III SA/Gd 79/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić wniosek skarżącego z dnia 3 stycznia 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 1 września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 9 czerwca 2016 r. nr [...] odmawiającą przyznania A. M. zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 158/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. M. na wyżej wskazaną decyzję podnosząc, że z zestawienia dat doręczenia decyzji (22 września 2016 r.) oraz wniesienia skargi (16 stycznia 2017 r.) wynika, że skarga została złożona z przekroczeniem ustawowego 30 – dniowego terminu. Zażalenie A. M. na opisane postanowienie o odrzuceniu skargi zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OZ 1104/17 z dnia 6 lipca 2017 r.) W dniu 29 czerwca 2017 r. skarżący ponownie wniósł skargę na powyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2016 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 591/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił ww. skargę jako wniesioną po terminie. Stanowisko sądu I instancji o konieczności odrzucenia także tej skargi, zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1525 oddalił zażalenie A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2017r., sygn. akt III SA/Gd 591/16. W dniu 3 stycznia 2018 r. A. M. po raz trzeci wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Do skargi dołączony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji, która w jego ocenie rażąco narusza prawo. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 24 października 2016 r. z przyczyn od niego niezależnych nie mógł wnieść skargi na przedmiotową decyzję w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym dniu doznał bowiem ataku padaczkowego z utratą świadomości. Jednocześnie skarżący wskazał, że zachował siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. Termin ten jest bowiem liczony od dnia ustania przyczyn, z powodu których doszło do uchybienia terminu, za który to dzień skarżący uznał dzień otrzymania przez niego odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1525/17 o oddaleniu zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała zostać dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie skarżącego wystąpienie przez niego w dniu 3 stycznia 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 24 października 2016r. zostało dokonane z zachowaniem terminu 7 dni, o którym mowa w cyt. art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe i termin ten nie został przez skarżącego zachowany. Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu z dnia 3 stycznia 2018 r jest niewątpliwie spóźniony. Powyższe, w świetle art. 88 p.p.s.a. obliguje zaś sąd do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu bez jego merytorycznego rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że skarżący już po raz trzeci wniósł skargę na tą samą decyzję administracyjną, pomimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz Naczelny Sąd Administracyjny wydały w sumie 4 rozstrzygnięcia, w których jednoznacznie wskazały na upływ terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego 1 września 2016 r. nr [...]. Termin ten bezskutecznie upłynął bowiem z dniem 24 października 2016 r. W przedmiotowej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję wskazał na atak padaczkowy z utratą świadomości, którego doznał w dniu 24 października 2016 r., czyli w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu mógł rozpocząć swój bieg od dnia odzyskania przez skarżącego świadomości, utraconej w wyniku ataku padaczkowego. Skarżący jako dzień ustania przyczyny uchybienia terminu wskazał jednak na dzień doręczenia mu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1525 o oddaleniu zażalenia, który to dzień miał miejsce blisko półtora roku później. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że okoliczność doręczenia ww. postanowienia pozostaje bez związku z podaną przez skarżącego przyczyną uchybienia terminu tj. nagłym i poważnym pogorszeniem się stanu zdrowia w dniu 24 października 2016 r. Następnie należy stwierdzić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, który należy podzielić, że w przypadku, gdy wojewódzki sąd administracyjny odrzucił skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu, to termin siedmiodniowy, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. biegnie od chwili, kiedy skarżący miał możność dowiedzieć się o uchybieniu terminu, czyli od dnia doręczenia mu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi (tak np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009 r., II OZ 181/09; z 13 marca 2009 r., II FZ 75/09; z 31 marca 2009 r., II GZ 65/09 i z dnia 28 kwietnia 2009 r., II OZ 364/09). Wynika z powyższego, że w niniejszej sprawie ww. termin siedmiodniowy powinien być liczony od daty doręczenia pierwszego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 158/17, nie zaś od doręczenia skarżącemu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017r., sygn. akt I OZ 1525/17, jak twierdził skarżący we wniosku. Termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. nie został więc przez skarżącego zachowany. Na marginesie przedmiotowej sprawy, Sąd wskazuje, że skarżący do czasu doręczenia mu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1525/17, kwestionował stanowisko o uchybieniu przez niego terminu do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego 1 września 2016 r. nr [...]. Okoliczność ta nie może być w żadnym razie traktowana jako usprawiedliwiona przyczyna uchybienia terminu. Jak wskazano wyżej, za taką nie została ona również podana przez skarżącego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.