III SA/Gd 906/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. – C. na procedurę oceny nauczyciela akademickiego oraz wypowiedzenie stosunku pracy z mianowanym nauczycielem akademickim dokonane przez Rektora [...] postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 listopada 2015 r. E. W. – C. nadała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ocenę nauczyciela akademickiego oraz wypowiedzenie stosunku pracy z mianowanym nauczycielem akademickim (skarżącą) dokonane przez Rektora [...] pismem z dnia 29 września 2015 r. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zainicjowana skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ z powołaniem na art. 136 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 272 ze zm.) podniósł, że w sprawach dotyczących stosunków pracy pracowników uczelni wyższej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. Z kolei spory o roszczenia ze stosunku pracy rozpatrują sądy pracy. Z ostrożności procesowej organ sformułował wniosek alternatywny o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w sposób generalny w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). W świetle wskazanych regulacji sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje z kolei ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie także jako "p.p.s.a."). Przedmiotowa ustawa została znowelizowana z dniem 15 sierpnia 2015 r. mocą ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), a dokonana nowelizacja objęła swym zakresem m.in. właściwość sądów administracyjnych. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 12 listopada 2015 r., zatem zastosowanie do niej znajdują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie "p.p.s.a."), w brzmieniu nadanym ww. ustawą nowelizującą. W myśl obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z wyżej wskazanych przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga dotyczy oceny nauczyciela akademickiego oraz dokonanego wypowiedzenia stosunku pracy z mianowanym nauczycielem akademickim. Kwestie te - jak słusznie wskazał Rektor [...] w odpowiedzi na skargę - nie są objęte kognicją sądów administracyjnych. Z regulacji zawartej w art. 136 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym wynika bowiem wprost, że spory o roszczenia ze stosunku pracy nauczycieli akademickich rozpatrują sądy pracy. W tym miejscu należy również wskazać, że ocena nauczyciela akademickiego jest ściśle związana ze stosunkiem pracy, który wiąże nauczyciela z daną uczelnią. Przy opiniowaniu pracowników przełożeni nie występują w roli organu administracji, który w sposób władczy wydaje jednostronny akt administracyjny określający prawa czy obowiązki jednostki. Opinia taka może mieć wpływ na prawa i obowiązki jednostki, głównie jako pracownika, może bowiem prowadzić do wypowiedzenia zmieniającego czy rozwiązania stosunku pracy, lecz jest to wpływ mający bezpośrednie odzwierciedlenie w stosunkach pracy łączących nauczyciela i uczelnię, a nie w sferze administracyjnej. Czynności dokonywane w ramach opiniowania pracowników należy w związku z tym traktować jako działania pracodawcy w stosunku do pracownika. Art. 132 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ani wydane na jego podstawie wewnętrzne przepisy regulujące sposób, tryb, terminy oraz sposoby dokonywania ocen pracowniczych nie stanowią zatem podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, mocą której organ dokonuje oceny pracownika. Ocena taka nie może być również utożsamiana z innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej bowiem wynika ona bezpośrednio ze stosunku pracy łączącego pracownika z oceniającym i na tej płaszczyźnie musi zostać rozpoznana (por. w tej materii: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2013 r., sygn. II SA/Wa 1282/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto ponadto podkreślić, że w wyroku z dnia 28 kwietnia 1997 r. (sygn. akt I PKN 116/97; publ. OSNP 1998 Nr 5, poz. 148) Sąd Najwyższy przyjął, że prawidłowość (rzetelność) negatywnej oceny mianowanego nauczyciela akademickiego podlega kontroli sądu pracy rozpatrującego powództwo o przywrócenie do pracy. Sprawa o kwestionowanie oceny okresowej jest bowiem sprawą z zakresu prawa pracy, której rozstrzygnięcie nie musi być związane z rozwiązaniem stosunku pracy (zob. w tej materii: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt I PK 10/11; publ. OSNP 2012 nr 19-20, poz. 233 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I PKN 723/99; publ. OSNP 2001 Nr 17, poz. 535). Przedmiotowe okoliczności oraz wyżej wskazane regulacje normatywne determinują uznanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany jest wniesioną skargę odrzucić, gdyż zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.