III SA/Gd 882/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r. w przedmiocie działalności Prezydenta Miasta postanawia oddalić wniosek K. S. o wykładnię i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2014 r.. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 882/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. S. na uchwałę Rady Miasta, Nr [...] z dnia 23 kwietnia 2014 r. w przedmiocie działalności Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestionowana przez skarżącego uchwała Rady Miasta z dnia 23 kwietnia 2014r., nr [...] nie jest aktem administracyjnym podlegającym kognicji sądów administracyjnych, albowiem jedynie informuje wnoszącego skargę w trybie art. 227 k.p.a. o sposobie jej załatwienia i przez to jedynie, że czynności tej dokonano w formie uchwały, nie stała się ona zaskarżalną do sądu administracyjnego uchwałą z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 p.p.s.a. A zatem podlegała ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 12 listopada 2014 r. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) K. S. wystąpił o uzupełnienie i wykładnię powyższego postanowienia WSA z dnia 4 listopada 2014 r. W uzasadnieniu podał, że uzasadnienie postanowienia świadczy o niepełnym zrozumieniu przez Sąd istoty problemu oraz jest uchylaniem się do oceny opublikowanych w uchwale [...] RM z 23 kwietnia 2014 r. norm prawa lokalnego. Wnioskujący podniósł, że wykorzystał bezskutecznie postępowanie w trybie nadzoru, bo Wojewoda odmówił oceny merytorycznej praworządności postępowania ZDiZ. Pozostawienie w prawie lokalnym uchwały RM naruszającej ustawę utrwala kontynuację patologii naruszania ustawy o drogach publicznych. Zdaniem K. S. Sąd nie powinien zwracać uwagi na to, że uchwała jest odpowiedzią na jego skargę do Wojewody, ale zgodnie z treścią jego skargi winien ocenić normy prawa miejscowego w zakresie ustalania obowiązku zapłaty w za parkowanie w strefach płatnego parkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wnioski skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 158 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd, który wydał postanowienie rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia przez Sąd zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Istotą wykładni jest zatem usunięcie wątpliwości dotyczących treści orzeczenia. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że osoba wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji, w przedmiotowej sprawie postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wniosek złożony w niniejszej sprawie nie spełnia tych kryteriów. Mimo to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarówno sentencja, jak i uzasadnienie postanowienia WSA z dnia 4 listopada 2014 r. są jasne i czytelne, tzn. z ich treści wynika, jakie było rozstrzygnięcie oraz z jakiego powodu rozstrzygnięcie takie zapadło. Nie zachodzą więc przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 p.p.s.a. Z wniosku skarżącego wynika natomiast, że nie zgadza się on z dokonanym przez sąd rozstrzygnięciem i uważa, że opiera się ono na wadliwym określeniu przedmiotu postępowania. Wskazać należy, że w tej sytuacji jedynym właściwym środkiem mogącym doprowadzić do podważenia postanowienia z dnia 4 listopada 2014r. o odrzuceniu skargi jest zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna. Z treści art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi (zażalenia) lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w postanowieniu, a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania). Z wniosku o uzupełnienie postanowienia złożonego przez K. S. w żaden sposób nie wynika, w jakim zakresie domaga się on uzupełnienia wskazanego postanowienia Sądu z dnia 4 listopada 2014r. Polemizując jedynie z trafnością dokonanego przez sąd rozstrzygnięcia nie wskazuje także na to, by w postanowieniu o odrzuceniu skargi sąd pominął jakiekolwiek dodatkowe orzeczenie, które powinno się w nim znaleźć. Wniosek o uzupełnienie postanowienia podlegał zatem w tych okolicznościach oddaleniu. Zdaniem Sądu skoro zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd może odrzucić skargę na posiedzeniu niejawnym, to tym bardziej rozstrzygniecie wniosku o uzupełnienia takiego orzeczenia powinno nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.