III SA/Gd 752/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie WSA Dorota Jadwiszczok,, WSA Bartłomiej Adamczak (spr.),, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 14 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie niedopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 września 2012 r. nr [...] Dowódca Marynarki Wojennej orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie złożonego przez K. Z. odwołania z dnia 21 maja 2012 r. od postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. wydanego w przedmiocie "stwierdzenia niedopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. uchylającej decyzję nr [...] z dnia 6 kwietnia 2007 r. Komendanta Portu Wojennego odmawiającą wypłaty odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji". Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm. – zwanej dalej K.p.a.) w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001–2006 (Dz. U. Nr 76, poz. 804 z późn. zm.) - uchylił decyzję nr [...] Komendanta Portu Wojennego z dnia 6 kwietnia 2007 r. odmawiającą skarżącemu – K. Z. wypłaty odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego i orzekł o umorzeniu postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że obowiązujące w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej przepisy nie przewidywały wypłaty wnioskowanego przez niego odszkodowania na podstawie decyzji administracyjnej. Organ stwierdził, że "przepis art. 14 ust. 3 ustawy o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001–2006 odsyła do przepisów innej ustawy, co do zasad wypłaty odszkodowania, lecz odesłanie nie uprawnia do rozstrzygania o roszczeniu odszkodowawczym decyzją administracyjną". Decyzja nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. stała się decyzją ostateczną. W tej sytuacji skarżący – domagając się wypłaty odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia stosunku służbowego - wystąpił na drogę sądową. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009 r. (sygn. akt I C 387/08) Sąd Rejonowy w G. odrzucił pozew skarżącego wskazując, że odszkodowanie określone w art. 14 ustawy o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej winno być dochodzone na drodze administracyjnoprawnej, a nie cywilnoprawnej. Sąd stwierdził także, że nie ma w sprawie zastosowania art. 199¹ ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.), gdyż Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] nie stwierdził niewłaściwości organów wojskowych do orzekania w kwestii przedmiotowego odszkodowania w ogóle a uznał jedynie, że rozstrzygnięcie o przedmiotowym odszkodowaniu w drodze decyzji było niezasadne. Sąd wskazał, że forma decyzji nie jest jedyną formą orzekania o świadczeniach należnych żołnierzom zawodowym zgodnie z ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), której zasady winny obowiązywać przy wypłacie jednorazowego odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia żołnierzom zwalnianym z zawodowej służby wojskowej. W tym stanie rzeczy, skarżący pismem z dnia 3 marca 2010 r. – powołując się na art. 154 § 1 K.p.a. – wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z wnioskiem o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji nr [...] wydanej przez ten organ dnia 18 lutego 2008 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] potraktował złożony przez skarżącego wniosek jako odwołanie od ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. i w dniu 8 kwietnia 2010 r. wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność złożenia odwołanie od decyzji nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. Na powyższe postanowienie K. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Gd 563/10) uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że organ dokonał wadliwego zaklasyfikowania wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2010 r. jako odwołania, gdyż skarżący jednoznacznie wskazał we wniosku, iż żąda rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. W związku z tym Sąd wskazał, że rzeczą organu przy ponownym rozstrzyganiu sprawy będzie rozważenie, czy pismo skarżącego z uwagi na zawarte w nim twierdzenia jest wnioskiem o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji z dnia 18 lutego 2008 r. i wówczas nadanie mu prawidłowego biegu, a następnie rozstrzygnięcie przez właściwy organ tego wniosku. W dniu 21 stycznia 2012 r. skarżący (nawiązując do nierozpoznanego wniosku z dnia 3 marca 2010 r.) po raz kolejny wystąpił z żądaniem uchylenia bądź zmiany w trybie art. 154 K.p.a. ostatecznej decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r., która w jego ocenie jest niesłuszna i błędna, gdyż odmawia mu wypłaty odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego za 8 miesięcy, do czego jest uprawniony na podstawie art. 14 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001–2006. Skarżący wyjaśnił, że za takim rozwiązaniem przemawia "słuszny interes strony", który w jego przypadku znajduje potwierdzenie w postanowieniu Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 stycznia 2009 r. (sygn. akt I C 387/08). Postanowieniem nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] – działając w oparciu o art. 134 K.p.a. - orzekł o "stwierdzeniu niedopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. uchylającej decyzję nr [...] z dnia 6 kwietnia 2007 r. Komendanta Portu Wojennego odmawiającą wypłaty odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia i umarzającej postępowanie pierwszej instancji". Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że z uwagi na brak delegacji ustawowej do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o wypłacie odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego organy administracji wojskowej nie miały możliwości rozpatrywania sprawy w trybie decyzji administracyjnych i dlatego decyzją nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. nastąpiło umorzenie postępowania organu pierwszej instancji. Ostateczna decyzja nr [...] nie odnosi się zatem co do zasadności wypłaty bądź odmowy wypłaty roszczenia odszkodowawczego. W tej sytuacji, w ocenie organu nie zachodzą przesłanki, które skutkowałyby uchyleniem lub zmianą decyzji, gdyż argumenty podniesione przez skarżącego odnoszą się do prawa materialnego nie zaś proceduralnego, na podstawie którego została wydana ostateczna decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. Pismem z dnia 21 maja 2012 r. skarżący skierował do Dowódcy Marynarki Wojennej "odwołanie od postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r.", w którym opisał swoje "długoletnie zmagania" o wypłacenie mu jednorazowego odszkodowania za skrócone wypowiedzenie stosunku służbowego służby wojskowej. Skarżący wskazał, że z postanowienia Sądu Rejonowego w G. (sygn.akt IC 387/08) z dnia 15 stycznia 2009 r. wynika, że "odszkodowanie winno być dochodzone na drodze administracyjnoprawnej, a nie cywilnoprawnej", tak więc błędem było "posłuchanie się organu, iż powyższą sprawę nie należy rozstrzygać na drodze administracyjnej", tak jak przyjął to skarżący w oparciu o treść decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 18 lutego 2008 r. Skarżący wyjaśnił, że w swoich wcześniejszych pismach do organu decyzyjnego (pismo z marca 2010 r.) domagał się uchylenia ostatecznej decyzji nie tylko ze względu na błędne merytoryczne rozstrzygnięcie i rażące naruszenie prawa, ale także z uwagi na art. 154 K.p.a. i słuszny interes strony w skorygowaniu tej błędnej decyzji, odmawiającej mu merytorycznego rozpoznania żądania wypłaty wnioskowanego odszkodowania. Pismem z dnia 27 lipca 2012 r. (nr [...]) Dowódca Marynarki Wojennej zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. i w konsekwencji postanowieniem nr [...] z dnia 17 sierpnia 2012 r. Dowódca Marynarki Wojennej orzekł o stwierdzeniu – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. – nieważności postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] nie rozpatrzył złożonego przez skarżącego wniosku merytorycznie i nie wydał decyzji w sprawie, a zamknięcie postępowania poprzez wydanie postanowienia jest błędne co do formy załatwienia sprawy, co świadczy o jego wydaniu z rażącym naruszeniem prawa. Dnia 14 września 2012 r. Dowódca Marynarki Wojennej – działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. – wydał decyzję nr [...], którą orzekł o umorzeniu w całości postępowania odwoławczego dotyczącego postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. w sprawie "stwierdzenia niedopuszczalności uchylenia lub zmiany decyzji administracyjnej nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 18 lutego 2008 r. uchylającej decyzję nr [...] z dnia 6 kwietnia 2007 r. Komendanta Portu Wojennego odmawiającą wypłaty odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia i umarzającej postępowanie pierwszej instancji". W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe, gdyż postanowienie nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r., od którego zostało złożone odwołanie, zostało uznane za nieważne na podstawie prawomocnego postanowienia nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 17 sierpnia 2012 r. Organ wskazał, że skoro w zaistniałej sytuacji brak jest aktu administracyjnego, od którego można by rozpatrywać złożone odwołanie, to prowadzone przez organ odwoławczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co stanowi podstawę do orzeczenia o umorzeniu postępowania odwoławczego Pismem z dnia 17 października 2012 r. (uzupełnionym pismem z dnia 3 grudnia 2012 r.) K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia 14 września 2012 r. dotyczącą umorzenia postępowania odwoławczego. Skarżący wskazywał, że przedmiotowa sprawa dotyczy odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia stosunku służbowego za 8 miesięcy, które przysługuje mu w oparciu o art. 14 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych RP w latach 2001-2006 (Dz. U. Nr 76, poz. 804 z późn. zm.). Do tej pory powyższa należność nie została mu wypłacona, a organy administracyjne wojska nieustannie stwarzają sztuczne przeszkody, aby do tego nie dopuścić, a wszystkie podejmowane przez te organy działania polegają na drastycznym łamaniu przepisów (art. 6, 7, 8, 9, 12 i 35 K.p.a.) i prowadzą do błędnych rozstrzygnięć. Skarżący wskazał, że pomimo aprobaty stwierdzenia nieważności przez Dowódcę Marynarki Wojennej postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. sytuacja ta niczego nie załatwia, natomiast wygląda na to, że postanowienie Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] stwierdzające nieważność postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], zostało wydane w celu, by obecnie sprawę umorzyć i jest to kolejny unik i wybieg proceduralny organu (gra na zwłokę) przed przyznaniem uprawnień ustawowych, stronie roszczącej prawo do należnego odszkodowania. W ocenie skarżącego, skoro organ nie załatwił sprawy do końca powinien – zgodnie z art. 9 K.p.a. – pouczyć skarżącego o dalszym postępowaniu, celem skutecznego wyegzekwowania żądanego odszkodowania. Zaniechanie tego obowiązku wskazuje także na naruszenie art. 8 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Dowódca Marynarki Wojennej wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że wydanie zaskarżonej decyzji było konieczne z uwagi na fakt, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe z powodu uprawomocnienia się postanowienia Dowódcy Marynarki Wojennej nr [...] z dnia 17 sierpnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważności zaskarżanego przez K. Z. aktu – tj. postanowienia Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tego postanowienia prowadzi do wniosku, że brak jest aktu administracyjnego, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie odwoławcze, a zatem prowadzenie tego postępowania jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 14 września 2012 r. Decyzją tą, na podstawie art. 138 §1 pkt 3 w zw. z art. 105 §1 K.p.a., organ orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie złożonego przez K. Z. odwołania z dnia 21 maja 2012 r. na wydane przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] postanowienie nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. Kluczową okolicznością dla oceny prawidłowości kontrolowanej decyzji z dnia 14 września 2012 r. jest fakt, iż zaskarżone do Dowódcy Marynarki Wojennej przez K. Z. postanowienie nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, przed dniem rozpoznania tego odwołania i wydania zaskarżonej decyzji. Mianowicie, w dniu 27 lipca 2012 r. Dowódca Marynarki Wojennej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. i w konsekwencji postanowieniem nr [...] z dnia 17 sierpnia 2012 r. – działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. – orzekł o stwierdzeniu nieważności postanowienia nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. Postanowienie nr [...] z dnia 17 sierpnia 2012 r. – jak wynika z wyjaśnień organu – w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tj. 14 września 2012 r.) było ostateczne (prawomocne), tak więc wywoływało skutki prawne wynikające z podjętego w nim rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności postanowienia nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. Należy wyjaśnić, że istotą stwierdzenia nieważności danego aktu administracyjnego jest uznanie, że wadliwość powodująca jego nieważność istniała już w dacie wydania tego aktu, a zatem skutkiem stwierdzenia nieważności jest eliminacja z obrotu prawnego tego aktu od samego początku (ex tunc). Innymi słowy, skutkiem stwierdzenia nieważności określonego aktu organu jest przyjęcie, że akt ten nie istniał (nie obowiązywał) od momentu jego wydania. Wobec powyższego - w świetle istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanu faktycznego i prawnego sprawy (tj. w dniu 14 września 2012 r.) – zaskarżone przez skarżącego postanowienie nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. de facto nie istniało, gdyż zostało uprzednio wyeliminowane z obrotu prawnego na mocy postanowienia nr [...] Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 17 sierpnia 2012 r. Tym samym brak było w obrocie prawnym przedmiotu kontroli postępowania instancyjnego (odwoławczego) zainicjowanego złożonym przez K. Z. odwołaniem z dnia 21 maja 2012 r. Zaistniały stan sprawy powodował bezprzedmiotowość prowadzenia przez organ II instancji postępowania, co do kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia 11 maja 2012 r., które "w międzyczasie" przestało istnieć. Przyjmuje się, że "bezprzedmiotowość postępowania pojawia się wówczas, gdy w toku postępowania administracyjnego stwierdzi się w oczywisty sposób brak prawnych i faktycznych podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W takim przypadku na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umarza się postępowanie administracyjne, zaś w razie zaistnienia bezprzedmiotowości postępowania po wniesieniu odwołania, umorzenie następuje w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 lub 3 K.p.a." (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 1999 r., II SA 728/99, LEX nr 654854). Reasumując, w rozpoznawanej sprawie - na skutek uprzedniego i skutecznego stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 11 maja 2012 r. – na etapie postępowania drugoinstancyjnego wystąpił oczywisty brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego złożonego od ww. postanowienia. Skutkiem bowiem utraty bytu prawnego przez ww. postanowienie na etapie postępowania przed organem II instancji musi być stwierdzenie braku istnienia przedmiotu kontroli instancyjnej, co w konsekwencji decyduje o bezprzedmiotowości prowadzenia przez organ odwoławczy postępowania w sprawie wniesionego przez K. Z. odwołania z dnia 21 maja 2012 r. W tej sytuacji należało przyjąć, że Dowódca Marynarki Wojennej prawidłowo postąpił wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. decyzję o umorzeniu w tej sprawie postępowania odwoławczego. Kończąc, należy wyjaśnić, że w zaistniałym stanie faktycznym, wskutek stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] z dnia 11 maja 2012 r., Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] pozostaje nadal zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego, który - powołując się na art. 154 § 1 K.p.a. – żąda uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji nr [...] tego organu z dnia 18 lutego 2008 r. upatrując w tym realizacji swojego słusznego interesu polegającego na wypłacie mu – w oparciu o art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001–2006 - odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego. Zaznaczyć przy tym należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżący już marcu 2010 r. wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z takim żądaniem, a wydane w reakcji na to żądanie przez ten organ rozstrzygnięcie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Gd 563/10). W tej sytuacji merytoryczne rozpoznanie przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] żądania skarżącego winno uwzględniać wskazania i ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w tym wyroku (art. 153 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.