III SA/Gd 86/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie WSA Alina Dominiak (spr.),, WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia ostatecznego cła antydumpingowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 753 (siedemset pięćdziesiąt trzy ) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 15 września 2005 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. przedłożyła w Oddziale Celnym w S. zgłoszenie celne nr [...], które w pozycji 1 dotyczyło towaru określonego jako "tkanina z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego barwiona". Dla towaru zadeklarowano kod 5407 92 00 00. W następstwie kontroli tego zgłoszenia Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 2 lipca 2008 r. określił wobec towaru ujętego w poz. 1 zgłoszenia celnego kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 3.397 zł. Kwota ta została wyliczona przy zastosowaniu stawki cła antydumpingowego w wysokości 14,1% od wartości celnej towaru. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 2 i ust. 3 lit. g, art. 67, art. 78 ust. 2 i ust. 3, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.), z uwzględnieniem art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. L 56 z 6.03.1996 r. Nr 43 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 240 z 16.09.2005 r.), mając na uwadze art. 1 ust. 3 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z dnia 7.09.1987 r.), zmienionego rozporządzeniem (EWG) Nr 1810/2004 z dnia 7.09.2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 327 z dnia 30.10.2004 r. ze zm.). W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Celnego powołał się na ustalenia kontroli dokonane w spółce w 2007 r. przez funkcjonariuszy celnych oraz wyniki analiz Laboratorium Izby Celnej w G. z lat 2006 i 2007, dotyczących próbek tkanin importowanych przez spółkę. Zauważył przy tym, że odnotowano rozbieżności w klasyfikacji towarowej tkaniny o nazwie "Casino". Z materiału porównawczego wynika, że sprowadzane przez spółkę w latach 2005-2007 tkaniny pochodzą od tego samego producenta, faktury wystawiane były przez tego samego kontrahenta zagranicznego (pośrednika), a kody tkanin na fakturach pokrywają się. Można z tego wnioskować, że przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie "Casino" jest tożsama z towarem będącym przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach późniejszych. Organ przytoczył regulacje powołane w podstawie prawnej, a następnie stwierdził, że w sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej, w dziale 54, poddziale 5407 dokonano podziału m.in. na: - kod CN 54075200 – pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwione; - kod CN 54079200 – pozostałe tkaniny barwione. Przeprowadzone przez Laboratorium Celne w G. badania próbki tkaniny o nazwie "Casino" wskazują, że jest to tkanina poliestrowa, barwiona, dwuwarstwowa, której warstwy są ze sobą klejone. Mając na uwadze wyniki tych badań, w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej, organ przyjął, że warstwa wierzchnia tkaniny decyduje o zasadniczym charakterze wyrobu i ma wpływ na klasyfikację taryfową. W konsekwencji należy przyjąć dla przedmiotowego towaru kod CN 54075200. Organ wskazał, że z oświadczeń kontrahentów zagranicznych i ich powiązań wynika, iż producentem tkaniny "Casino" jest firma "B" Przedsiębiorstwo to jest ujęte w wykazie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (m.in. tkanin o kodzie CN 54075200). Uwzględniając fakt, że powyższe przedsiębiorstwo znajduje się w wykazie producentów, którym przyznano "MET" - status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych, oraz ustanowiono stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 14,1% ad valorem , należało określić wysokość cła antydumpingowego dla zgłoszenia z dnia 15 września 2005 r. W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne organ zaniechał pobrania odsetek, uznając, że spółka nie działała w złej wierze. W odwołaniu spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego. W szczególności podniosła naruszenie zasady prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do organów podatkowych. W jej ocenie do towaru zgłoszonego w 2005 r. nie można stosować materiału porównawczego zebranego w następnych latach, jak też nie ma także podstaw do zastosowania domniemania, że i tym razem wyniki badań laboratoryjnych byłyby takie same. Jako sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych spółka uznała dokonanie kontroli dwa lata po zgłoszeniu towaru. Dla skarżącej niewątpliwe było, że zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło po terminie wskazanym w art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 8 stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. W ocenie organu odwoławczego spółka nie negowała prawidłowości klasyfikacji taryfowej organu pierwszej instancji, ale podważała dowody pozwalające na zmianę klasyfikacji tkanin, ujętych w zgłoszeniu celnym oraz w dołączonej do niego fakturze z dnia 7 września 2005 r. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że z faktury dołączonej do zgłoszenia jednoznacznie wynika, iż dotyczyło ono tkanin oznaczonych Casino skarlet symbol – SK 233, Casino copper symbol – SK 232, Casino navy symbol – SK 227, Casino baby-blue symbol – SK 213, Casino mist symbol – SK 217, Casino ruby symbol – SK 222, Casino green symbol – SK 226, Casino 19 apricot symbol – SK 207, Casino 46 red symbol – SK 208, Casino grey symbol – SK 211, przy czym z powodu braku odpowiednich materiałów porównawczych dotyczących ww. tkanin o nazwie Casino baby-blue, mist, ruby, green prawidłowość ich klasyfikacji taryfowej nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego. Takimi samymi oznaczeniami posługiwano się w fakturach z 2006 r. objętych sprawozdaniami Laboratorium Celnego. Nazwy tkanin i przypisane im symbole pokrywają się, a każdy z symboli odpowiada konkretnej barwie tkaniny. Co istotne faktury zostały wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego. Ponadto z oświadczenia spółki wynika, iż tkanina o wskazanej nazwie jest dostarczana przez "B" w Chinach dla firmy "C" w Niemczech. Ta ostatnia zaopatruje następnie firmę "D", która z kolei jest głównym dostawcą tkanin dla spółki "A". Te ustalenia wynikają także z oświadczeń złożonych przez wyżej wymienione podmioty. Dyrektor Izby Celnej uznał, że mając do dyspozycji takie dowody organ pierwszej instancji miał podstawy do przyjęcia, że tkaniny typu "Casino" objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym z 2005 r. są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie, wymienionymi w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych z 2006 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powtórzył argumentację Naczelnika Urzędu Celnego stwierdzając, że jest ona prawidłowa, a zarzuty spółki chybione. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b WKC organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2008 r., a kwota należności celnej zarejestrowana następnego dnia w systemie komputerowym. Termin na retrospektywne zaksięgowanie zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC mijał w dniu 4 lipca 2008 r. Odrzucił również twierdzenia, że kwota należności celnych nie została zaksięgowana wcześniej w następstwie błędu samych organów celnych. Organ odwoławczy wskazał, że powoływana przez spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy i nie ma mocy wiążącej w niniejszej sprawie. Spółka sama nie występowała o wydanie takiej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka, zarzuciła decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 - Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niedopuszczenie dowodu z Wiążącej Interpretacji Taryfowej, wydanej przez niemieckie władze celne, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady ogólnej prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania. Powołując się na orzecznictwo sądowe spółka wskazała, że organy celne nie ustaliły w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy, tym samym nie mogły podjąć prawidłowego rozstrzygnięcia. Skarżąca podniosła, że decyzja podatkowa nie może być oparta na domniemaniu stanu faktycznego, tj. na uznaniu za prawidłowe przyjętego przez organy rozumowania, że sprowadzone w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Przepisy art. 122 , art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej nakładają na organy podatkowe obowiązek rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem realizacji prawdy obiektywnej , co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Stoi to też w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych. Skarżąca powtórzyła, że organ celny wszczął postępowanie w sprawie po upływie kilku lat od dnia złożenia zgłoszenia celnego i po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie zgłoszeń celnych za lata 2006 i 2007 oraz po przeprowadzeniu kontroli w 2007 r. Jej zdaniem organ podatkowy nie może wybiórczo decydować o przeprowadzeniu postępowania kontrolnego za niektóre lata, a w odniesieniu do innych zwlekać, aż skuteczna obrona przeciw zarzutom kontroli będzie utrudniona, szczególnie, że organ celny już w 2006 r. posiadał informacje i dane, na podstawie których uznał za celowe wydanie zaskarżonej decyzji. Dalej spółka zaznaczyła, że zasada zaufania do organów podatkowych jest normą prawną, a nie jedynie postulatem skierowanym do organów, wobec czego zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony. Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Stan faktyczny sprawy nie zmienił się od kilku lat. Nawet jeśli uznać, że ostatecznie dowody w sprawie dostarczyły wyniki i sposób zakończenia kontroli zgłoszeń z 2007 r., to od momentu, w którym organ celny dowiedział o sytuacji, na podstawie której wydał zaskarżoną decyzję - minęły miesiące. Przyjmując hipotetycznie zastosowanie przez skarżącą niewłaściwej klasyfikacji taryfowej, to jej ewentualne nie zaksięgowanie w odpowiednim czasie nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez spółkę. Dysponowała ona bowiem Wiążącą Informacją Taryfową wydaną przez niemieckie władze celne, dotyczącą sprowadzanych materiałów i dokonywała na tej podstawie wpisów klasyfikacji taryfowej. Informacja ta powinna zostać uwzględniona przez organ celny w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 11 powołanego rozporządzenia Nr 2454/93. Zgodnie z tą regulacją wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich. Jednocześnie zgodnie z art. 86 ustawy – Prawo celne jako dowód w postępowaniu można przyjąć dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W podsumowaniu skarżąca stwierdziła, że nie zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, a gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, to i tak sprzeciwia się temu treść art. 220 ust 2 lit. b WKC. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 172/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W następstwie skargi kasacyjnej "A" Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 699/09 uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, gdyż ich obowiązkiem było zebranie wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych przez spółkę w 2005 r. Organ chcąc zastosować wyniki analiz laboratoryjnych dotyczące próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 – 2007 do tkanin sprowadzonych w 2005 r. winien był m.in. udowodnić, iż tkaniny te były identyczne. Nadto Wiążąca Informacja Taryfowa wydana dla niemieckiego kontrahenta spółki powinna być poddana ocenie organów celnych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87.256. 1 ). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 15 września 2005 r., czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 roku zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE.L.05.327) – obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r. Z brzmienia reguły l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych tj. klasyfikacji towarów istotna jest treść pozycji i uwag do właściwych sekcji lub działów. Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej m.in. poprzez ustalenie definicji. Z powołaniem na brzmienie zasad Nomenklatury Scalonej przedmiotowy towar został przez organ sklasyfikowany do kodu TARIC 5407 52 00 00 obejmującego Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwione. Organ doszedł do takich ustaleń po ocenie prawidłowości dokonanego przez skarżącą zgłoszenia celnego m.in. pod kątem zgodności deklarowanej klasyfikacji taryfowej z wynikami badań wykonanymi w 2006 i 2007 r. w Laboratorium Celnym w G. Sąd ponownie rozpoznający sprawę z mocy art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 roku w sprawie I GSK 699/09. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym stwierdził, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów art. 121, 122, 187, 180 § 1 Ordynacji podatkowej, które to przepisy zgodnie z art. 73 Prawa celnego stosuje się do postępowania w sprawach celnych. Sąd ten wskazał, że organy celne w przeprowadzonym postępowaniu nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzonych przez Spółkę w 2005 r. aby stwierdzić, że tkaniny te były identyczne z tkaninami sprowadzonymi w 2006 i 2007 r., których próbki podlegały badaniom laboratoryjnym . Konieczne bowiem było wykazanie, że istotne cechy, takie jak skład i struktura sprowadzanej tkaniny nie uległa zmianie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Sąd ten nie zgodził się ze stanowiskiem organów, iż wyniki badań laboratoryjnych próbek tkanin pobranych w 2006 i 2007 r. świadczą o składzie surowcowym tkanin sprowadzonych w innych latach. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że dowodem potwierdzającym identyczny skład tkanin sprowadzonych w 2005 roku i w latach 2006-2007 mogłyby być dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta towaru zawierające informacje na temat tkanin. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto , że ocena Wiążącej Informacji Taryfowej, zawarta w decyzji celnej nie może być uznana za ocenę dokonaną zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej. Z powyższego wynika , że zebrane i poddane ocenie w przeprowadzonym postępowaniu dokumenty dołączone do zgłoszeń celnych z 2005 r. , z których wynika, że i tkaniny importowane w 2005 r., jak i tkaniny importowane w latach 2006 – 2007( kiedy to organ dysponował próbkami tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu) pochodziły od tego samego producenta, faktury zostały wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego, a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą, nie są wystarczające. Dotyczy to również oświadczenia skarżącej z dnia 19 grudnia 2006 r., potwierdzająceg "C" z siedzibą w Niemczech, której klientem jest "D" – główny dostawca tkanin dla skarżącej, jak też oświadczenia firmy "C" z dnia 6 grudnia 2006 r. potwierdzającego, że w towar "CASINO" zaopatruje i zaopatrywała się tylko u jednego producenta w Chinach, jak też zawartego w piśmie tym twierdzenia producenta , że od długiego czasu dostarcza produkt "CASINO" firmie "C" i jest jedynym jego dostawcą. Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając to na uwadze Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że naruszone zostały wyżej przywołane przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ) p.p.s.a. Rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie składu surowcowego tkanin sprowadzonych w 2005 r. na podstawie dokumentów pochodzących bezpośrednio od producenta towaru zawierających informację na ten temat, a następnie dokonanie porównania w tym zakresie z towarem sprowadzonym przez tego importera w 2006-2007 roku. W zależności od dokonanych ustaleń co do składu surowcowego tkanin sprowadzonych przez Spółkę w 2005 r. organ rozważy, czy możliwe jest zastosowanie do towaru objętego niniejszym zgłoszeniem celnym wyników badań laboratoryjnych dotyczących próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 i 2007. Organ po poczynieniu niezbędnych ustaleń dokona oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym oceny Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej dla niemieckiej firmy – kontrahenta spółki, zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej. Dopiero wówczas możliwe będzie rozważenie zastosowania art. 220 ust.1 i ust.2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.