III SA/Gd 903/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 października 2015r. nr [...] w przedmiocie opinii o służbie postanawia: odrzucić skargę. Komendant Wojewódzki Policji w dniu 8 października 2015 r. wydał wystąpienie nr [...] , którym nie uwzględnił odwołania M. M. od opinii o służbie wydanej w dniu 8 września 2015 r. przez Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu organ podał, że M. M. rozkazem personalnym z dnia 29 maja 2015 r. została zwolniona ze służby w Policji z dniem 5 czerwca 2015 r. W dniu 29 maja 2015 r. zwróciła się o wydanie opinii o służbie na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o Policji, w związku z orzeczeniem o trwałej niezdolności do służby w Policji. W dniu 8 września 2015 r. Komendant Powiatowy Policji wydał jej ( kolejną) opinię o służbie. Wcześniejsze opinie o służbie – na podstawie § 32 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz.U. 2013r. , poz.644) - zostały zniszczone. Komendant Wojewódzki Policji opisał treść opinii o służbie z dnia 8 września 2015 r. oraz przyczyny, dla których nie uwzględnił odwołania. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 8 października 2015 r., wskazując, że się z nim nie zgadza. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarżąca zaskarżyła skargą wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, wydane w oparciu o art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz.U. z 2015 r. , poz.355 ze zm.). W zaskarżonym wystąpieniu zawarto pouczenie , że jest ono zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego. W myśl tego pouczenia postąpiła skarżąca, wnosząc do tutejszego sądu skargę. Rozważenia wymagało zatem, czy dopuszczalna jest sądowoadministracyjna kontrola wystąpienia, zaskarżonego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ustawa o Policji stanowi w art. 46 ust. 1, że policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o Policji policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. Ponadto kwestie opinii o służbie regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz.U. z 2013 r. poz.644 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 31 ust. 1 rozporządzenia na pisemny wniosek policjanta kierownik komórki organizacyjnej właściwej w sprawach osobowych (...) przygotowuje niezwłocznie, w oparciu o akta osobowe policjanta, opinię o służbie, zwaną dalej "opinią". Opinię wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych ( § 31 ust. 3). W myśl § 34 ust.4 rozporządzenia opinia powinna w szczególności zawierać: 1) stopień, imię, nazwisko, imię ojca, datę i miejsce urodzenia; 2) okres służby; 3) kwalifikacje i wykształcenie; 4) nazwę jednostki organizacyjnej Policji i ostatnio zajmowane stanowisko służbowe oraz ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych; 5) szczególne osiągnięcia zawodowe, nagrody i wyróżnienia, a także ordery i odznaczenia uzyskane w okresie służby; 6) naruszenia dyscypliny służbowej i kary, które nie zostały zatarte; 7) pouczenie o prawie do złożenia odwołania. Przepis § 32 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że policjant, który nie zgadza się z treścią opinii, może w terminie 7 dni od daty otrzymania opinii wnieść na piśmie odwołanie do wyższego przełożonego (...). Zgodnie z § 32 ust. 3 rozporządzenia wyższy przełożony w terminie miesiąca od dnia wniesienia odwołania: 1) uwzględnia odwołanie i uchyla opinię w całości lub w części oraz nakazuje przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał zaskarżoną opinię, wydanie nowej opinii, określając w pisemnym wystąpieniu, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydaniu, albo 2) nie uwzględnia odwołania. § 32 ust.4 rozporządzenia stanowi, że odmowa uwzględnienia odwołania wymaga pisemnego uzasadnienia. W myśl § 32 ust.5 rozporządzenia w przypadku wydania nowej opinii przełożony właściwy w sprawach osobowych, który wydał opinię, niszczy poprzednio sporządzoną opinię. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów Sąd stwierdza, że wystąpienie wydane na skutek odwołania policjanta od opinii o służbie nie należy do aktów lub czynności , o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tego rodzaju akty i czynności muszą bowiem dotyczyć uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa. "Dany akt lub czynność powinna ustalać ( odmawiać ustalenia), stwierdzać ( odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (por. postanowienie NSA z 29 czerwca 2005r., II GSK 96/09, Lex-Polonica nr 2098951 i postanowienie NSA z 9 września 2011 r. I OSK 1716/11 , Lex nr 898902). Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem ( oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia ( lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa (podobnie J.P. Tarno, Prawo..., s.32)". ̸ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod redakcją Tadeusza Wosia, Wydawnictwo LexisNexis , Warszawa 2012, Wydanie 5, str. 71-72 ̸ . Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd podziela. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało wystąpienie wyższego przełożonego, dotyczące opinii o służbie. Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia opinia o służbie wydawana jest jedynie na wniosek policjanta - w oparciu o akta osobowe, choć zawiera też w niewielkim zakresie elementy ocenne ( dotyczące wywiązywania się z obowiązków służbowych). Opinia o służbie jest więc w istocie oświadczeniem wiedzy o pewnym stanie faktycznym. Nie ustala , nie stwierdza ani nie potwierdza ( w sposób pozytywny bądź negatywny) żadnych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Także czynność wyższego przełożonego, związana z rozpoznaniem odwołania od opinii o służbie nie ustala , nie stwierdza ani nie potwierdza ( w sposób pozytywny bądź negatywny) żadnych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego, bowiem dotyczy ona treści opinii o służbie. Nie budziło też żadnych wątpliwości Sądu, że zaskarżone wystąpienie nie może być poddane sądowoadministracyjnej kontroli w oparciu o pozostałe punkty art. 3 § 2 p.p.s.a., które - ogólnie rzecz ujmując - dotyczą decyzji administracyjnych, postanowień, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, aktów prawa miejscowego, aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w określonych przypadkach. Sąd miał również na uwadze, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W ustawie o Policji Sąd nie dopatrzył się unormowań , z których wynikałoby uprawnienie do dokonania sądowej kontroli zaskarżonego wystąpienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę , jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd , na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.