III SA/Gd 803/05

Dnia 23 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki, , , po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 listopada 2005 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie postanawia odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie skargę do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 listopada 2005 r. wniosła Gmina Miejska [...], której organ – burmistrz - orzekając w I instancji, decyzją z dnia 13 czerwca 2005 r. r. nr [...] nałożył na Z. Z. opłatę dodatkową za nieuiszczenie opłaty za czas postoju w strefie płatnego parkowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna, po spełnieniu określonych w tym przepisie przesłanek. Co istotne, interes prawny skarżącego przejawia się tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Zwrócić należy uwagę, iż w niniejszej sprawie skargę do sądu administracyjnego wniosła gmina miejska, w której imieniu w toku postępowania administracyjnego decyzję w I instancji wydał burmistrz. Uwzględniając zaś bogate orzecznictwo sądowe (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 1971/93, uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2005 r., I OSK 1216/05) wskazać należy, iż w świetle art. 50 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżącej, nie będącej stroną w sprawie nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi. Sąd w składzie orzekającym zwraca zwłaszcza uwagę na tezy płynące z uzasadnienia wskazanej uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, (publ. ONSA 2003/4/115), gdzie przyjęto m.in., iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w danym postępowaniu legitymacji procesowej strony; nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administarcyjengo ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Gmina, w imieniu której w postępowaniu administracyjnym orzekał jeden z jej organów w żaden sposób nie może zatem spełnić wszystkich warunków formalnych skutecznego złożenia skargi. Przedmiotowe czynności, w świetle art. 8 w/w aktu prawnego mogą zaś być podjęte przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, jeżeli według ich oceny wymaga tego ochrona praworządności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 – 5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazuje Tadeusz Woś "ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności zaskarżenia - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna; w każdym przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 276). Wobec faktu, iż skarżąca nie jest stroną w przedmiotowej sprawie, nie jest także podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stąd też Sąd, na mocy powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.