III SA/Gd 826/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Straszy sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia 28 września 2018 r. nr uchwała nr [...] w sprawie ustalenia na rok 2019 wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu oddala skargę. W dniu 28 września 2018 r. Rada Powiatu podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia na rok 2019 wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.: Dz. U. 2018 r., poz. 995 ze zm.) oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2018 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2019 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M. P. z 2018 r., poz. 802). W § 1 uchwały ustalono na rok 2019 na terenie powiatu opłaty za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach wymienionych w art 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, opłaty za parkowanie tego pojazdu na wyznaczonym przez Starostę parkingu strzeżonym oraz określono koszty spowodowane wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi w przypadku odstąpienia od tej dyspozycji z powodu ustania przyczyn usunięcia pojazdu, zgodnie z załącznikiem do niniejszej uchwały. W § 2 uchwały uchylono Uchwałę Nr [...] Rady Powiatu z dnia 27 października 2017 r. w sprawie ustalenia na rok 2018 wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. W § 3 ustalono, że wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Powiatu. W § 4 uchwały zapisano, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa nie wcześniej jednak niż z dniem 1 stycznia 2019 r. W załączniku do uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia 28 września 2018 r. ustalono: Stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu - tabela 1: 1. Rower, motorower - 90 zł (cena jednostkowa za usunięcie pojazdu brutto) - 8,50 zł (cena jednostkowa parkowania pojazdu za każdą dobę) 2. Motocykl - 180 zł 8,50 zł 3. Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. - 380 zł 23 zł 4. Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t. do 7,5 t. - 450 zł 25 zł 5. Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej od 7,5 t do 16 t. - 550 zł 25 zł 6. Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t.- 1 050 zł 50 zł 7. Pojazd przewożący materiały niebezpieczne- 1 400 zł 180 zł Koszty spowodowane wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu a następnie odstąpieniem od tej dyspozycji - tabela 2: 1) rower, motorower - 45 zł brutto 2) motocykl - 90 zł brutto 3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. -190 zł brutto 4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t. do 7,5 t. -225 zł brutto 5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej od 7,5 t. do 16 t. - 275 zł brutto 6) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t. - 525 zł brutto 7) pojazd przewożący materiały niebezpiecznie - 700 zł brutto Prokurator Rejonowy (dalej w skrócie również jako - "Prokurator") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. uchwałę Rady Powiatu z dnia 28 września 2018 r. Nr [...]. Zaskarżył przedmiotową uchwałę w całości, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. Prokurator podniósł zarzut naruszenia art. 12 pkt 7 i art. 40 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, polegający na ustaleniu przez Radę Powiatu w tej uchwale kosztów w wysokości 50 % opłat stawek w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w trakcie jego usuwania, czym przekroczono upoważnienie ustawowe. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z prawem, przytaczając treść tabeli Nr 2, stanowiącej załącznik do skarżonej uchwały. Wskazał, że Powiat zawarł w dniu 29 grudnia 2017 r. umowę nr [...] o usuwanie pojazdów z dróg publicznych na terenie powiatu z M. B., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą: A. M. B. w G. Prokurator zauważył, że treść uchwały Rady Powiatu powinna być ustanowiona na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Oznacza to konieczność ścisłego przestrzegania zakresu wynikającej z przepisu ustawy delegacji do wydania takiego aktu, dokładnego zastosowania dyrektyw wiążących lokalnego prawodawcę, a także zakaz powtarzania i modyfikowania, jak też naruszania obowiązujących przepisów ustawowych. Uchwała Rady Powiatu nie może wykraczać poza materię przewidzianą w art. 130a ust 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten ściśle określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Wszelkie odstępstwa od delegacji ustawowej przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części. Przedmiotowa uchwała wykracza poza zakres delegacji ustawowej. W ocenie Prokuratora, przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym art. 130a ust. 6 - nie dają podstaw do ustalenia kosztów w wysokości 50 % opłat stawek określonych w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem rodzaju pojazdu - w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w trakcie jego usuwania, co uregulowane zostało przez Radę Powiatu w tabeli Nr 2 -stanowiącej załącznik do skarżonej uchwały. Rada Powiatu nie może obciążać właścicieli pojazdów opłatami, na których egzekwowanie nie pozwalają obowiązujące przepisy. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ podniósł, że w skardze w sposób ogólny wskazano, że w/w koszty zostały ustanowione z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, bez konkretnego wskazania na czym polegało przekroczenie i w jaki sposób powinny one zostać prawidłowo określone. Brak jest podstaw do stwierdzania nieważności uchwały w całości, skoro skarżący kwestionuje ją jedynie w części dotyczącej określenie kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi w przypadku odstąpienia od tej dyspozycji z powodu ustania przyczyn usunięcia pojazdu. Należy zatem uznać, że uchwała została zaskarżona de facto jedynie we wskazanej wyżej części, albowiem skarżący nie zgłosił w treści skargi zastrzeżeń do wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz opłat za parkowanie tego pojazdu na wyznaczonym przez Starostę parkingu strzeżonym. Wysokość kosztów została określona w wykonaniu delegacji ustawowej z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, a jako punkt odniesienia dla ustalenia kwoty ryczałtu zostały wzięte koszty usunięcia pojazdu. Ustalenie na etapie procedowania uchwały rzeczywistych i mających zostać poniesionych w przyszłości kosztów związanych z odstąpieniem od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu jest niemożliwe. Gdyby ustawodawcy chodziło o egzekwowanie od właścicieli pojazdów zwrotu rzeczywiście poniesionych kosztów związanych z odstąpieniem od usunięcia pojazdu, nie upoważniałby organu stanowiącego powiatu do określania tych kosztów z góry, na każdy rok kalendarzowy, zanim będą one poniesione. Na etapie procedowania, nie da się tych kosztów określić inaczej, jak w drodze ryczałtu, albowiem rzeczywiste koszty odstąpienia od usunięcia każdego konkretnego pojazdu są inne, w zależności od rodzaju i zakresu czynności wykonanych przez podmiot odholowujący pojazd. Określone uchwałą koszty spowodowane wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi w przypadku odstąpienia od tej dyspozycji z powodu ustania przyczyn usunięcia pojazdu nie są wyższe, niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu (art. 130a ust. 6 ww. ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako - "p.p.s.a.") obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Powiatu z dnia 28 września 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia na rok 2019 wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (w dalszej części uzasadnienia zwana - "uchwałą"). Treść uchwały została przytoczona na wstępie niniejszego uzasadnienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawa prawna zaskarżonej uchwały zostały wskazane: art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1868, dalej w skrócie - "u.s.p."), art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., poz. 1926, dalej jako - "ustawa") w zw. z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2018 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2019 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2018 r., poz. 802, w skrócie - "obwieszczenie"). Zgodnie z art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatu - do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, którego materialnoprawną podstawą jest przepis art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Uchwała ta bowiem wraz z ustawą, na podstawie której została wydana, określa zakres obowiązku ponoszenia opłat i kosztów za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu, dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych mających miejsce na terenie powiatu, przy tym adresatami tej uchwały są osoby - określone generalnie, a nie imiennie - objęte ustawowym obowiązkiem ponoszenia tych opłat i kosztów. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Konstytucja RP w art. 87 i art. 94 definiuje akty prawa miejscowego jako ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, źródła prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły, przy czym zasady i tryb wydawania aktów określa ustawa. Także ustawa o samorządzie powiatowym w art. 40 ust. 1 stanowi, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu. Zatem przy podejmowaniu aktów, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinien kierować się przesłankami przewidzianymi w ustawie stanowiącej podstawę prawną do jego wydania. Stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatu, uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna. Jednak nie każdy przypadek stwierdzenia sprzeczności uchwały z prawem skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Musi to być bowiem sprzeczność istotna. Pogląd ten jest utrwalony zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie prawa. Na podstawie argumentacji a contrario do treści art. 79 ust. 4 u.s.p., zgodnie z którym w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy więc przyjąć, że tylko - istotne naruszenie prawa - uchwałą organu oznacza jej nieważność. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych. Podzielić należy prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że odesłanie zawarte w art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie uprawnia do stosowania w zakresie oceny wadliwości uchwały lub zarządzenia organu art. 156 § 1 k.p.a., ustanawiającego w sposób taksatywny przypadki kwalifikowanej wadliwości orzeczenia administracyjnego, obligującej właściwy organ do stwierdzenia jego nieważności. W związku z tym w judykaturze przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu), o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie ustrojowym, są takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Ponadto, niewątpliwym jest, że istotnie naruszają prawo przepisy aktu prawa miejscowego pozostające w sprzeczności z przepisami ustawowymi. Zgodnie z art. 130a ust. 6 ustawy, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Stosownie do art. 130a ust. 2a ustawy, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia w przypadkach, o których mowa w ust.1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Maksymalne stawki opłat ustalone w ww. przepisie ustawy, ulegają corocznej zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b ww. ustawy). Wysokość stawek na rok 2019 została określona w ww. obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2018 r. Prokurator Rejonowy domagał się stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej przez niego uchwały. Tym samym powinien wykazać, że zaskarżona uchwała narusza prawo nie tylko - w sposób istotny - ale również w sposób uzasadniający unieważnienie jej w całości. Jest oczywiste, że z zawartego w art. 130a ust. 6 ustawy upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, z koniecznością uwzględnienia dwóch kryteriów: konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Podejmując zatem zaskarżoną uchwałę powinna kierować się powyższymi przesłankami. Ustawodawca bowiem określił dwa przedmiotowe kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, nie wskazując przy tym na możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu. Zatem należy zgodzić się ze poglądami reprezentowanymi w tym zakresie przez Prokuratora w uzasadnieniu skargi, w tym z przywołaną na jego poparcie judykaturą. Jednak nie można nie zauważyć, że przedstawione poglądy nie przełożyły się na sformułowanie zarzutów wobec skarżonej uchwały. Przenosząc powyższe w realia niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że Prokurator we wniesionej skardze kwestionuje uchwałę jedynie w części dotyczącej określenia kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a następnie odstąpienia od tej dyspozycji z powodu ustania przyczyn usunięcia pojazdu. Wysokość kosztów z tego tytułu została uregulowana w Tabeli nr 2, stanowiącej załącznik do zaskarżonej uchwały. Jest to o tyle ważne, gdyż Prokurator nie podniósł w uzasadnieniu skargi jakichkolwiek zarzutów (ani zastrzeżeń) do wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy oraz opłat za przechowywanie (parkowanie) pojazdu na wyznaczonym przez Starostę parkingu strzeżonym. Stawki opłat z tego tytułu zostały zawarte w Tabeli nr 1 załącznika do przedmiotowej uchwały. Przy czym Prokurator, kwestionując powyższe koszty, ograniczył się do stwierdzenia, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w tym art. 130a ust. 6 "nie dają podstaw do ustalenia kosztów w wysokości 50 % opłat stawek określonych w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem rodzaju pojazdu - w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w trakcie jego usuwania, co uregulowane zostało przez Radę Powiatu w tabeli Nr 2 - stanowiącej załącznik do skarżonej uchwały". Ponadto, Prokurator przywołał w uzasadnieniu skargi dwa wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, tj. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lutego 2018 r., w sprawie sygn. akt II SA/Sz 1314/17 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2018 r., w sprawie sygn. II SA/Bd 791/18, wydane na tle innych kontrolowanych przez sądy administracyjne uchwał. Przedstawione w uzasadnieniach ww. wyroków poglądy dotyczące kryteriów ustawowych objętych dyspozycją art.130a ust. 6 ustawy, jak powyżej zaznaczono, należy zaaprobować. Zatem Prokurator formułując powyższy zarzut, nie wyjaśnił w czym konkretnie upatruje - braku podstaw - "do ustalenia kosztów w wysokości w wysokości 50 % opłat stawek określonych w ust. 1 pkt 1" w opisanej sytuacji (tj. w przypadku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a następnie odstąpienia od tej dyspozycji z powodu ustania przyczyn usunięcia pojazdu) oraz nie przedstawił argumentacji na poparcie swojego stanowiska. Tym samym nie wykazał, że również w tym zakresie doszło do - istotnego naruszenia prawa - skutkującego unieważnieniem uchwały, czego domagał się w skardze. Powyższe jednak nie zwalnia z obowiązków ciążących na sądzie administracyjnym, którego kognicja został określona przepisami ustaw powołanych na wstępie rozważań. Wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłat za przechowywanie pojazdu na wyznaczonym parkingu strzeżonym została zawarta w Tabeli nr 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, zaś określenie wysokości kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a następnie odstąpienia od tej dyspozycji, zostało uregulowane w Tabela nr 2, stanowiącej załącznik do tej uchwały. Nie było w sprawie kwestionowane, że stawki kosztów wynikające z wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienie od tej dyspozycji, określone w Tabeli nr 2 stanowią połowę (50%) opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu z Tabeli nr 1 (ryczałt). Wysokość tych kosztów została zróżnicowana w zależności od rodzaju pojazdu i jest zarazem pochodną opłat przyjętych stawek w Tabeli nr 1. Poza sporem było, że stawki opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu przyjęte w zaskarżonej uchwale są zgodne ze stawkami wskazanymi w ww. obwieszczeniu oraz nie są to stawki maksymalne. Także nie było kwestionowane, że wysokość ustalonych kosztów, o których mowa w art. 130 ust. 2a ustawy, nie jest wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Ponadto, co jest istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu, przyjęte w zaskarżonej uchwale odpowiadają wysokości stawek określonych w zawartej przez Powiat w dniu 29 grudnia 2017 r. umowie nr [...] o usuwanie pojazdów z drogi publicznej w granicach administracyjnych powiatu, prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych, przekazywania do demontażu (...) usuniętych pojazdów (...) z M. B. - prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą: A. M. B. w G. Innymi słowy - stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu dla wszystkich rodzajów pojazdów w zaskarżonej uchwale są to takie same - jak stawki tych opłat zawarte w umowie w dniu 29 grudnia 2017 r. (vide: § 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 umowy oraz Tabela nr 1). Przy czym, z oczywistych względów, nie dotyczą one, pojazdów przewożących materiały niebezpieczne. Przyjęte w zaskarżonej uchwale stawki opłat stanowią niewątpliwie rzeczywiste koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Stanowiąc tym samym wypełnienie i realizację kompetencji ustawowej przyznanej radzie powiatu w przepisie art.130a ust. 6 ustawy. Analogicznie jak w zawartej przez Powiat i umowie z dnia 29 grudnia 2017 r., zaskarżona uchwała uregulowała również zakwestionowane przez Prokuratora koszty spowodowane wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, a następnie odstąpienia od niej. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 4 tej umowy, "w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi w trakcie jego usuwania, na podstawie art.130a ustawy (...), ustala się koszty w wysokości 50% opłat stawek określonych w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem rodzaju pojazdu". Powyższa regulacja została odzwierciedlona w Tabeli nr 2 załącznika do uchwały, w której określono rodzaj pojazdu i stosowne kwoty, stanowiące odpowiednik połowy stawek opłat przyjętych w § 8 ust. 1 pkt 1 umowy. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy - nie mamy do czynienia ze zróżnicowaniem - stawek opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu, a także kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, przyjętych w umowie z dnia 29 grudnia 2017 r. oraz w zaskarżonej uchwale. Dlatego dokonana ocena zaskarżonej uchwały poprzez pryzmat umowy z dnia 29 grudnia 2017 r. i wysokości określonych w niej stawek w zakresie opłat oraz kosztów, których wysokość stanowi odpowiednik wysokości opłat i kosztów, przyjętych w uchwale (Tabela nr 1 i nr 2 załącznika do uchwały), nie możne przemawiać za uznaniem, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Przyjęte w zaskarżonej uchwale stawki opłat oraz odnoszące się do nich koszty, są zgodne ze stawkami umownymi i stanowią realnie ponoszone przez Powiat koszty, o których mowa w ustawowym upoważnieniu. W przedstawionych Sądowi aktach sprawy brak jest materiału dowodowego, który mógłby przemawiać za przyjęciem odmiennej oceny. Sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), zaś kognicja tego sądu nie obejmuje dokonywania ustaleń w sprawie stosownie do regulacji zawartej w art. 106 § 3 p.p.s.a. Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Granicą nieważności uchwały jest ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Jak wynika z poczynionych rozważań, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że przyjęte w uchwale uregulowania nie naruszają - w sposób istotny prawa - i dlatego skargę, jako niezasadną, oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).