III SA/Gd 873/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oddala skargę. Postanowieniem wydanym w dniu 21 października 2015 r. nr [...] Starosta przyznał dozorcy M. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowo - Handlowe [...] z siedzibą w C. (zwanemu dalej "stroną" albo "skarżącym"), kwotę 2.096,77 zł tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem – motorowerem marki ROMET [...] o nr rej. [...] w okresie od dnia 30 sierpnia 2008 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przyznało M. G. tytułem sprawowanego dozoru kwotę 9.689,94 zł. Powyższe postanowienie Kolegium zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez Prokuratora Okręgowego. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 930/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił oba postanowienia. W ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.e.a."), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Powołana regulacja przewiduje zatem dwa odrębne rodzaje należności przysługujących dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Pierwszy rodzaj należności winien być utożsamiany z rzeczywistymi wydatki poniesionymi przez dozorcę w związku z wykonywaniem dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą odnosić się do danego dozorcy i przedmiotu objętego dozorem. Z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a., w którym użyto sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu w drodze możliwych do przeprowadzenia dowodów. Z kolei jeżeli chodzi o wynagrodzenie za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio (subsydiarnie) przepisy ustawy – Kodeks cywilny (dalej w skrócie "k.c."), dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują więc unormowania umowne lub taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Podkreślenia wymaga, że nie jest taryfą – w rozumieniu powołanych przepisów uchwała rady powiatu wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Wyrażany jest nadto pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi. Posłużenie się - przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór - stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi. Nadto przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Powołany przepis nie wskazywał sposobu ustalenia stawek opłat, w szczególności zaś nie zobowiązywał rady powiatu do uwzględniania przy ustalaniu stawek tych okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Z treści uzasadnienia uchwały wynika, że podstawą ustalenia wynagrodzenia dozorcy oraz zwrotu wydatków jest art. 102 § 2 u.p.e.a., co oznacza obowiązek ustalenia tego wynagrodzenia oraz wydatków z uwzględnieniem wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności, a nie stosowania wprost stawek ustalonych przez radę powiatu na innej podstawie i w innym celu. Sąd uznał, że z wydanych postanowień nie wynika, jaka kwota została dozorcy przyznana tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz jaka kwota odzwierciedla wynagrodzenie za sprawowany dozór. W postanowieniach wskazano bowiem kwoty łączne obejmujące obydwie kategorie należności, o których stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a. Dokonane przez organy swoiste zsumowanie tych należności jest nieuprawnione i rzutuje na transparentność dokonywanych ustaleń zwłaszcza w odniesieniu do zwrotu koniecznych wydatków. W aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o ponoszeniu przez dozorcę wydatków związanych stricte z dozorowanym pojazdem. Dozorca mimo precyzyjnego wezwania organu nie przedstawił bowiem zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących. Zdaniem Sądu, organ nie ma w tym przypadku nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających wysokość kosztów wykonanego dozoru, jeżeli sam zainteresowany zignorował wezwanie organu w tym zakresie. W pewnych sytuacjach poszukiwanie faktów potwierdzających wysokość kosztów wykonanego dozoru będzie bowiem dla organu zwyczajnie niewykonalne. Jeżeli dozorca nie przedstawia zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących, a możliwe do przeprowadzenia we własnym zakresie ustalenia w kwestii zwrotu koniecznych wydatków winien poczynić organ, zasadnym jest oparcie ustaleń w tym zakresie na wysokości stawek opłat miesięcznych (abonamentowych) przyjętych przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Stawki te z założenia uwzględniają bowiem kwotę wydatków, jakie ponosi przedsiębiorca będący przechowawcą. Taka kalkulacja zwrotu koniecznych wydatków uwzględnia ponadto długi czas przechowywania pojazdu. Z związku z tym jest bardziej miarodajna dla ustalenia rzeczywistych wydatków w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres. Sąd uznał, za wadliwe działania organów mające w swym założeniu ustalenie stawek wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu "przyjętych w stosunkach danego rodzaju". Dla potrzeb niniejszego postępowania niewystarczające jest jedynie dalece wybiórcze posłużenie się stawkami umownymi (jak to uczynił organ pierwszej instancji) czy też posłużenie się wyłącznie stawkami wynikającymi z umowy zawartej w dniu 17 sierpnia 2011 r. pomiędzy Powiatem [...], a M. G., oraz stawkami wynikającymi z dwóch umów tego samego rodzaju zawartych w dniu 29 grudnia 2011 r. i 10 grudnia 2012 r. z M. G. - bez dalszego ustalania stawek przyjętych w stosunkach danego rodzaju (jak to uczyniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze). Ustalając wysokość należnego stronie wynagrodzenia za dozór pojazdu organy winny wziąć również pod uwagę zasady ustalania wynagrodzenia przez inne podmioty, w tym te prowadzące parkingi poza terenem Powiatu [...]. Celem ustalenia stawek opłat za dozór organ powinien posiłkować się danymi dotyczącymi kosztów parkowania pojazdów na innych parkingach, ale koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres czasu z reguły przekraczający miesiąc nie mogą być ustalone przy zastosowaniu stawek dobowych, te bowiem są dla klienta z reguły wyższe niż abonamentów okresowych. Nie można więc odnosić bezpośrednio stawek opłat za parkingi w tym parkingi strzeżone do opłat za dozorowanie pojazdów. Inna jest bowiem podstawa przechowywania oraz inny zakres odpowiedzialności. Stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas, a przez to opłata jest wyższa, bo nie gwarantuje stałego zysku. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu. Tym samym, skoro pojazd jest dozorowany przez dłuższy okres zasadnym jest oparcie ustaleń na stawkach opłat miesięcznych (abonamentowych). Taka kalkulacja opłat uwzględnia bowiem długi czas przechowywania pojazdu. W związku z tym jest także bardziej miarodajna dla ustalenia rzeczywistego, godziwego wynagrodzenia w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres. Na zakończenie Sąd wskazał, ze w celu ustalenia należności tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem organ pierwszej instancji winien ponownie wezwać stronę do przedstawienia dokumentów wskazujących wysokość poniesionych koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad przedmiotowym pojazdem, przy jednoczesnym wskazaniu ich wysokości oraz sposobu wyliczenia żądanej kwoty, a także sposobu wyliczenia wysokości żądanego za dozór wynagrodzenia. Dokonując wezwania organ winien zastrzec, że nieprzedstawienie stosownych dokumentów oraz sposobu wyliczenia należności spowoduje przerzucenie na organ obowiązku ustalenia i wyliczenia koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z ustawy - Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto organ winien skierować zapytania do przedsiębiorców prowadzących parkingi strzeżone na terenie Powiatu [...] oraz na terenie powiatów ościennych z zapytaniem czy na prowadzonym parkingu obowiązują abonamenty miesięczne za przechowywanie roweru, jeżeli tak to jaka jest aktualna cena abonamentu miesięcznego za przechowywanie i dozór takiego pojazdu oraz ile wynosiła cena abonamentu miesięcznego za przechowywanie i dozór takiego pojazdu w latach 2008 - 2013. W celu ustalenia stawek miarodajnych organ winien nadto skierować stosowne zapytania do organów administracji publicznej - naczelników urzędów skarbowych oraz starostów powiatów ościennych, które to organy orzekały w przedmiocie ustalania zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w latach poprzednich. Zebrane w powyższy sposób dane winny pozwolić organowi pierwszej instancji na rzetelne dokonanie wyliczenia i ustalenie należności przysługujących uczestnikowi postępowania tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór nad pojazdem. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. i art. 174 k.p.a. oraz § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 265 ze zm.), w związku z art. 130a ust. 5f, ust. 10, ust. 10f i ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 128), art. 10, art. 11 art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 ze zm.), postanowił: odmówić przyznania dozorcy M. G. zwrotu koniecznych wydatków za dozór sprawowany nad pojazdem w postaci motoroweru marki ROMET [...] o nr rejestracyjnym [...] w okresie od dnia 30 sierpnia 2008 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r. włącznie, usuniętego z drogi w miejscowości S.; przyznać dozorcy – M. G. kwotę w wysokości 1.328,66 zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem, o którym mowa w pkt 1 niniejszego postanowienia, w okresie od dnia 30 sierpnia 2008 r. do dnia 21 sierpnia 2013 r. włącznie; uznać kwotę, o której mowa w pkt 2 orzeczenia, za zapłaconą w związku z dokonaniem w dniu 31 maja 2016 r. wypłaty dozorcy należności wynikającej z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2015 r., wydanego w sprawie prowadzonej pod znakiem [...], tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem, o jakim mowa w pkt 1 niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że motorower usunięto na podstawie dyspozycji wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w C. w oparciu o art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wskazany pojazd był następnie przechowywany na parkingu strony do dnia 21 sierpnia 2013 r., to jest do momentu przekazania go uprawnionym pracownikom organu, zgodnie ze sporządzonym protokołem odbioru. W związku z nieodebraniem pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną w wyznaczonym terminie, wnioskiem z dnia 3 lutego 2014 r. Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego w C. o orzeczenie przepadku wymienionego pojazdu na rzecz Powiatu [...], czego następstwem było wydanie przez sąd dnia 3 kwietnia 2014 r. postanowienia orzekającego zgodnie z wnioskiem (sygn. akt [...]). Organ zaznaczył, że wykładnia językowa art. 102 § 2 u.p.e.a. pozwala przyjąć, że przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru nastąpić może w przypadku wykazania przez dozorcę wysokości oraz wskazania sposobu wyliczenia wydatków, jakie poniesione zostały przez niego w stosunku do określonego przedmiotu dozoru. Na dozorcy ciąży obowiązek wykazania poniesionych przez niego kosztów, na co wyraźnie wskazuje utrwalone orzecznictwo. W kwestii wynagrodzenia za dozór, przepis ten nie wskazuje żadnego sposobu ustalania wysokości należnego dozorcy wynagrodzenia, natomiast w orzecznictwie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zarazem możliwym, jak i w pełni zasadnym jest posiłkowanie się art. 836 k.c. Z umów zawartych pomiędzy stroną a Powiatem [...] w dniach 29 grudnia 2011 r. i 10 grudnia 2012 r. w zakresie świadczenia usług związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jednoznacznie wynika, że w przypadku przechowywania pojazdu przez okres trwający dłużej niż trzy miesiące i nieodebrania go przez prawidłowo powiadomionego właściciela z parkingu, po przejęciu pojazdu na rzecz powiatu, wykonawca otrzyma środki za dozór, ustalane na podstawie odrębnych przepisów. W związku z wyrokiem WSA w Gdańsku nie sposób uznać stawek wynikających z odpowiednich uchwał Rady Powiatu [...], ustalających wysokość obowiązujących stawek opłat za przechowywanie pojazdów, ponieważ określają one w zasadzie wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na terenie danego powiatu, z uwzględnieniem konieczności sprawnej realizacji tych zadań, będących z mocy art. 130a ust. 5f ustawy - Prawo o ruchu drogowym zadaniem własnym powiatu. Stawki ustalone w drodze uchwały adresowane są do właściciela pojazdu usuniętego z drogi i w przypadku odbioru przez niego pojazdu z parkingu strzeżonego określają wysokość ciążącej na nim należności. Dokonując analizy materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, organ po raz kolejny stwierdził, że w żaden sposób nie obrazuje on wysokości koniecznych wydatków poniesionych przez dozorcę względem przedmiotowej ruchomości. Co więcej, nie umożliwia on dokonania wyliczenia wysokości poniesionych przez dozorcę koniecznych wydatków w związku z dozorem ruchomości, jak również wysokości poniesionych przez stronę wydatków w związku z dozorem wszystkich ruchomości usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przechowywanych jednocześnie na prowadzonym parkingu. Organ zgromadził i ocenił materiał dowodowy pozyskany w toku postępowania w niniejszej sprawie oraz postępowań w sprawach wszczętych z wniosku strony o analogicznym przedmiocie. Pośród nich wyszczególnić należy protokół z dnia 3 lipca 2014 r. Z jego treści wynika wprost, że strona nie potrafi wskazać kosztów poniesionych z tytułu dozorowania pojedynczego pojazdu. Zeznała również, że na prowadzonym parkingu, łącznie z pojazdami zabezpieczonymi w trybie przepisów art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie były dozorowane inne pojazdy, zabezpieczone na podstawie odrębnych przepisów. Wyjaśniła, że prowadzone przez nią przedsiębiorstwo, oprócz właściciela zatrudniało jednego pracownika, a realizację zleceń przewiezienia i zabezpieczenia pojazdów nie zawsze wykonuje osobiście oraz potwierdziła fakt, że dozór zabezpieczonych pojazdów faktycznie odbywa się przy pomocy psa stróżującego oraz usług agencji ochroniarskiej. Działalność gospodarcza prowadzona przez stronę posiada charakter wielobranżowy, bowiem jej przedmiotem są nie tylko usługi, ale również produkcja i handel. Przedstawione przez stronę materiały dowodowe w istocie obrazują koszty poniesione przez przedsiębiorcę w związku z prowadzeniem całości działalności gospodarczej. W konsekwencji dowody uniemożliwiają wyodrębnienie kosztów związanych wyłącznie z dozorowaniem ruchomości na prowadzonym parkingu, nie mówiąc już o wyodrębnieniu kosztów dozorowania wyłącznie ruchomości zabezpieczonych w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika ze zgromadzonych materiałów, na parkingu dozorowane były jednocześnie pojazdy zabezpieczone także w trybie innych przepisów, w toku czynności podejmowanych przez inne organy - w szczególności prokuraturę i organy Policji. Sprzeczność ta rzuca cień wątpliwości, aby można było traktować przedstawiony przez stronę materiał dowodowy jako obiektywny. Zdaniem organu korzystanie z pomocy psa oraz usług firmy ochroniarskiej to jedynie pomocnicze środki techniczne zabezpieczające przedmiot dozoru, ułatwiające dozorcy wykonywanie swoich obowiązków, jednakże w żaden nie są one niezbędnymi wydatkami związanymi bezpośrednio z zabezpieczeniem dozorowanej ruchomości, a w szczególności przed utratą jej wartości. Nie można przy tym mówić o traktowaniu przedstawionych przez stronę materiałów en bloc przez organ, bowiem w istocie poddano je analizie, w wyniku której stwierdzono, że uniemożliwiają one wyliczenie wysokości zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór przedmiotowej ruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje wysokości wyliczonego przez stronę zwrotu koniecznych wydatków w związku z dozorem motoroweru, ani nie dokumentuje ich wysokości. Organ nie może przy tym określić wysokości poniesionych przez stronę koniecznych wydatków na podstawie kosztów dozorowania analogicznego rodzaju ruchomości ponoszonych przez samego dozorcę, a tym bardziej przez innych dozorców. Tym samym zasadnym jest odmówienie dozorcy przyznania zwrotu koniecznych wydatków względem przedmiotowej ruchomości. W ocenie organu materiał dowodowy przedstawiony przez stronę nie określa również wysokości wyliczonego przez dozorcę wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu. Materiał ten obrazuje w istocie koszty funkcjonowania przedsiębiorstwa prowadzonego przez stronę, jakie poniesione zostały w poszczególnych latach jego działalności. Miesięczne wydatki na wodę, energię elektryczną, opał, abonament i opłaty telekomunikacyjne oraz za usługi agencji ochroniarskiej, monitorującej parking, czy wysokość uiszczonych podatków w żaden sposób nie wskazują wysokości należnego dozorcy wynagrodzenia z tytułu sprawowania dozoru nad przedmiotowym pojazdem. Złożone w toku postępowania wyjaśnienia nie opisują również sposobu wyliczenia żądanych należności, podobnie jak nie zawierają samych wyliczeń wysokości kwot należnego dozorcy wynagrodzenia. Należy zatem przyjąć, że strona przerzuciła cały ciężar zgromadzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie na organ prowadzący postępowanie, wobec czego nie może negować kalkulacji stawek i oceny materiału zgromadzonego przez organ z urzędu. Właściwym jest zastosowanie art. 836 k.c., jednakże wyłącznie w zakresie, w jakim stanowi on o należnym wynagrodzeniu w danych stosunkach przyjętym. Zasadnym jest oparcie ustaleń na podstawie wysokości opłat miesięcznych, przyjętych przez podmioty gospodarcze prowadzące parkingi strzeżone, ponieważ uwzględniają one kwotę wydatków poniesionych przez przechowawcę oraz zazwyczaj długi czas przechowywania pojazdu na parkingu. Dokonując wyliczeń organ posłużył się uzyskanymi w toku postępowania informacjami na temat wysokości przyznawanego przez inne organy egzekucyjne wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i nieodebranych przez osoby uprawnione w ustawowym terminie przed dniem 21 sierpnia 2011 r. oraz wysokości przeciętnego wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach, stanowiącego podstawę ich wyliczenia. Organ uwzględnił również informację uzyskaną ze strony innego przedsiębiorcy, prowadzącego płatny parking dla pojazdów w miejscowości C., w kwestii obowiązujących abonamentów miesięcznych za parkowanie pojazdów. W rozpatrywanym przypadku pojazd bezsprzecznie przechowywany był długoterminowo, przy czym jego właściciel nie był zainteresowany jego odbiorem z parkingu. Pojazd ten, z racji swojej niskiej wartości oraz niewielkich rozmiarów nie stwarzał szczególnych trudności w zabezpieczeniu oraz narażony był na niewielkie ryzyko kradzieży. Z tego względu, jego dozorowanie nie wymagało ze strony dozorcy użycia kosztownych środków technicznych celem jego zabezpieczenia, ani nie wiązało się z koniecznością zajęcia pełnowymiarowego miejsca parkingowego do jego postoju. Organ skupił swoją uwagę wyłącznie na wysokości wynagrodzeń miesięcznych za dozór i parkowanie pojazdów, przy czym w stosunku do ruchomości w postaci roweru bądź motoroweru organ nie uzyskał informacji w tym zakresie. Taki stan rzeczy utwierdził organ, że nie istnieje możliwość ustalenia miarodajnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, obowiązującego w danych stosunkach w przypadku parkowania roweru. Przyjął zatem, że zasadnym będzie wyliczenie wysokości przeciętnego wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w postaci samochodu osobowego, a następnie odniesienie otrzymanej kwoty do zakresu obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszących przechowaniu, warunków sprawowana pieczy, wielkości miejsca niezbędnego do przechowywania oraz wielkości i wartości ruchomości w postaci roweru. Ustalając średniej wysokości wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach za parkowanie samochodu osobowego na parkingu organ uwzględnił wynikające z uzyskanych w toku postępowania odpowiedzi stawki następującej wysokości abonamentów miesięcznych w wartości brutto: 97,60 zł, 195,20 zł, 146,40 zł, 50,00 zł, 100,00 zł, 100,00 zł, 150,00 zł, 92,00 zł i 70,00 zł. Wyliczenie średniej z powyższych wartości, pozwala na określenie przeciętnej wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach na poziomie 111,24 zł brutto za miesiąc parkowania samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Wyliczając kwotę wynagrodzenia za dozór motoroweru organ dokonał tego jako iloczyn liczby pełnych miesięcy, w ciągu trwania których pojazd przechowywany był na parkingu i jednej piątej wysokości ustalonego przez organ przeciętnej wysokości abonamentu miesięcznego za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 t. Kwota ta została powiększona o sumę należności wyliczonej proporcjonalnie do liczby dni, w których pojazd fizycznie znajdował się na parkingu w pierwszym i ostatnim miesiącu dozorowania, przy czym należność ta została wyliczona przez organ jako iloraz jednej piątej ustalonego przez organ przeciętnej wysokości abonamentu miesięcznego za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 t i liczby dni przypadających odpowiednio w pierwszym i ostatnim miesiącu dozorowania, a następnie pomnożonej przez liczbę dni, w których pojazd fizycznie znajdował się na parkingu w każdym z tych miesięcy. Przedmiotowy pojazd faktycznie znajdował się na parkingu od dnia 30 sierpnia 2008 r. do 21 sierpnia 2013 r. włącznie. W świetle powyższych ustaleń i wyjaśnień, w ocenie organu, przyznanie dozorcy wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w tym okresie w wysokości 1.328,66 zł brutto należy uznać za właściwe i uzasadnione. Wynikająca z niniejszego postanowienia należność została wypłacona dozorcy w dniu 31 maja 2015 r., na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2015 r. tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu. Wskazane rozstrzygnięcie zostało wprawdzie w całości uchylone prawomocnym wyrokiem, jednakże kwota należności przyznana dozorcy nie została dotychczas zwrócona organowi egzekucyjnemu. M. G. złożył zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez odmowę ustalenia i wypłaty na rzecz strony, jako przechowawcy zwrotu wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w oparciu o przedłożony materiał dowodowy, a także wadliwe ustalenie ryczałtowego wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem - w oparciu o całkowicie dowolnie ustalone stawki. Nadto skarżący sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przedłożonych dowodów wskazujących na rozmiar poniesionych przez stronę koniecznych wydatków w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem oraz całkowite dowolne ustalenie ryczałtowej stawki za dozór pojazdu. Jako sprzeczne z treścią art. 102 u.p.e.a. skarżący uznał wywody organu, co do znaczenia pojęcia "koniecznych wydatków" oraz podważył sposób wyliczenia wysokości stawki opłaty za dozór. Jego zdaniem, wysokość wynagrodzenia winna być wyliczona w oparciu o uśrednioną stawkę umówioną pomiędzy organem a stroną w kolejnych latach sprawowania dozoru. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r. nr [...] postanowiło uchylić postanowienie Starosty w pkt 3, a w pozostałym zakresie utrzymać to postanowienie w mocy. W pierwszym rzędzie organ odwoławczy stwierdził, że jest związany wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Gd 930/16). Z użytego w art. 102 u.p.e.a. sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu w drodze możliwych do przeprowadzenia dowodów. Dowody te winny odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. Nie można przy tym za zasadne uznać stanowiska wyrażonego w zażaleniu, jakoby prowadzący parking nie musiał wykazywać kosztów poniesionych w ramach przechowywania każdego konkretnego pojazdu. Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby do oczywiście wadliwego wniosku, że każdorazowe złożenie żądania w sprawie dotyczącej konkretnego przecież pojazdu, upoważniałoby stronę do żądania zwrotu wszystkich wykazanych dokumentacją, poniesionych w ramach działalności kosztów - odnoszących się do wszystkich pojazdów znajdujących się na parkingu. Organ podkreślił następnie, że ustalanie powierzchni zajętej przez przedmiotowy pojazd zostało dokonane zgodnie z wskazaniami wynikającym z orzecznictwa sądów administracyjnych i było prawidłowe. W całości podzielił też stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji, zgodnie z którym związanie wyznaczonej do usuwania z dróg pojazdów i przechowywania ich na parkingu jednostki z organem administracji publicznej ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, w związku z czym nie obowiązują w nim zapisy umowne i taryfowe, które odnoszą się do sfery stosunków cywilnoprawnych. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że jednostka ta została wyłoniona w drodze przetargu i zawarto z nią umowę cywilnoprawną. W wyniku nieodebrania pojazdu przez uprawnioną osobę w ustawowym terminie nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania pojazdu, gdyż nowy właściciel (powiat) wstępuje jedynie w taki sam stosunek administracyjnoprawny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z przedsiębiorcą prowadzącym parking strzeżony, a więc w stosunek administracyjnoprawny. Słusznie zatem uznano, że wysokość wynagrodzenia za dozór nie może wynikać, jak chce tego strona, z zapisów umów zawartych przez nią z Powiatem [...]. W związku z tym, że przepisy u.p.e.a. nie określają kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu zastosowanie powinien znaleźć art. 836 k.c, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, "chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, że zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Takie rozwiązanie nakłada na organ obowiązek przyjęcia wynagrodzenia w oparciu o ustalenia stosując metodę porównania, która pozwala na określenie wysokości wynagrodzenia na poziomie stawek innych podmiotów prowadzących tego rodzaju działalność". W ocenie Kolegium, opartej na ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Zasadne jest przy tym, aby organ dokonał porównania cen faktycznie stosowanych na innych parkingach na stricte lokalnym i ościennym terenie - miasta, powiatu - przy tego rodzaju usługach (to jest rozeznania co do występujących u innych przechowawców wynagrodzeń oraz metod ich ustalania) i dopiero na podstawie ustalonego w wyniku analizy porównawczej miernika - ustalić wynagrodzenie w sprawie. W ocenie organu odwoławczego Starosta w niniejszej sprawie dokonał tego w sposób prawidłowy. Z akt sprawy wynika, że organ do ustalenia wysokości stawki za dozór pojazdów przyjął kwoty w wysokości: 97,60 zł, 195,20 zł, 146,40 zł, 50 zł, 100 zł, 100 zł, 150 zł, 92 zł i 70 zł. Wszystkie wymienione kwoty wynikają z odpowiedzi uzyskanych od innych jednostek samorządu terytorialnego, na terenie których prowadzono podobne sprawy. Prawidłowo organ przyjął do porównania stawki abonamentowe, wynikające z dłuższego przechowywania pojazdów. Koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres, z reguły przekraczający miesiąc, nie mogą być ustalone przy zastosowaniu stawek dobowych, te bowiem są dla klienta z reguły wyższe niż abonamentów okresowych. Dla ustalenia wysokości wynagrodzenia organ niższej instancji podjął niezbędne działania celem ustalenia stawki za przechowywania pojazdu możliwe zbliżonej do rzeczywistej obowiązującej w stosunkach danego rodzaju i w danym miejscu, zwracając się do podmiotów świadczących usługi parkingowe. Na tej podstawie ustalono stawkę w wysokości 111,24 zł, a następnie podzielił ją przez 5, uwzględniając powierzchnię zajętą przez motorower. Jako prawidłowy uznać należy także finalny sposób obliczenia wysokości wynagrodzenia dozorcy. Organ przyjął ilość dni dokonywania dozoru i dokonał matematycznego wyliczenia. W rezultacie ustalono właściwą kwotę wynagrodzenia w wysokości 1.328,66 zł. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że przepisy prawa nie przewidują rozstrzygnięcia, jakie zastosowano w pkt 3 postanowienia organu niższej instancji, jest to bowiem kwestia techniczna, dotycząca wypłaty ustalonej postanowieniem kwoty. M. G. zaskarżył postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obydwu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach, to jest ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór na parkingach strzeżonych na terenie powiatu [...] jak również na terenie powiatów ościennych, który to dowód bezsprzecznie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy; art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że ustalona przez organ stawka za przechowanie pojazdu jest prawidłowa, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że jest ona rażąca zaniżona albowiem zestawienie przedstawione przez organ zawiera stawki odpowiednie dla parkingów strzeżonych jak i niestrzeżonych; art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 12 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie przedłożonych przez skarżącego dowodów wskazujących na rozmiar poniesionych przez niego koniecznych wydatków w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem oraz całkowicie dowolne ustalenie ryczałtowej stawki za dozór pojazdu, a w konsekwencji podjęcie dowolnego rozstrzygnięcia w oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy; art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie stawki wynagrodzenia za dozór oraz zaniechanie zwrócenia się do przedsiębiorców wykonujących działalność podobną do skarżącego, to jest prowadzących parkingi strzeżone w celu ustalenia wysokości stawki obejmującej wydatki przechowania pojazdu oraz wynagrodzenia za dozór, jak również zaniechania zlecenia tej czynności biegłemu, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na argumentacji zawartej w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz zaniechania w sposób logiczny i spójny wskazania przesłanek jakimi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie, II. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: błędne zastosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 6 rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 28 lutego 2011 r. poprzez odmowę ustalenia i zwrotu wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem dozoru oraz niezasadnym zaniżeniem należnego wynagrodzenia za dozór pojazdu, w oparciu o całkowicie dowolnie ustalone stawki, które nie odpowiadają uśrednionemu wynagrodzeniu ryczałtowemu za dozór na parkingu strzeżonym jaki posiada skarżący, niezastosowanie art. 836 Kodeksu cywilnego wskutek zaniechania ustalania wysokości zwyczajowo przyjętych stawek wynagrodzenia z tytułu przechowania pojazdu na parkingu strzeżonym na terenie powiatu [...], jak również powiatów ościennych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie jest całkowicie pozbawione podstaw tak faktycznych, jak i prawnych, a postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności pominięto przedłożony przez niego materiał dowodowy w postaci dokumentów źródłowych dokumentujących konieczne wydatki związane z dozorem nad pojazdami, które poniósł w okresie sprawowanie dozoru. W sposób całkowicie dowolny ustalono wynagrodzenia za dozór sprawowany nad pojazdem - w oparciu o stawki za dozór, które zostały ustalone w oderwaniu od materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz w sposób wybiórczy zestawiając stawki odpowiednie dla parkingów strzeżonych jak i niestrzeżonych, co ewidentnie spowodowało zaniżenie przyjętej stawki za przechowanie pojazdu z ewidentnym pokrzywdzeniem skarżącego. Całkowicie niezrozumiałym jest powołanie się na wytyczne sądu administracyjnego wskazujące, że organ powinien skierować zapytanie do przedsiębiorców prowadzących parkingi strzeżone na terenie Powiatu [...] oraz na terenie powiatów ościennych. Nie jest jasne, dlaczego organ odwoławczy wskazał, iż w sposób prawidłowy stawka została ustalona. Co więcej, Kolegium zdaje się nie rozumieć powołanej przez siebie w uzasadnieniu podstawy prawnej, to jest art. 863 k.c., bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. (sygn. akt I OSK 2239/12) organ stosując art. 863 k.c. winien zastosować metodę porównania, która pozwala na określenie wysokości wynagrodzenia na poziomie stawek innych podmiotów prowadzących tego rodzaju działalność - czyli podmiotów wyłącznie prowadzących parkingi strzeżone na terenie Powiatu [...] jak i powiatów ościennych. W ocenie skarżącego organ ustalając wynagrodzenie za dozór pominął całkowicie okoliczność jak kształtowała się wysokość wynagrodzenia innych podmiotów wykonujących podobne zadania. Niesłusznie posłużył się również stawką abonamentową za przechowywanie pojazdów do 3,5 t., po czym dokonał karkołomnych zabiegów w celu uzasadnienia pomniejszenia tak uśrednionej stawki pięciokrotnie. Wszystkie wskazane okoliczności przemawiają za przyjęciem tezy, że Kolegium w sposób całkowicie dowolny określiło stawkę za dozór nad pojazdem. Skarżący kwestionował również stanowisko organów w zakresie ustalenia koniecznych wydatków. Zaznaczył, że dołożył najdalej idącej staranności przedkładając materiał dowodowy wskazujący na rodzaj i wysokość koniecznych wydatków związanych z prowadzeniem dozoru nad pojazdami znajdującymi się na parkingu w okresie od 2006 do 2013 r. Zwrócił też uwagę, że siedziba i główna lokalizacja jego przedsiębiorstwa znajduje się w C., natomiast przedłożone dowody na poniesione koszty mają wyłączny związek z prowadzeniem parkingu strzeżonego w miejscowości C. Nawet samochody służące skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej parkowane są na terenie siedziby przedsiębiorstwa. Jako całkowicie bezzasadne uznał twierdzenia, że koszty związane z funkcjonowaniem parkingu, w tym koszty ochrony parkingu, utrzymania psów, zatrudnienia pracownika, czy też koszty mediów zużywanych w czasie dozorowania przedmiotowych pojazdów nie stanowią koniecznych wydatków poniesionych przez skarżącego w związku ze sprawowanym dozorem. Dalej wyraził pogląd, że wbrew twierdzeniom organu, z art. 102 § 2 u.p.e.a. nie wynika obowiązek podania przez dozorcę konkretnych wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu stosownie do warunków i miejsca przechowywania. Jeżeli organ kwestionował przedstawiony materiał dowodowy to stosowne ustalenia winien poczynić sam, będąc jednak związany regułami postępowania dowodowego. Organ winien przeprowadzić z urzędu postępowanie dowodowe i ustalić we własnym zakresie wysokość poniesionych przesz skarżącego kosztów związanych z dozorem pojazdu, np. poprzez powołanie biegłego w celu ustalenia wspomnianych kosztów, jak ma to miejsce w tożsamych sprawach. Tymczasem przedstawiona argumentacja Kolegium prowadzi do wniosku, iż doszło do całkowitego zaniechania wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym. Orzekając zaś w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2017 r. uchylające postanowienie Starosty z dnia 19 maja 2017 r. w zakresie punktu 3, zaś w pozostałym zakresie utrzymujące je w mocy. Należy w tym miejscu podkreślić, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r., uchylającego wcześniejsze postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia 21 października 2015 r. nr [...]. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 24 lutego 2017 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który co do zasady nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się w pełnym zakresie temu wyrokowi. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych (tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r.; sygn. akt II FSK 1328/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że zarówno organy administracyjne, których działanie było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał. Oznacza to, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu i w kolejnych postępowaniach, w których się pojawia, nie może być ona, co do zasady, ponownie badana. W tej sytuacji wykonywana przez sąd administracyjny kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanego rozstrzygnięcia (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r. (sygn. III SA/Gd 930/16) Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć na uwadze, że w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano m.in., że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne. Winny nadto odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu, a z uwagi na to, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, należy w tym zakresie odwołać się do art. 836 k.c. Powyższe stwierdzenia przesądzały zatem o sposobie dalszego rozpoznania sprawy. Sąd wskazał ponadto, że to na dozorcy występującym do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i przyznanie wynagrodzenia za dozór ciąży obowiązek wykazania poniesionych wydatków oraz wskazania trudów związanych ze sprawowaniem dozoru. Nadto, przy określaniu wynagrodzenia należało uwzględniać zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną dla jego składowania. Dowodzenie tych kwestii należy do dozorcy, albowiem on ma wiedzę w tym zakresie i to on winien przedstawić dowody na okoliczność wysokości poniesionych wydatków, czy udokumentować owe trudy sprawowania dozoru. W toku prowadzonego postępowania korespondencją z dnia 27 marca 2017 r. organ pierwszej instancji po raz kolejny w niniejszej sprawie wezwał skarżącego do przedstawienia dokumentów wskazujących wysokość poniesionych koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad przedmiotowym pojazdem, przy jednoczesnym wskazaniu ich wysokości oraz sposobu wyliczenia żądanej kwoty, a także sposobu wyliczenia wysokości żądanego za dozór wynagrodzenia i przedstawienia stosownych dowodów w tym zakresie. W odpowiedzi organ otrzymał pismo pełnomocnika strony (z dnia 11 kwietnia 2017 r.), z którego treści wynika, że strona zwraca się z żądaniem przyznania zryczałtowanych kwot zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w wysokościach określonych w tożsamych sprawach przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, to jest 5,46 zł za dobę przechowywania samochodu osobowego o masie do 3,5 t oraz 6,15 zł za dobę przechowywania roweru, motoroweru, bądź motocykla. Pełnomocnik skarżącego wniósł ponadto o dołączenie do akt sprawy i uwzględnienie zgromadzonego na 358 kartach materiału dowodowego, złożonego przez skarżącego w sprawach wraz z pismem z dnia 13 czerwca 2014 r., mającego stanowić udokumentowanie poniesionych przez dozorcę kosztów przechowywania wszystkich pojazdów przechowywanych na prowadzonym w ramach wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej parkingu. Ponadto, organ pierwszej instancji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r. celem uzupełnienia materiału dowodowego, pismem z dnia 15 marca 2017 r. rozesłał zapytania do następujących organów: Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...], Starosty [...]. W sporządzonych pismach zwrócono się o wskazanie zasad przyznawania dozorcom zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i nieodebranych przez osoby uprawnione w ustawowym terminie przed dniem 21 sierpnia 2011 r., w zakresie wysokości przyznanych dozorcom stawek tytułem zwrotu koniecznych wydatków i tytułem wynagrodzenia za sprawowany dozór oraz sposobu różnicowania tych stawek względem różnego rodzaju pojazdów. Pismem o tej samej treści i z tej samej daty Starosta zwrócił się również z zapytaniem do Naczelników Urzędów Skarbowych w C., S., B., K., S., S., W., Z., Ś., T., P., L., S., W., K., P., M., K., D., B., P. oraz B. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ pierwszej instancji uwzględnił m.in. informację od Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., zgodnie z którą w 2012 r. przyznano na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór w okresie od 12 października 2005 r. do 31 listopada 2011 r. w wysokości 8.635,80 zł. Organ egzekucyjny wyjaśnił w tym samym piśmie, że ustalił wynagrodzenie za dozór w oparciu o ceny za tego samego rodzaju usługi obowiązujące u innych, prowadzących tego samego rodzaju działalność przedsiębiorców na terenie miasta S. Podmioty te wskazały, że stawka abonamentowa za przechowywanie pojazdu osobowego na ich parkingu wynosi: u dwóch właścicieli parkingów 100 zł, natomiast u jednego 150 zł (100 zł + 100 zł + 150 zł = 350 zł : 3), co daje średnią 116,67 zł. W związku z tym organ egzekucyjny wyliczając wynagrodzenie za dozór przyjął średnią stawkę ceny za tego samego rodzaju usługi w wysokości 116,70 zł za każdy rozpoczynający się miesiąc przechowywania pojazdu od 12 października 2005 r. do 30 listopada 2011 r. to jest 74 miesiące. Iloczyn zastosowanej stawki i liczba miesięcy daje kwotę 8.635,80 zł (116,70 x 74= 8.635,80 zł). Starosta Powiatu [...] w odpowiedzi na to samo pytanie podniósł, iż nie prowadził postępowań administracyjnych w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi. Należności dozorów zostały uregulowane w odmiennym trybie tj. zawarto umowy w roku 2010 r. anektowane w roku 2011, które to określały stawki za usuniecie pojazdów, ich przechowywanie oraz wysokość wynagrodzenia w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdów lub w trakcie ich usuwania. Stawki określono w sposób następujący: 1. usuniecie i przechowywanie: a) rower lub motorower - za usunięcie - 40 zł; za każdą dobę przechowywania - 8 zł, b) motocykl - za usunięcie - 90 zł; za każdą dobę przechowywania - 8 zł, c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - 320 zł; za każdą dobę przechowywania - 15 zł do 90 dni od dnia umieszczenia pojazdu na parkingu; za każdą dobę przechowywania - 9 zł po 90 dniu od dnia umieszczenia pojazdu na parkingu, za każdą dobę po wydaniu orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...] - 2 zł; d) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - za usunięcie - 450 zł; za każdą dobę przechowywania - 25 zł, e) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - za usunięcie - 650 zł; za każdą dobę przechowywania - 45 zł, f) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - za usunięcie - 950 zł; za każdą dobę przechowywania - 70 zł, g) pojazd przewożący materiały niebezpieczne - za usunięcie - 1.200 zł; za każdą dobę przechowywania - 90 zł; 2. wysokość wynagrodzenia, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu przed wydaniem dyspozycji usunięcia lub w trakcie usuwania pojazdu, jeżeli ustaną przyczyny jego usunięcia, wynosi: a) 50% stawek wynagrodzenia określonego w ust. 1 za usunięcie odpowiednio dla poszczególnych rodzajów pojazdów, gdy nie został rozpoczęty załadunek, b) 90% stawek wynagrodzenia określonego w ust. 1 odpowiednio dla poszczególnych rodzajów pojazdów, w pozostałych przypadkach. Przyjmującemu nie przysługuje wynagrodzenie za okres przechowywania pojazdu, w którym przyjmujący nie wywiązał się z obowiązku powiadomienia zlecającego o nieodebraniu pojazdu w terminie określonym w art. 130 a ust. 10 ww. ustawy. Okres ten liczony jest w następujący sposób: za każdy dzień po upływie 3 miesięcy i 3 dni na powiadomienie do dnia wpłynięcia powiadomienia od przyjmującego. Na rzecz przyjmującego przyznaje się wynagrodzenie miesięczne stanowiące iloczyn wynagrodzenia brutto za usunięcie oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla danego pojazdu oraz liczby usuniętych i przechowywanych pojazdów w danym miesiącu kalendarzowym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. poinformował z kolei, że we wskazanym przez Starostę okresie prowadził sprawę w zakresie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz holowaniem pojazdów która dotyczyła okresów w latach 2004 do 2007 oraz 2007 do 2008. W przedmiotowym postępowaniu przyjął stawki usług zawarte w umowach przesłanych do niego przez Urząd Skarbowy w K., na terenie którego pojazdy były parkowane. Z umowy umowa z dnia 29 grudnia 1994 r. zawartej pomiędzy Urzędem Skarbowym w K., a [...] z siedzibą w G. wynika, że ceny netto usług wynoszą: a) w przypadku samochodów osobowych i dostawczych do 3,5 t: holowanie za 1 km 2,00 zł; dojazd za 1 km 2,00 zł; załadunek i rozładunek 20,00 zł; parkowanie - doba 6,00 zł; powyżej 12 dni - abonament miesięczny 80,00 zł. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. poinformował, że na podstawie informacji uzyskanych od sześciu podmiotów prowadzących parkingi strzeżone na terenie B. ustalono, że stawki opłat miesięcznych za przechowanie pojazdów osobowych kształtowały się w wysokości od 60 zł do 120 zł. W związku powyższym organ likwidacyjny przyjął do przyznania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór wyliczoną średnią stawkę w wysokości 92 zł za każdy miesiąc dozoru pojazdu. Z informacji od Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. wynika, że dokonując analizy rynku, w zakresie cen za usługi parkingowe pojazdów na parkingach strzeżonych jakie obowiązywały w latach 2006 - 2008 i 2009 wyszła średnia rzędu 35 zł – 50 zł miesięcznie za parkowanie pojazdu w zależności od danego okresu czasu. Co nadto istotne, organ pierwszej instancji uwzględnił również informację uzyskaną ze strony innego przedsiębiorcy – [...] Sp. z o.o. prowadzącego płatny parking dla pojazdów w miejscowości C., w kwestii obowiązujących abonamentów miesięcznych za parkowanie pojazdów. Zgodnie z treścią pisma z dnia 20 kwietnia 2017 r., stanowiącego odpowiedź na zapytanie organu z dnia 10 kwietnia 2017 r. stawka abonamentu miesięcznego za parkowanie samochodów osobowych i dostawczych do 3,5 t wynosi 70 zł brutto. Za samochodów dostawczych powyżej 3,5 t – 80 zł brutto, samochody ciężarowe, naczepy, przyczepy, autobusy – 170 zł brutto. Natomiast cena za parkowanie motocykli, motorowerów i rowerów nie została ustalona ze względu na brak zainteresowania ze strony właścicieli tych pojazdów. Wysokość abonamentu miesięcznego jest stała i nie jest uzależniona od okresu w jakim następuje parkowanie pojazdu. Uwzględniając powyższe okoliczności uznać należy, że analiza kontrolowanego obecnie rozstrzygnięcia uzasadnia stwierdzenie, że organy w pełni wywiązały się z obowiązku zastosowania oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r. Organy wypełniły wytyczne Sądu i zgromadziwszy materiał dowodowy dokonały jego wnikliwej i rzetelnej oceny. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że skarżący nie przedstawił i nie wykazał konkretnych kosztów wykonywanego dozoru nad powyżej wskazanym pojazdem. W ocenie Sądu "wykazanie" konkretnych kosztów dozoru nad danym pojazdem nie jest równoznaczne z przedstawieniem różnych dokumentów związanych z kosztami prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Przedstawione przez skarżącego materiały dowodowe - jak słusznie przyjęły organy orzekające - obrazowały bowiem koszty poniesione przez skarżącego w związku z prowadzeniem całości działalności gospodarczej. W konsekwencji dowody te uniemożliwiają wyodrębnienie i wyszczególnienie kosztów związanych wyłącznie z dozorowaniem ruchomości na prowadzonym parkingu, nie mówiąc już o wyodrębnieniu kosztów dozorowania wyłącznie ruchomości zabezpieczonych w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z kolei ustalenie przez organ należności z tytułu sprawowanego dozoru wymagało posiłkowania się w tym zakresie przepisem art. 836 k.c., regulującym stosunek prawny przechowania, jako że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowanie rzeczy. Przepis ten stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Zatem w świetle treści przytoczonego przepisu i braku udokumentowania przez skarżącego rzeczywistych kosztów poniesionych w związku z dozorem pojazdu, zadaniem organów było ustalenie w oparciu o przepis art. 836 k.c. odpowiedniego wynagrodzenia dla skarżącego, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia nie została określona w umowie albo w taryfie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Ustalenie wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach wymagało zatem porównania cen stosowanych na innych parkingach, z uwzględnieniem zakresu obowiązku przechowawców (dozorców) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, takich jak miejsce przechowania, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający zachowanie jego właściwości. Dokonując wyliczeń słusznie zaaprobowanych przez organ odwoławczy organ pierwszej instancji posłużył się uzyskanymi w toku postępowania szczegółowymi informacjami na temat wysokości przyznawanego przez inne organy egzekucyjne wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i nieodebranych przez osoby uprawnione w ustawowym terminie przed dniem 21 sierpnia 2011 r. oraz wysokości przeciętnego wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach, stanowiącego podstawę ich wyliczenia. Co nadto istotne, organ pierwszej instancji uwzględnił również informację uzyskaną ze strony innego przedsiębiorcy, prowadzącego płatny parking dla pojazdów w miejscowości C., w kwestii obowiązujących abonamentów miesięcznych za parkowanie pojazdów. Co oczywiste, nie można było przy ustaleniu stawki za przechowywanie pojazdu najbardziej zbliżonej do rzeczywiście obowiązującej w danych stosunkach oprzeć się na wysokości stawek wynikających z uchwał rady powiatu, o których mowa w art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Stawki te, jak wykazywano wcześniej, odnoszą się bowiem do podmiotów będących właścicielami pojazdów w chwili usunięcia ich z drogi, i jako takie nie mają waloru wiążącego wobec organów orzekających. W realiach rozpatrywanej sprawy nie było również możliwe wyliczenie wysokości wynagrodzenia w oparciu o uśrednioną stawkę umówioną pomiędzy organem pierwszej instancji a skarżącym w kolejnych latach sprawowania dozoru (2008 – 2013). Sąd podziela stanowisko organów, że przechowywany pojazd z racji swojej niskiej wartości oraz niewielkich rozmiarów nie stwarzał szczególnych trudności w zabezpieczeniu oraz narażony był na niewielkie ryzyko kradzieży. Z tego względu, jego dozorowanie nie wymagało ze strony dozorcy użycia kosztownych środków technicznych celem jego zabezpieczenia. Należy zwrócić uwagę, że organ pierwszej instancji podejmując stosowne czynności wyjaśniające nie uzyskał informacji odnośnie wysokości wynagrodzeń miesięcznych za dozór i parkowanie ruchomości w postaci roweru bądź motoroweru. Przedmiotowa okoliczność uzasadniała w ocenie Sądu przyjęcie do wyliczenia wynagrodzenia za dozór wysokości przeciętnego wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w postaci samochodu osobowego, a następnie odniesienie otrzymanej kwoty do zakresu obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszących przechowaniu, warunków sprawowana pieczy, wielkości miejsca niezbędnego do przechowywania jak i wielkości i wartości pojazdu. Ustalając zatem średnią wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach za parkowanie samochodu osobowego na parkingu organ zasadnie uwzględnił wynikające z uzyskanych w toku postępowania odpowiedzi stawki następującej wysokości abonamentów miesięcznych w wartości brutto: 97,60 zł, 195,20 zł, 146,40 zł, 50,00 zł, 100,00 zł, 100,00 zł, 150,00 zł, 92,00 zł i 70,00 zł. W rozpatrywanej sprawie organy orzekające w sposób zasadny wzięły zatem pod uwagę okres sprawowania dozoru jako czynnik determinujący rodzaj miarodajnej do porównania opłaty i zasadnie dokonały ustaleń co do przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia za przechowanie pojazdu w oparciu o stawki abonamentowe. Wyliczenie średniej z zebranych wartości, pozwalało na określenie przeciętnej wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach na poziomie 111,24 zł brutto za miesiąc parkowania samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. Za trafne należy uznać przyjęcie przez organy wobec wynagrodzenia za przechowywanie motoroweru współczynnika 1/5 wynagrodzenia z tytułu przechowywania samochodu. Oczywisty jest bowiem związek między wielkością przechowywanego przedmiotu i nakładem pracy i trudnością w sprawowaniu dozoru. Przyjęty współczynnik jest adekwatny do różnicy między samochodem osobowym i motorowerem w kontekście wynagrodzenia za ich przechowywanie. W związku z tym, iż pojazd objęty wnioskiem skarżącego był przechowywany (dozorowany) na prowadzonym przez niego parkingu przez dłuższy okres czasu, zasadnym było oparcie się na stawkach opłat miesięcznych (abonamentowych). Kalkulacja tych opłat uwzględnia bowiem czas przechowywania pojazdu. Stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas nieoznaczony. W przypadku jedynie kilkudniowego przechowywania pojazdu związane z tym opłaty są wyższe, bo nie gwarantują stałego zysku. W sytuacji zaś, gdy pojazd jest przechowywany przez dłuższy okres, co ma zawsze miejsce w przypadku przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (okres minimum 6 miesięcy), opłaty z tego tytułu są niższe. Składowanie takiego pojazdu nie wymaga bowiem zajęcia większej powierzchni ani przestrzeni manewrowej, gdyż pojazd nie jest w dowolnej chwili odbierany, a to wymaga zapewnienia stałego dostępu i odpowiedniej drogi dojazdowej oraz szerokości miejsca postojowego. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem, podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu, przy czym "abonamentowe" parkowanie nie jest równoznaczne z ciągłą rotacją, a raczej ze stałym zajmowaniem miejsca i strzeżeniem. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, wbrew zarzutom skargi, że wynagrodzenie za dozór pojazdu zostało w rozpatrywanej sprawie ustalone w sposób prawidłowy. Do przyjęcia takiego trybu ustalania wskazanej należności skłania treść art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. Sąd uznał ponadto za niezasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Wbrew argumentacji zawartej w skardze nie można uznać, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy naruszyła art. 7, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1, czy art. 80 k.p.a. Nie naruszono nadto zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 7, 8, 11 i 12 k.p.a. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści powołanych przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają. one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły zostały w rozpoznawanej sprawie zachowane. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie postanowienia naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.