III SA/Gd 853/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. W dniu 5 grudnia 2013 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w K. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na kontrolne badania lekarskie stwierdzające istnienie lub brak przeciwwskazań lekarskich do prowadzenia pojazdów mechanicznych przez R. C. zamieszkałego w K. W uzasadnieniu złożonego wniosku Prokurator Rejonowy wskazał, że w toku prowadzonego przez prokuraturę postępowania przygotowawczego dotyczącego zarzuconego R. C. czynu z art. 293 i art. 190 § 1 ustawy - Kodeks karny uzyskano opinię dwóch biegłych psychiatrów, z których wynika, że podejrzany jest chory psychicznie i cierpi on na chorobę afektywną dwubiegową naprzemiennie z występującymi epizodami maniakalnymi i depresyjnymi. Rozpoznana u podejrzanego choroba psychiczna nasuwa zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a zwłaszcza umiarkowanych predyspozycji do kierowania pojazdami mechanicznymi. Dowodem potwierdzającym powyżej ustalenia jest opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 9 października 2013 r. Z uwagi na powyższe okoliczności zasadnym było w ocenie Prokuratora Rejonowego podjęcie działań zmierzających do zweryfikowania zdolności R. C. do kierowania pojazdami mechanicznymi. Decyzją z dnia 2 października 2015 r. (nr [...]) Starosta - działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm. – dalej jako: "ustawa") skierował R. C. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B na badania lekarskie w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W decyzji zawarto pouczenie, że na badania lekarskie należy się zgłosić do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, a orzeczenie lekarskie należy przekazać organowi kierującemu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. C. wskazując, że prawo jazdy kat. B posiada od 27 lat i nigdy nie spowodował zagrożenia w ruchu drogowym, nie posiada też punktów karnych. Odwołujący się podał również, że koszt badania przekracza jego możliwości finansowe ponieważ utrzymuje się z renty w wysokości 337,57 zł miesięcznie. Decyzją z dnia 20 lipca 2016 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy pierwszoinstancyjną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na treść art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy wskazał, że podstawą wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie jest istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" należy interpretować zgodnie z celem ustawy, którym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania kierowcy w tym zakresie są czynnikiem wpływającym na zagrożenie jego bezpieczeństwo, jak i innych użytkowników dróg. Kolegium wskazało, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie jest wiarygodna informacja o zastrzeżeniach, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, a zatem decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne, a takim wiarygodnym źródłem może być opinia psychiatryczna sporządzona w toku prowadzonego postępowania karnego. Z opinii sądowo–psychiatrycznej z dnia 9 października 2013 r., sporządzonej przez biegłych sądowych psychiatrów wynika, że u R. C. stwierdzono chorobę psychiczną - afektywną dwubiegunową z naprzemiennie występującymi epizodami maniakalnymi i depresyjnymi. Z opinii tej wynika także, że problemy psychiczne R. C. trwają już ponad 20 lat - pierwszy raz był hospitalizowany w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S. w okresie od 27.12.1995 r. do 31.01.1996 r. i wypisany z rozpoznaniem "Zespół Paranoidalny, Schizofrenia". Kolejne hospitalizacje na oddziałach psychiatrycznych miały miejsce w latach 2006, 2007, 2008, 2012 i 2013, a w międzyczasie R. C. był pacjentem Poradni Zdrowia Psychicznego. Z dokumentacji szpitalnej, przytoczonej w opinii sądowo -psychiatrycznej wynika, iż w okresie występowania epizodów maniakalnych jest on pobudzony, drażliwy, wybuchowy, agresywny, podejrzliwy, posiada urojenia prześladowcze. Z opinii tej wynika też, iż epizody maniakalne nie są traktowane przez R. C. jako objaw choroby. On sam ich nie zauważa, bagatelizuje i mimo wieloletniego przebiegu choroby nie jest w stanie rozpoznać objawów zwiastujących nawrót choroby, w związku z czym nie jest w stanie skorzystać z adekwatnej pomocy medycznej w razie rozpoczynającego się epizodu manii, podczas którego z kolei nie ma wglądu w swoje zachowanie i uważa się za osobę zdrową psychicznie. Ostatnia hospitalizacja R. C. miała miejsce w Centrum Zdrowia Psychicznego [...] w K., rozpoczęła się 20.05.2014 r. i zakończyła prawdopodobnie przed wydaniem decyzji, zatem przyjąć należałoby, iż trwała prawie rok. Kolegium uznało, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony podnoszone przez Prokuratora i organ I instancji, uznać należy za istotne. W ocenie Kolegium opisane w opinii biegłych psychiatrów okoliczności dotyczące stanu zdrowia psychicznego R. C. oraz kilkukrotne podjęcia przez skarżącego leczenia szpitalne na oddziale psychiatrycznym wskazują, że decyzja organu I instancji o skierowaniu na badania wykonywane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy nie jest dowolna oraz, że jest usprawiedliwiona dbałością o bezpieczeństwo ruchu drogowego, któremu może zagrozić kierowca posiadający epizody maniakalne z opisanymi wyżej objawami, a dodatkowo jeszcze bezkrytyczny, bagatelizujący swoją chorobę i nie potrafiący rozpoznać symptomów jej nadejścia. W tej sytuacji okoliczności wynikające z opinii sądowo - psychiatrycznej i ustalone przez organ z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują, że w stosunku do R. C. mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego pojazdem. Od dyspozycji psychofizycznej kierowcy w dużym stopniu zależy bowiem bezpieczeństwo ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Zagrożenie dla ruchu może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi, psychicznymi lub umysłowymi, a nawet cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę. Zatem w systemie zagrożeń ruchu drogowego istotne znaczenie mają zagrożenia psychiczne. Z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest też obojętne, czy kierowca potrafi powściągnąć emocje w sytuacjach stresowych, z którymi będzie stykał się na drodze. Każda bowiem trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym. Dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Kolegium, stwierdzona u R. C. choroba dwubiegunowa z naprzemiennie występującymi epizodami depresyjnymi i maniakalnymi (podczas których jest on pobudzony, drażliwy, wybuchowy, agresywny, podejrzliwy i posiada urojenia prześladowcze), stanowi uzasadnione zastrzeżenie co do posiadania przez niego wymaganej sprawności psychofizycznej, umożliwiającej mu bezpieczne kierowanie pojazdem w ruchu drogowym bez stwarzania potencjalnego zagrożenia dla zdrowia i życia uczestników tego ruchu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium uznało, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Nie ma bowiem znaczenia fakt, że strona do tej pory nie spowodowała zagrożenia w ruchu drogowym, nie posiada też punktów karnych, czy też że koszt badania przekracza jej możliwości finansowe, skoro zaistniały podstawy do uznania, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia. Kolegium podkreśliło także, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem badań jest jedynie weryfikacja powziętych przez organ wątpliwości. R. C. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ posiadał wiedzę, że pozostaje pod opieką [...] Centrum Zdrowia Psychicznego [...] w K. Lekarze w tej jednostce medycznej doskonale wiedzą, w jakim stanie zdrowia jest skarżący i w jego ocenie są wyłącznie kompetentni do oceny czy stan ten pozwala na kierowanie pojazdami mechanicznymi, dlatego organ powinien zażądać od skarżącego stosownego zaświadczenia lub sam o takie zaświadczenie wystąpić. Wraz ze skargą skarżący przedłożył zaświadczenie wydane przez Ordynatora Oddziału Psychiatrycznego [...] Centrum Zdrowia Psychicznego [...] w K. z dnia 7 września 2016 r., z którego wynika, że aktualnie brak jest przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych zgodnie z posiadanym prawem jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 20 lipca 2016 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 2 października 2015 r. (nr [...]) w sprawie skierowania R. C. na badania lekarskie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b/ oraz ust. 2 pkt 1 lit. a/ ustawy starosta wydaje z urzędu - na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Należy w tym miejscu też zaznaczyć, że badanie lekarskie - jak stanowi art. 76 ust. 2 ustawy - jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy (co jednak nie dotyczy rozpoznawanej sprawy). Z powołanych unormowań prawnych nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na przedmiotowe badanie. Mowa jest w nich bowiem tylko, by były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym badanym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołany art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy. Przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, a więc zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Należy więc pamiętać, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno jest z góry zaprzeczyć jako mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. Przy czym wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest prawdopodobieństwo w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. Oznacza to równocześnie, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy prawa jazdy. Jego celem jest natomiast wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Powyższe może zaś prowadzić bądź do stwierdzenia istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami bądź stwierdzenia, że takie przeciwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości przez uprawniony personel medyczny. W niniejszej sprawie okolicznością potwierdzającą istnienie poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego jest załączona do wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej opinia sądowo-psychiatryczna, sporządzona w związku z prowadzonym wobec wymienionego postępowaniem karnym, stwierdzająca u badanego chorobę afektywna dwubiegunową z naprzemiennie występującymi epizodami maniakalnymi i depresyjnymi. W ocenie Sądu, organy rozpoznające sprawę słusznie uznały, że wskazana choroba (w szczególności w stadium maniakalnym, którego objawów zwiastujących nawrót choroby - mimo wieloletniego przebiegu choroby – skarżący nie jest w stanie rozpoznać a w związku z czym nie jest w stanie skorzystać z adekwatnej pomocy medycznej w razie rozpoczynającego się epizodu manii) powoduje istotne zastrzeżenia co do stanu zdrowia R. C. jako kierowcy, bowiem z pewnością stan ten ma wpływ na samopoczucie psychiczne czy emocjonalne, co może mieć z kolei przełożenie na spowodowanie niebezpiecznej sytuacji w ruchu drogowym. Poza tym, pochodzenie przedmiotowej informacji od lekarzy specjalistów z zakresu psychiatrii oznacza, że źródło wskazanych danych jest jak najbardziej wiarygodne (por. w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2017 r., VII SA/Wa 594/16, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc organy powzięły uzasadnione i poważne (bowiem umotywowane opinią sądowo-psychiatryczną, sporządzoną przez podmioty mające stosowną wiedzę) zastrzeżenia co do stanu zdrowia R. C. w kontekście jego możliwości bezpiecznego (dla niego i innych) czynnego uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie decyzji kierującej wymienionego na badanie lekarskie, celem zweryfikowania powyższych zastrzeżeń, było nie tylko uprawnieniem, ale także obowiązkiem organów. Nie może mieć przy tym żadnego znaczenia podnoszona w postępowaniu okoliczność, iż skarżący nigdy nie został zatrzymany w związku z prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości. Z podanej informacji nie można bowiem w żaden sposób autorytatywnie wywieść, że schorzenie stwierdzone u skarżącego przez biegłych sądowych nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy w tym miejscu - w kontekście podnoszonych w skardze twierdzeń - zaznaczyć, że o tym czy tak jest czy też nie, mogą orzec wyłącznie uprawnione w tym zakresie podmioty. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich, zwanym dalej "uprawnionym lekarzem", jest osoba łącznie spełniająca następujące wymagania: 1) posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza; 2) posiadająca co najmniej 5-letni staż w zawodzie lekarza; 3) posiadająca: a) specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy albo b) inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 1; 4) która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów; 5) wpisana do ewidencji uprawnionych lekarzy; przy czym ewidencję te prowadzi marszałek województwa, który w drodze decyzji administracyjnej dokonuje wpisu do ewidencji uprawnionych lekarzy daną osobę (lekarza) spełniającego ustawowe wymagania (art. 77 ust. 2 ustawy). Z powołanego uregulowania wynika zatem, że lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez osobę posiadającą prawo jazdy, nie jest każdy lekarz medycyny, lecz tylko ten, który spełnia wymagania określone w ustawie o kierujących pojazdami oraz w - wydanym na podstawie delegacji ustawowej (art. 81 ust. 1 ustawy) - rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (m.in. posiada specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy). Załączone do skargi zaświadczenie lekarskie wydane przez Ordynatora Oddziału Psychiatrycznego [...] Centrum Zdrowia Psychicznego [...] w K. z dnia 7 września 2016 r. - z którego wynika, że "od 2014 r. pacjent w pełni współpracuje w zakresie leczenia i terapii; obecnie znajduje się w stanie pełnej remisji a ze względu na właściwą współpracę rokowania są pomyślne, a zatem aktualnie brak jest przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych zgodnie z posiadanym prawem jazdy" – nie może stanowić dowodu podważającego zasadność zaskarżonej decyzji, gdyż nie wynika z niego, że ocena stanu zdrowia skarżącego została przeprowadzona przez uprawnionego w tym zakresie lekarza, a także stosownie do wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że organy prawidłowo oceniły przesłanki wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu, opierając się w tym względzie na dostatecznym materiale dowodowym, który – co już wyżej zaznaczono – nie musiał wykazywać istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami, a uprawdopodobnić występowanie zastrzeżeń, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b/ i art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy. W świetle powyższego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie zostały podważone przesłanki skierowania skarżącego na badanie lekarskie, w związku z czym na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.