III SA/Gd 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Ł. F. na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 października 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Ł. F. kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Wojewoda decyzją z dnia 27 listopada 2013 r. po rozpatrzeniu odwołania Ł. F. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 października 2013 r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu Ł. F. z pobytu stałego z lokalu nr 62A przy ul. [...] w G. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał m.in., że postępowanie w sprawie wymeldowania Ł. F. wszczęto na wniosek zarządu Okręgowego A. w W., wieczystego użytkownika nieruchomości. Organ I instancji ustalił, że Ł. F. opuścił przedmiotowy lokal z powodu braku właściwych warunków do zamieszkiwania. Lokal jest zagrzybiony, nieogrzewany, zniszczony na skutek włamania do którego doszło w 2012 r. (wybite okno), od lutego 2013 r. lokal jest pozbawiony wody, zamkniętej w związku z pęknięciem rur. Oględziny lokalu potwierdziły, że lokal nie jest używany, m.in. z uwagi na brak rzeczy świadczących o zamieszkiwaniu osób, odłącznie urządzeń i zły stan techniczny. Ł. F. uzależnia swój powrót do mieszkania od przeprowadzenia przez A. niezbędnego remontu oraz od zawarcia porozumienia z nim oraz B. Zaznaczył, że budynek jest podzielony na dwie części, z których tylko jedna jest remontowana i nie zgodził się z twierdzeniem, że A. nie jest w stanie wyremontować zajmowanej przez jego rodzinę części budynku. Do 2010 r. Ł. F. i jego rodzina zamieszkiwali w lokalu na podstawie kolejnych umów najmu, użyczenia i użytkowania lokalu. Umowy te kilkakrotnie były wypowiadane przez A., jednak po porozumieniu z rodziną dochodziło do podpisania kolejnej. Kiedy w 2010 r. rodzina zaczęła wysuwać roszczenia o przeprowadzenie remontu, A. wypowiedział im umowę i założył sprawę o wydanie nieruchomości. Ł. F. oświadczył, że mieszkał w lokalu do lutego 2012 r. tj. do dnia wyjazdu do Holandii w celach zarobkowych. Po powrocie do kraju w sierpniu 2012 r. zamieszkał w G. w mieszkaniu siostry. W spornym lokalu nie przybywa stale z powodu braku ciepłej wody i ogrzewania. W sezonie letnim stara się tam przyjeżdżać, jednak nie da się tam mieszkać, bo w drugiej części budynku organizowane są wesela. Najpotrzebniejsze rzeczy osobiste ma w mieszkaniu siostry, a w spornym lokalu pozostawił wszystkie pozostałe swoje sprzęty i meble. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji o wymeldowaniu Ł. F. z miejsca pobytu stałego. Ł. F., jak sam przyznał, nie zamieszkuje bowiem w spornym mieszkaniu od około roku, lokal nie jest jego centrum życiowym, a oświadczenie o powrocie do spornego mieszkania po przeprowadzeniu remontu przez A., nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcia w sprawach meldunkowych nie mogą być bowiem uzależnione od zdarzeń przyszłych. W odwołaniu Ł. F. wskazał na krzywdzący charakter zaskarżanej decyzji i dodał, że od 1953 r. - tj. od kiedy jego rodzina zamieszkuje w lokalu na podstawie umowy zawartej z Zarządem B. - administrator nigdy nie przeprowadził żadnych remontów, doprowadzając budynek do katastrofalnego stanu technicznego, w którym się obecnie znajduje (dziury w ścianach, dachu, rynnach, zawilgocenie i zagrzybienie lokalu). Rodzina samodzielnie przeprowadziła remont generalny w całym mieszkaniu w 2008 r. Na skutek zaniedbań administratora członkowie rodziny nie zamieszkują w spornym budynku, również z uwagi na to, że część z nich to starsze i schorowane osoby. Zamiarem wszystkich zameldowanych pozostaje jednak stały pobyt w spornym lokalu, co wyłącza możliwość zastosowania w sprawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ II instancji nie uwzględnił odwołania z następujących przyczyn: w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wymeldowanie za podstawę decyzji przyjmuje się przesłankę określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazany artykuł stanowi, że podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się; ponadto utrwalone orzecznictwo sądowoadminsitracyjne wskazuje, że przedmiotowe opuszczenie musi mieć charakter trwały i dobrowolny. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na okoliczność niezamieszkiwania Ł. F. wraz z rodziną w miejscu pobytu stałego. Oględziny lokalu potwierdziły także bezsprzecznie zły stan lokalu. Złożone w sprawie wyjaśnienia tj., że rodzina powróci do lokalu, gdy zostanie wyremontowany, potwierdziły zaś powody jego opuszczenia przez rodzinę. Ł. F. wskazywał bowiem, że decyzja o opuszczeniu lokalu została podjęta dobrowolnie, z uwagi na stan zdrowia ojca i babci, który nie pozwalał na zamieszkiwanie w lokalu będącym w złym stanie technicznym. Jak wynika z wyjaśnień A., Związek nie dysponuje środkami finansowymi, które można byłoby przeznaczyć na remont spornego lokalu, dlatego roszczenie rodziny w tej kwestii nie zostanie spełnione. Rodzinie nie przysługuje prawo najmu, a właściciel spornej nieruchomości nie jest zainteresowany przeprowadzeniem remontu, a co istotne chce odzyskać nieruchomość, w związku z czym zainicjował przed sądem postępowanie o wydanie spornej nieruchomość. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że sam zamiar zamieszkiwania w lokalu, uzależniony od przeprowadzenia przez właściciela remontu, nie może być przesłanką uzasadniającą zmianę decyzji organu I instancji. Zamiar przebywania w spornym lokalu musiałby być bowiem połączony z przebywaniem odwołującego się w miejscu pobytu stałego i koncentrowaniu tam swoich interesów życiowych, czego nie stwierdzono w przedmiotowej sprawie. Podkreślono, że zawarte w odwołaniu zarzuty skoncentrowały się na wskazaniu okoliczności, które doprowadziły rodzinę do opuszczenia lokalu - a zatem na złym stanie technicznym i braku dobrej woli właściciela do przeprowadzenia remontu. Z tego względu kwestie te nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Ponadto gdyby Ł. F. miał zamiar stałego zamieszkiwania w lokalu, mógłby sam doprowadzić go do stanu używalności, zatem jego decyzję o opuszczeniu lokalu uznano za trwałą i dobrowolną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ł. F. zarzucił, że decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 Kpa - wobec czego wniósł o jej uchylenie. W ocenie skarżącego organy oparły rozstrzygnięcie na błędnym ustaleniu, że skarżący trwale opuścił miejsce pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, pomimo, że okoliczność ta nie została potwierdzona żadnym obiektywnym dowodem. Zeznania świadków nie dają podstawy do ustalenia, że skarżący opuścił lokal dłuższy czas temu. Faktycznie opuszczenie lokalu przez skarżącego nie wiązało się z trwałym zamiarem pobytu w innym lokalu, a było podyktowane wyłącznie złym stanem technicznym lokalu, który nie spełnia standardów mieszkaniowych, co jest jedynym powodem czasowego opuszczenia go przez skarżącego. Skarżący nie ma środków na wyremontowanie lokalu. Pomimo to wraz z rodziną podjął działania w celu wyremontowania lokalu, zwracając się z wnioskiem o przywrócenie należytego stanu technicznego do A. Organy dokonały błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Ponieważ fakt, iż Ł. F. wraz z rodzicami, z uwagi na niezaprzeczalną konieczność opiekowania się chorym ojcem, w chwili obecnej przebywa w mieszkaniu siostry w G., nie może stanowić podstawy do uznania, że z własnej woli opuścił lokal w G., skoro ma zamiar pobytu właśnie w lokalu przy ul. [...] 62A. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych w tym kontekście zarzutów odwołania. W skardze podkreślono, że A. wszczynając postępowanie o wymeldowanie, oświadczyło, że skarżący nie mieszka w spornym lokalu, a jednocześnie zainicjowało postępowanie przed sądem, w którym domaga się nakazania skarżącemu opuszczenia i opróżnienia lokalu przy ul. [...] w G.. Fakt ten świadczy, w ocenie strony, o tym, że twierdzenia A. zostały bezkrytycznie zaakceptowane przez organy, a nie mogły stanowić podstawy prawidłowych ustaleń faktycznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiedź na skargę złożył także uczestnik postępowania, A. Zarząd Okręgowy w G. Związek wyjaśnił, że sprawa o wydanie lokalu została zainicjowana jeszcze w czasie, kiedy rodzina F.ch zamieszkiwała lokal i sama sądownie starała się o ustalanie prawa najmu do lokalu, żądanie zostało oddalone. A. ZO w G. wskazał, że do wielu lat stara się o odzyskanie lokalu od rodziny J. i F., ponieważ pomimo wielu wezwań rodzina odmawiała dobrowolnego wydania nieruchomości, sprawa została skierowana na drogę sądową. Fakt sporu sądowego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może stanowić postawy do oceny kwestii jego zamieszkiwania w lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje (orzeczenia) pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące słuszności bądź celowości zaskarżonego aktu. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 134 § 2 cyt. ustawy, Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga Ł. F. jest uzasadniona albowiem zaskarżone decyzje podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Przywołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji Wojewody przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania, stanowi, że: organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem dla prawidłowego orzeczenia o wymeldowaniu Ł. F. z lokalu przy ul. [...] 62A w G. niezbędne było ustalenie, że Ł. F. w chwili orzekania w lokalu tym nie zamieszkuje i opuścił trwale i dobrowolnie wskazany lokal. Ze względu na rejestracyjny charakter zameldowania, ustalenia dotyczyć mają czasu poprzedzającego bezpośrednio decyzję o wymeldowaniu. Należy przy tym pamiętać, że fakt zameldowania ma charakter ewidencyjny, rejestracyjny i powinien odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organów, okoliczności niezbędne do orzeczenia o wymeldowaniu ze spornego lokalu Ł. F. nie zostały stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. W szczególności, wbrew twierdzeniu organów, z przeprowadzonych czynności dowodowych nie wynika, że w czasie poprzedzającym podejmowanie decyzji o wymeldowaniu przez organy I i II instancji, Ł. F. sporny lokal w G. opuścił w sposób, o jakim mowa w zacytowanym przepisie ustawy o ewidencji ludności. W przedstawionych sądowi aktach postępowania administracyjnego znajdują się następujące dowody świadczące o tym, że Ł. F. w przedmiotowym lokalu nie przebywa jedynie czasowo, bez zamiaru opuszczenia tego lokalu na stałe: - oświadczenia J. F., matki skarżącego – z dnia 6 maja 2013 r. i 10 maja 2013 r., informujące, że Ł. F. nie zamieszkuje przy ul. [...] G. ze względu na czasowy wyjazd za granicę w celach zarobkowych (k-31 i 32 akt adm.), - kopia zawiadomienia o posiedzeniu Sądu Rejonowego zaplanowanego w dniu 19 lipca 2013 r. w sprawie A. OZ w G. p-ko A. J., J. F., J. F. i Ł. F. w sprawie [...] o wydanie nieruchomości, (k-33 akt adm.; - oświadczenie P. L., przedstawiciela A. OZ w G., z którego wynika, m.in., że w toku są sprawy zarówno o wydanie lokalu jak i – z powództwa wzajemnego – o ustalenie istnienia stosunku najmu( k-38 akt adm.); - oświadczenie T. S., przedstawicielki A. OZ w G., z którego wynika, m.in., że rodzina F.ch ma klucze do spornego lokalu ( k-39 akt adm.); - plik pism procesowych obu stron potwierdzających toczące się sprawy przed sądem powszechnym (k-42do 85 akt adm.); - oświadczenie Ł. F., złożone przed organem I instancji, z którego wynika, m.in., że skarżący do chwili czasowego wyjazdu do Holandii zamieszkiwał stale w spornym lokalu, a po powrocie, w sierpniu 2012 r., w lokalu, w którym pozostawił swoje rzeczy, przebywa w czasie, gdy jest ciepło, ale – nie latem, gdy organizowane są głośne wesela ( k-97 akt adm.); - protokół z oględzin lokalu (k-104-110 akt adm.). Z przytoczonych przykładowo dokumentów, podobnie jak z całego materiału dowodowego sprawy wynika, że zamiarem skarżącego nie jest trwałe opuszczenie spornego lokalu, lecz – wręcz przeciwnie – uzyskanie do niego tytułu prawnego, co pozwoliłoby w przyszłości ewentualnie egzekwować od właściciela poprawienie stanu technicznego części budynku, w którym położony jest lokal. O braku trwałości i dobrowolności opuszczenia mieszkania świadczy również i to, że w 2008 r. rodzina skarżącego przeprowadziła remont generalny zajmowanego mieszkania. Przeprowadzona analiza materiału dowodowego sprawy ma na celu wykazanie, że zgromadzenie i ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonane przez organy orzekające, w tym w szczególności organ I instancji, nastąpiło wadliwie, z uchybieniem przepisom art.7,8,10,75 § 1,77§ 1 i 80 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy. Nieprawidłową decyzję organu I instancji utrzymano w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody ego. Przedstawione fakty uzasadniają ocenę, iż w opisywanej sprawie organy obu instancji dokonały nieprawidłowego zastosowania przepisu do ustalonego stanu faktycznego sprawy, albowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego brak było podstaw do przyjęcia, że bezpośrednio przed podjęciem decyzji przez organ I instancji (tj. przed dniem 22 października 2013 roku) Ł. F. w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Prawidłowe stosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu, zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały. Stanowisko takie było i jest konsekwentnie przyjmowane w orzecznictwie sądowym i administracyjnym (por. np. wyrok WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 600/05 z dnia 22.09.2005 r., LEX nr 192912: "2. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych"; oraz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.08.2005 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 506/05, LEX nr 192004: "Ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu przez uczestnika postępowania nie jest wyłączone z właściwości orzekającego w sprawie meldunkowej organu administracji"; a nadto: wyrok NSA w Warszawie z dnia 17.03.2003 r. w sprawie V SA 2323/02, LEX nr 159183: "Prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu" nie stracił na aktualności w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01)" i inne. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 omawianej ustawy o ewidencji ludności (...) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Skarżący podczas trwania postępowania konsekwentnie twierdził, że omawiane mieszkanie przy ul. [...] 62A w G. jest miejscem, w którym skarżący zamieszkuje i ma zamiar stale zamieszkiwać. Z uwagi na treść przytoczonego przepisu art. 6 ust. 1 u.e. deklarowany zamiar skarżącego nie może być pomijany przez organy orzekające przy analizowaniu materiału dowodowego sprawy jak również i to, że z akt sprawy nie wynika, by Ł. F. był kiedykolwiek zameldowany na pobyt stały w jakimkolwiek innym miejscu niż przy ul. [...] w G., a organy nie sprawdziły czy mieszkanie siostry, w którym skarżący przebywa, by opiekować się ciężko chorym ojcem, jest mieszkaniem, w którym miałyby się "koncentrować interesy życiowe Ł. F.". Kwestie prawa do używania lokalu, sporne pomiędzy rodziną J. i F. a A., nie mogą wpływać na podjęcie, na tym ich etapie, decyzji o wymeldowaniu. Zameldowanie nie rodzi co prawda żadnych uprawnień do zajmowania danego lokalu, ale z faktu zameldowania wynika domniemanie prawa do przebywania w danym miejscu (lokalu). Przedstawione fakty uzasadniają stwierdzenie, że decyzje organów obu instancji w tej sprawie podjęte zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 9, 77 §1, 80, 107 § 1 i 3 kpa i art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a uchybienia tym przepisom miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 ustawy, a orzeczenie zawarte w pkt. 3 sentencji wyroku podjęto na podstawie art. 152 tej ustawy. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy o wymeldowanie Ł. F. z opisywanego lokalu organy wezmą pod uwagę powyższe stwierdzenia sądu oraz przeprowadzą prawidłową ocenę materiału dowodowego w sprawie prowadzonej na wniosek A.– Zarządu Okręgowego w G. Podjęta decyzja winna zawierać prawidłową ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy uwidocznioną w uzasadnieniu do decyzji.