III SA/Gd 961/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz Protokolant Specjalista Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 877 ze zm.) – dalej jako: "ustawa", Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku S. T. z dnia 4 czerwca 2021 r., odmówił umorzenia 30% należności do zwrotu z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Organ pierwszej instancji, wskazując na treść art. 27 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 30 ust. 1 ustawy stwierdził, że wnioskodawca ma zasądzone na rzecz trójki dzieci alimenty w łącznej wysokości 900 zł miesięcznie. Komornik sądowy postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. na wniosek wierzyciela umorzył postępowanie egzekucyjne na rzecz dzieci w całości. Natomiast nadal prowadzi egzekucję na rzecz Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie oraz na rzecz likwidatora funduszu alimentacyjnego (ZUS). Należności do zwrotu na rzecz MOPR wynoszą 80.550,72 zł. Organ pierwszej instancji, na podstawie pisma komornika sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne pod sygnaturą akt [...] stwierdził, że wnioskodawca nie dokonał wpłat na poczet alimentów w grudniu 2018 r. (dokonano dwóch wpłat w styczniu 2019 r.), w maju i w czerwcu 2020 r. Organ wyjaśnił, że przedłożone przez wnioskodawcę pismo z dnia 8 kwietnia 2020 r., w którym złożył prośbę do komornika sądowego o zawieszenie spłaty alimentów na trzy miesiące ze względu na panującą pandemię COVID -19 nie zostało rozpoznane przez komornika, a brak wpłat spowodował przerwanie 3-letniego okresu skutecznej egzekucji. S. T. w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał na zaistniały u jego pracodawcy postój spowodowany stanem epidemii, w związku z czym zwrócił się do komornika sądowego o zawieszenie spłaty alimentów. Nie uzyskał odpowiedzi od komornika, sądził zatem, że ten przyjął to do wiadomości. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że z zaświadczenia komornika sądowego z dnia 26 maja 2021 r. wynika, iż odwołujący spłaca alimenty w wysokości wyższej aniżeli wysokość alimentów zasądzonych prawomocnym wyrokiem sygn. akt [...] na rzecz trójki dzieci. Jednakże kryterium zawarte w art. 30 ust. 1 ustawy nie zostało spełnione, ponieważ ciągłość skuteczności egzekucji została w okresie ostatnich 3 lat, liczonych od dnia złożenia wniosku, zachwiana. Odwołujący nie dokonał żadnych wpłat w maju i czerwcu 2020 r. oraz w grudniu 2018 r. Dokonał natomiast dwóch wpłat w styczniu 2019 r. Wprawdzie odwołujący wskazał, że brak wpłat w maju i czerwcu 2020 r. spowodowany został pandemią COVID-19, a zarazem sytuacją, jaka zaistniała w tym czasie w firmie, w jakiej jest zatrudniony, jednak sytuacja ta nie może stanowić podstawy do usprawiedliwienia zaniechania odwołującego w tym zakresie. Kategoryczne sformułowanie art. 30 ust. 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że nawet bardzo trudna sytuacja materialna spowodowana okolicznościami niezależnymi, takimi jak pandemia COVID-19, nie stanowi przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych, ani też nie usprawiedliwia zaniechania wpłat. Żaden przepis prawa nie przyznaje zobowiązanemu do alimentacji uprawnienia do samowolnego wstrzymania ich płatności. Powyższe okoliczności same w sobie nie mogły więc stanowić podstawy do umorzenia długu alimentacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję S. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie 30% należności do zwrotu. Skarżący zarzucił organom administracji publicznej, że wydały decyzję bez wyjaśnienia sprawy. W ocenie skarżącego organy nie zwróciły się do komornika o przesłanie kopii pism skarżącego kierowanych do komornika o zawieszenie spłaty alimentów oraz nie wyjaśniły, czy komornik udzielił zgody na zawieszenie spłaty alimentów. Wskazał nadto, że przyczyną wniosku o zawieszenie spłaty alimentów był stan epidemii i wynikające z tego problemy z otrzymaniem wynagrodzenia za pracę. Skarżący zarzucił, że organy nie wyjaśniły, z jakiej przyczyny komornik nie wydał postanowienia o zawieszeniu i dlaczego fakt ten obciążał skarżącego jako dłużnika. Ponadto organy nie wnioskowały o rozliczenie egzekucji w trzyletnim okresie spłat, aby uzyskać wiedzę, czy wpłaty za okres trzech lat były wpłacone w uzgodnionej wysokości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej jako "p.p.s.a." uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów nie było podstaw prawnych do rozpoznania przez Sąd wniosku skarżącego o umorzenie 30% należności do zwrotu z tytułu świadczeń alimentacyjnych. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 czerwca 2021 r., którą odmówiono skarżącemu uwzględnienia jego wniosku i umorzenia 30% należności do zwrotu z tytułu wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst: jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 877 ze zm.) – dalej jako: "ustawa". Wskazana ustawa zgodnie z art. 1 określa zasady pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, w przypadku bezskuteczności egzekucji (ust. 1 pkt 1), warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów (ust. 1 pkt 2), zasady i tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego (ust. 1 pkt 3), zasady finansowania świadczeń z funduszu alimentacyjnego (ust. 1 pkt 4), działania podejmowane wobec dłużników alimentacyjnych (ust. 1 pkt 5). Podstawową formą pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest możliwość przyznania na ich rzecz świadczeń z funduszu alimentacyjnego pod określonymi w ustawie warunkami. Osobą uprawnioną do otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest osoba (dziecko małoletnie bądź pełnoletnie), która nie jest ekonomicznie samodzielna ze względu na wiek bądź ze względu na znaczny stopień niepełnosprawności, dla której dłużnikiem alimentacyjnym jest rodzic. Świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej w przypadku alimentów od rodzica zasądzonych na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała tych alimentów okazała się bezskuteczna (art. 9 w zw. z art. 2 pkt 11 ustawy). Postępowania w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego prowadzi organ właściwy wierzyciela (art. 12 ust. 1 ustawy), którym jest wójt, burmistrz lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej (art. 2 pkt 10 ustawy). Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Przepis ten stanowi podstawę prawną roszczenia zwrotnego, które przysługuje organowi właściwemu wierzyciela względem dłużnika alimentacyjnego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy w okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z kwoty uzyskanej z egzekucji od dłużnika alimentacyjnego organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zaspokaja w następującej kolejności: 1) należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy - do ich całkowitego zaspokojenia, 2) należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej - do ich całkowitego zaspokojenia, 3) należności wierzyciela alimentacyjnego - do ich całkowitego zaspokojenia, 4) należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym - do ich całkowitego zaspokojenia - po należnościach określonych w art. 1025 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, a przed należnościami określonymi w art. 1025 § 1 pkt 2-10 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Pobieranie zatem świadczeń z funduszu alimentacyjnego przez uprawnionego powoduje jednoczesne - powstanie zobowiązania - po stronie dłużnika alimentacyjnego do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych. Wyjątek od wskazanej zasady, tj. obowiązku zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, wprowadza art. 30 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 3 ustawy). Podlegające obecnie kontroli postępowanie administracyjne zainicjował wniosek skarżącego (dłużnika alimentacyjnego) z dnia 4 sierpnia 2021 r., w którym zwrócił się on do organu pierwszej instancji z wnioskiem o umorzenie 30% obciążającego go zadłużenia alimentacyjnego. Z treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że konieczną przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie, że egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Spełnienie wskazanej przesłanki jest, jak wynika to z literalnej treści analizowanego przepisu, niezbędnym warunkiem wstępnym, którego spełnienie otwiera dopiero organowi możliwość podjęcia decyzji o umorzeniu należności w ramach przyznanego mu tym przepisem uznania administracyjnego. Umorzenie należności na wniosek dłużnika jest odstępstwem od generalnej zasady pokrywania wspomnianych należności przez dłużnika i może mieć miejsce jedynie w sytuacjach ściśle wskazanych przez ustawę. Zwrot należności jest bowiem zasadą, a instytucja umorzenia jest odstępstwem (wyjątkiem) od ogólnej zasady obowiązku zwrotu należności i może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych. Przepis stanowiący podstawę umorzenia nie powinien zatem być interpretowany w sposób rozszerzający. Należy wyjaśnić, że skarżący ani w swym wniosku, ani też w toku postępowania administracyjnego, ani także w skardze nie wskazywał, by podstawą umorzenia należności alimentacyjnych miała być jego sytuacja dochodowa lub rodzinna, co w konsekwencji zobowiązywało organy obu instancji do rozpatrzenia sprawy w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy bez konieczności odwoływania się do przesłanek umorzenia tychże należności w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Skarżący powołał się na brak wynagrodzenia w maju i czerwcu 2021 r. jedynie w odniesieniu do trzyletniej skutecznej egzekucji i w nawiązaniu do złożonego do komornika wniosku. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy poczyniły wyczerpujące ustalenia faktyczne w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, które pozwoliły na stwierdzenie, że egzekucja wobec skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego nie była skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Z zaświadczenie komornika sądowego z dnia 26 maja 2021 r. wynikało, że w okresie od maja 2018 r. do maja 2021 r. skarżący dokonywał wpłat należności alimentacyjnych, jednak nie były to wpłaty regularne. Wpłaty nie zostały dokonane w grudniu 2019 r. oraz w maju i czerwcu 2020 r. W konsekwencji decyzja o odmowie umorzenia należności została tym samym podjęta wobec skarżącego zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że jedyną i konieczną przesłanką umorzenia należności z tytułu wypłaconych należności jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, prowadzona przez okres minimum 3 lat, a sytuacja materialna dłużnika alimentacyjnego nie stanowi ani samodzielnej, ani dodatkowej przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3071/15, z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1426/11). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zastosowanie ulgi w postaci umorzenia części lub całości należności w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy może mieć miejsce tylko i wyłącznie w stosunku do osoby, z majątku której systematycznie, co miesiąc, ściągana jest kwota w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów i taka skuteczna egzekucja trwa nieprzerwanie w okresach wskazanych w art. 30 ust. 1 ustawy. Ponadto w ocenie Sądu z treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika jednoznacznie, że ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków ani dopuszczalnej przerwy w trakcie biegu określonego w tym przepisie terminu trzech lat. Powyższe oznacza, że przyczyna przerwania biegu trzyletniego okresu skutecznej egzekucji nie ma prawnego znaczenia. Celem regulacji zawartej w art. 30 ust. 1 ustawy jest zachęcanie dłużników do terminowego regulowania dochodzonych w postępowaniu cywilnym należności alimentacyjnych. Długotrwałe odciążenie budżetu państwa od konieczności przyznawania kolejnych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest premiowane wizją odstąpienia od żądania zwrotu części długu przypisanego do organu, który wiele lat temu przyznał i wypłacił świadczenie publicznoprawne służące zastąpieniu bezskutecznie egzekwowanych alimentów (A. Korcz-Maciejko, A. Brzeźna, Komentarz do art. 30 (w:) Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Komentarz, Warszawa 2014). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3071/15 zajął stanowisko, że przepis art. 30 ust. 1 ustawy spełnia rolę motywacyjną dla dłużników alimentacyjnych i większą wartość przypisuje temu, aby uprawnieni do alimentów mieli potencjalnie lepszą szansę na ich uzyskanie "na bieżąco" od osób zobowiązanych, kosztem ewentualnej straty w majątku publicznym z tytułu umorzenia należności wypłaconych zastępczo przed wieloma laty. Ważne jest też to, że okres skutecznej egzekucji w celu umorzenia "zaległych" świadczeń jest liczony w latach (minimum trzy, do siedmiu lat) i dzięki temu kształtuje również właściwe postawy i wzorce zachowania po stronie dłużników alimentacyjnych (odpowiedzialności, systematyczności), co nie jest bez znaczenia dla funkcjonowania całego społeczeństwa. Omawiany przepis należy zatem interpretować z uwzględnieniem jego roli motywacyjnej i umożliwiającej kształtowanie pożądanych postaw społecznych. Wykładnia językowa przytoczonych przepisów ustawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 30 ust. 1 oraz jej wysokość uzależnione są od stopnia skuteczności postępowania egzekucyjnego i jednocześnie regularnej wpłaty pełnej wysokości alimentów (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Gl 664/17). Sąd orzekający podziela powyższe stanowiska. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy oraz treść uzasadnień decyzji organów obu instancji nie dają podstaw do stwierdzenia, że organy administracji publicznej swym powinnościom w toku postępowania administracyjnego uchybiły. Przeciwnie – bezsporne jest niedokonanie przez skarżącego wpłat z tytułu należności alimentacyjnych w grudniu 2019 r., w maju 2020 r. i czerwcu 2020 r. Kwestia powodów, dla których skarżący nie dokonał wpłat, nie ma jednak – jak to już wyżej wyjaśniono – znaczenia dla oceny spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy. Brak było zatem podstaw, aby organy brały pod uwagę, jako okoliczność usprawiedliwiającą postawę skarżącego, podnoszony przez niego fakt braku wypłaty wynagrodzenia w związku z przestojem jego zakładu pracy, wynikającym ze stanu epidemii. Bez znaczenia również pozostaje fakt złożenia przez skarżącego w dniu 8 kwietnia 2020 r. wniosku do komornika sądowego o zawieszenie spłaty należności alimentacyjnych. Na marginesie - pomijając ocenę zasadności tego rodzaju wniosku - zwrócić uwagę należy na niczym nieuzasadnione przekonanie skarżącego, że mimo nieuzyskania odpowiedzi komornika został on zwolniony z obowiązku dokonania wpłaty w maju i w czerwcu 2020 r. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie dokonał wpłaty należności w grudniu 2018 r., zaś z uwagi na wskazywany już powyżej wymóg nieprzerwanego, regularnego dokonywania wpłat, dla możliwości zastosowania ulgi przewidzianej w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy bez znaczenia pozostaje fakt dokonania wpłaty należnej za grudzień 2018 r. w styczniu 2019 r. W tym stanie rzeczy nie zachodziły przesłanki umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nie było też podstaw do badania przez organ innych przesłanek umorzenia należności, odroczenia terminu płatności, bądź rozłożenia należności na raty należności w trybie art. 30 ust. 2 ustawy, bowiem jest to odrębne postępowanie prowadzone przed organem właściwym dla wierzyciela, a nie dłużnika, jak w niniejszej sprawie, zaś skarżący nie wykazywał zaistnienia przesłanek zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy. Wbrew zarzutom zawartym w skardze i dalszych pismach procesowych skarżącego Kolegium wyczerpująco odniosło się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także argumentów strony podniesionych w odwołaniu, dokonując szczegółowej analizy i oceny zebranych dowodów. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, uzasadniającego uwzględnienie skargi. Powołane wyżej orzecznictwo sądów administracyjnych dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.