do zapłaty". Z powyższych względów, podzielając te zarzuty skargi, które dotyczyły omówionej wyżej kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając, że organy obu instancji rażąco naruszyły prawo (art. 61 §1 k.p.a.), a organ odwoławczy nadto art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując merytoryczną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, wydaną mimo braku wniosku o wszczęcie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji, bowiem zachodziły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (punkt 1. sentencji wyroku). Na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne (punkt 2. sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 215). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł (punkt 3. sentencji wyroku). Odnosząc się do zawartego w skardze żądania o objęcie zwrotem określonych kosztów, Sąd wskazuje, że strona nie przedłożyła do akt sprawy dowodu poniesienia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., z którego wynika, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszonym został zawarty w skardze. Po zapoznaniu się z treścią skargi strona przeciwna nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy.