III SA/Gd 76/11

Dnia 22 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata M. P. kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu poniesionych wydatków. Wnioskiem z dnia 15 października 2010 r. skierowanym do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w G. Syndyk "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości zwrócił się o wymeldowanie B. G. z lokalu mieszkalnego nr 4 położonego w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że B. G. zamieszkiwała i zamieszkuje w w/w budynku jednakże w lokalu oznaczonym numerem "2". B. G. nie jest jednakże głównym najemcą lokalu a osobą bliską pozostającą z najemcą, tj. S. W. we wspólnym gospodarstwie domowym. Z kolei w lokalu nr 4 wspólne gospodarstwo domowe prowadzą S. i M. L. wraz z córkami. Decyzją z dnia 25 listopada 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 11 lit c ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych, pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) orzekł o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu B.G. na pobyt stały w lokalu nr 4 położonym w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji wskazał, że z oświadczenia w/w jak i zeznań świadka S. W. wynika, że w lokalu nr 4 przy ul. [...] w G. B. G. nigdy nie zamieszkiwała. Obecnie zamieszkuje w lokalu nr 2, którego najemcą jest S.W.. Lokal numer 4 (w którym wcześniej zamieszkiwali S. i M. L.) nie nadaje się zaś do zamieszkiwania gdyż brak jest w nim wody i ogrzewania. Nadto lokal wymaga remontu. Decyzją z dnia 12 stycznia 2011 r. nr [...] Wojewoda i, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) w zw. z art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie o usunięcie z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu na pobyt stały jest ustalenie, czy w dacie zameldowania osoba zgłaszająca pobyt stały w danym lokalu faktycznie w nim zamieszkiwała z zamiarem pobytu stałego. Mając na uwadze powyższe kwestie organ odwoławczy uznał, że ocena dokonana przez Prezydenta Miasta odnośnie braku zamieszkiwania w lokalu nr 4 była prawidłowa. B. G. w przedmiotowym lokalu została zameldowana i przechowywała w nim swoje rzeczy lecz w nim nie zamieszkiwała. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. G. wskazała, że wydana w sprawie decyzja ma charakter krzywdzący. Co istotne, w lokalu nr 4 (po zmianie numeracji – 1) skarżąca zamierza mieszkać gdyż latem pomieszczenie to nadaje się do zamieszkania. Z kolei w lokalu nr 2 zamieszkuje S. W. będący osobą wymagającą opieki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kwestie zameldowania zostały uregulowane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Na wstępie należy wyjaśnić jaki charakter ma wpis o zameldowaniu - zgodnie z utrwaloną doktryną i przyjęta linią orzecznictwa sądów administracyjnych - wpis taki ma charakter czynności materialno-technicznej i sam w sobie nie ustala praw czy obowiązków dla osoby zameldowanej, w szczególności nie rodzi uprawnień do lokalu w którym następuje zameldowanie. Także ustawodawca wyraźnie przesądził o tym charakterze wpisu wprowadzając przepis art. 9 ust. 2b ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr z 2004 r. Nr 93, poz. 887), który mówi, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Obowiązek meldunkowy w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dotyczy osoby, która przebywa pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Zameldowanie, będące czynnością materialno-techniczną, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 523/00, Lex nr 76100; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 883/05, LEX nr 265701). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w związku z dokonaną w 2010 r. zmianą numeracji lokali znajdujących się w budynku położonym w G. przy ul. [...] – co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia Prezydenta Miasta o ich samodzielności – dawny lokal nr 4 ma obecnie nr 1, zaś numer 4 ma dawny lokal nr 2. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca została w dniu 20 lipca 1994r. zameldowana na pobyt stały w lokalu mieszkalnym nr 4 ( obecnie nr 1 ) położonym w G. przy ul. [...], którego najemcą był S. L. Bezsporne jest też w sprawie, że w/w dniu skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu, w którym dokonano jej zameldowania, lecz w położonym w tym samym budynku lokalu nr 3 ( obecnie nr 2), którego najemcą był S. W. Nigdy też skarżąca nie mieszkała w mającym obecnie nr 4 (dawniej nr 2 ) lokalu, lokal ten zamieszkiwany jest od szeregu lat przez rodzinę M.i S. L. Jedną z niezbędnych przesłanek dokonania prawidłowego zameldowania w lokalu jest zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego bądź czasowego pobytu – w zależności od rodzaju zameldowania, tymczasem skarżąca została zameldowany na pobyt stały w lokalu nr 4 przy ul. [...] w Gdańsku mimo, iż w lokalu tym w dacie zameldowania nie mieszkała. Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że skarżącą w 1999 r. wniosła do dawnego lokalu nr 4 swoje rzeczy i zamierza w nim stale zamieszkiwać. Skarżąca sama przyznaje, że jest to obecnie lokal nr 1, zatem w tym lokalu, nie zaś w lokalu nr 4 skarżąca chciałaby być de facto zameldowana. Z kolei utrzymanie dotychczasowego stanu rzeczy stanowiłoby akceptację zameldowania skarżącej w lokalu, w którym nigdy nie mieszkała. Tym samym, w sytuacji, gdy jednoznacznie stwierdzono, że w dniu dokonania zgłoszenia zameldowania skarżąca nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu, nie mógł mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że wolą skarżącej jest przebywanie w lokalu nr 1, jak i to, że osoba wymeldowywana ma poczucie pokrzywdzenia postępowaniem o wymeldowanie, bądź – podjętą decyzją. Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że dokonane przez organy ustalenia oparte zostały na zgodnych oświadczeniach stron i świadków złożonych toku w postępowania. Zeznania te, jak i inne dokumenty złożone do akt sprawy zostały wszechstronnie przeanalizowane i rozważone, szczególnie przez organ II instancji. Wynika to z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, tym samym organy słusznie uznały, że ustalone zostały najważniejsze okoliczności istotne dla sprawy. Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na postawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, korzysta przy tym z prawa swobodnej oceny dowodów i – o ile ocena ta nie nosi cech dowolności, brak jest podstaw do jej kwestionowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uwzględniając powyższe, ocenianym decyzjom nie można skutecznie postawić zarzutu nie wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i braku oparcia decyzji na ustalonych faktach. Mając na względnie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).