III SA/Gd 747/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 29 lipca 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozparzeniu odwołania D. W. i R. W. od decyzji Wójta Gminy z dnia 10 lipca 2014r. , odmawiającej D. W. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem R. W. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. R. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję podnosząc, że w związku ze znacznym stopniem jego niepełnosprawności istnieje konieczność stałej i długotrwałej opieki innej osoby. Ma ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o uprawnieniu we wniesieniu skargi decyduje posiadanie interesu prawnego. O tym, czy dana osoba ma w konkretnej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Innymi słowy – o możliwości skutecznego wniesienia skargi decyduje istnienie przepisu prawa materialnego, wskazującego na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Rozpoznawana przez organy administracji sprawa dotyczyła możliwości przyznania , na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( tj. Dz.U. nr 139 poz.992 ze zm.), specjalnego zasiłku opiekuńczego. Art. 16a ust. 1 tej ustawy stanowi, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1439) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli: 1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub 2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Treść przywołanego przepisu wskazuje, że interes prawny we wniesieniu skargi do sądu na decyzję wydaną przez organ odwoławczy ma jedynie osoba, ubiegająca się o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z przepisów ustawy nie wynika natomiast, by osoba, nad którą opieka jest sprawowana, miała jakiekolwiek własne prawa czy obowiązki, które uprawniałyby ją do wniesienia skargi do sądu. W ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że R. W. wniósł skargę do sądu we własnym imieniu, o czym świadczy sposób zredagowania przez niego skargi oraz przebieg postępowania przed organem administracji. W niniejszej sprawie wnioskodawcą była D. W., ubiegająca się o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad mężem R. W. - skarżącym. Tym samym skarżący, wobec którego opieka jest sprawowana, nie mający w świetle przepisów ustawy żadnego własnego prawa czy obowiązku, nie ma też interesu prawnego, o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., we wniesieniu skargi do sądu. Z żadnego przepisu ustawy nie wynika też, by osobie, nad którą opieka jest sprawowana, ustawodawca przyznał prawo wniesienia skargi na decyzję dotyczącą przyznania (odmowy przyznania) przedmiotowego świadczenia osobie sprawującej opiekę. Fakt, że organ odwoławczy rozpoznał odwołanie wniesione przez skarżącego i doręczył mu odpis wydanej przez siebie decyzji nie stwarza interesu prawnego, koniecznego dla skutecznego wniesienia skargi przez skarżącego. Wobec powyższego skarga wniesiona przez skarżącego R. W. jest niedopuszczalna, albowiem została wniesiona przez osobę nie mającą interesu prawnego w jej wniesieniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd ,na podstawie przywołanego przepisu, odrzucił skargę.