III SA/Gd 882/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miasta G. Nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r. w przedmiocie działalności Prezydenta Miasta G. postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 23 kwietnia 2014 r., Rada Miasta G. – na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt.15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. ) w zw. z art. 229 pkt. 4 kpa ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 645) – uchwaliła - w § 1, że uznaje się brak zasadności skargi na działalność Prezydenta Miasta G., złożonej przez skarżącego w dniu 6 listopada 2013 r., zaś w § 2 określiła, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Skargę na powyższą uchwałę datowaną dnia 11 maja 2014r. skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. S.. Skarga ta przesłana została przez Sąd do organu administracji w dniu 21 maja 2014r. i pomimo upływu terminu określonego w art. 54§2 p.p.s.a. nie została przekazana do Sądu wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 września 2014r. wydanym w sprawie III SO/Gd 8/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na wniosek skarżącego wymierzył Prezydentowi Miasta G. grzywnę w wysokości 2 500 zł. za nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie. Pismem datowanym dnia 7 października 2014r. skarżący K. S. zwrócił się do Sądu o ocenę zgodności z prawem uchwały [...]. W piśmie wskazał, że składa skargę z 11 maja 2014r. bezpośrednio do WSA, ponieważ Prezydent Miasta G. do tej pory nie przekazał jego skargi na powyższą uchwałę mimo wymierzenia mu kary grzywny. Skarżący wskazał, że zaskarża na podstawie art.101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym odpowiedź Rady Miasta na jego skargę z dnia 9 lipca 2013 r. zawartą w uchwale nr [...] z 23 kwietnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 28 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowił rozpoznać sprawę na podstawie odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 55§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Treść pisma skarżącego z dnia 7 października 2014r., w którym zwraca się o ocenę zgodności z prawem uchwały [...] na podstawie skargi z 11 maja 2014r. wskazuje na to, że stanowi ono określone w art. 55§2 p.p.s.a. żądanie rozpoznania sprawy na podstawie odpisu skargi. Z uwagi na to, że sam przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała z dnia 23 kwietnia 2014r. determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy uznać należało, że zachodzą przesłanki niezbędne do rozpoznania sprawy na podstawie odpisu skargi. W tym miejscu wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którymi to przepisami sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych przez sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Zakres właściwości sadów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Zgodnie zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rada Miasta G. nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r., którą na podstawie art. 229 pkt 4 k.p.a. uznano brak zasadności skargi na działalność Prezydenta Miasta G., złożonej przez K. S. w dniu 6 listopada 2013 r. Uchwała ta stanowi zatem odpowiedź na skargę wniesioną przez skarżącego w trybie przepisów zawartych w dziale VIII k.p.a. (Skargi i wnioski) na niezgodne z prawem działanie organu administracji samorządowej Spór pomiędzy skarżącym, a organami samorządowymi G. dotyczy zasad określenia strefy płatnego parkowania w mieście G., uwidocznienia granic tej strefy na mapce publikowanej w Internecie i w konsekwencji pobrania od skarżącego dwukrotnie opłat (kar) za parkowanie samochodu, zdaniem skarżącego poza strefą, a zdaniem organów – w granicach strefy płatnego parkowania. W określonym szczegółowo przepisami p.p.s.a. trybie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegać mogą zarówno uchwały zawierające przepisy prawa miejscowego regulujące powyższe kwestie, jak i akty stosowania tego prawa. Natomiast w postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji samorządowej i rządowej nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a. i jest to stanowisko, które nie budzi żadnych wątpliwości w orzecznictwie i nauce prawa administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego. Warszawa 2011 str. 62). W ocenie Sądu kwestionowana przez skarżącego uchwała Rady Miasta G. z dnia 23 kwietnia 2014r., nr [...] nie jest aktem administracyjnym podlegającym kognicji sądów administracyjnych, albowiem jedynie informuje wnoszącego skargę w trybie art. 227 k.p.a. o sposobie jej załatwienia i przez to jedynie, że czynności tej dokonano w formie uchwały, nie stała się ona zaskarżalną do sądu administracyjnego uchwałą z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w cyt. art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 p.p.s.a. A zatem skarga wniesiona przez K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.