III SA/Gd 852/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 14 sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru, określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu do wniosku podniesiono, że w wyniku podjętych działań egzekucyjnych dotyczących należności celnych i podatkowych Spółki, nałożonych na skarżącą decyzjami Dyrektora Izby Celnej w G., a wśród nich – decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, Spółka "praktycznie nie jest w stanie ani prowadzić działalności gospodarczej ani tym bardziej na bieżąco regulować jakichkolwiek zobowiązań. W wyniku działań podjętych przez organ administracyjny Bank [...] w K. wszczął procedurę wypowiedzenia udzielonych skarżącej kredytów inwestycyjnych, co więcej Zarząd Spółki, wobec takiej postawy organu administracyjnego i takich jego działań jest zmuszony w przypadku nieuwzględnienia niniejszego wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, obowiązkowo rozważyć złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację masy majątku zgodnie z dyspozycją art. 21 prawa upadłościowego i naprawczego wobec braku możliwości zaspakajania swych wierzycieli ....". Kwoty należności celnych i podatkowych, stanowiące różnicę między należnościami już zapłaconymi, a wynikającymi z zaskarżonej decyzji to kwoty: 1 626, 00 zł (cło) i 27 704,00 zł (podatek). Organ, który zapoznał się z treścią wniosku, bowiem był on zawarty w skardze, nie odniósł się do niego (w odpowiedzi na skargę podano, że "Dyrektor Izby Celnej w G. nie wydał postanowienia w tej sprawie"). Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi. (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04, niepubl.). Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Ustalając pojęcie "znacznej szkody" w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl. i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, niepubl.). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżąca, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała, na jaką znaczną szkodę zostanie narażona w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podała również okoliczności, które mogłyby spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, wobec niespełnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. do wstrzymania zaskarżonej decyzji, należało orzec jak w sentencji. Należy dodać, że Sąd – o ile uwzględni skargę - określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany( art. 152 p.p.s.a. ). Zgodnie z treścią art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.