III SA/Gd 976/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji S. z siedzibą w K. na czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r. w sprawie zlecenia realizacji zadania publicznego na rzecz organizacji pożytku publicznego w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz skarżącej Fundacji S. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Dnia 13 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga Fundacji S. z siedzibą w K. (zwaną dalej także "skarżącą", "stroną", "Fundacją") na inną czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarżącą zaskarżyła w całości czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r., polegającą na wyborze organizacji pożytku publicznego (dalej w skrócie "o.p.p."), które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 414/21. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1057 ze zm. - zwanej dalej "u.d.p.p.") oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dokonanie wyboru organizacji pożytku publicznego i brak uprzedniego podania kryteriów stosowanych przy wyborze ofert. Strona zarzuciła również brak dokonania oceny warunków określonych w art. 15 ust. 1 u.d.p.p., brak powołania komisji konkursowej w celu zaopiniowania złożonych ofert oraz dokonanie wyboru organizacji pożytku publicznego bez uprzedniego rozpoznania wniosku skarżącej o wyłączenie poszczególnych członków komisji konkursowej, przypisanej do niej na mocy art. 14 ust. 2a u.d.p.p., na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących wyłączenia pracownika, wnosząc o: 1/ uchylenie zaskarżonej czynności organu administracji publicznej; względnie o: 2/ stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności; 3/ uznanie uprawnień skarżącej, wynikających z przepisów prawa, do rozpoznania złożonej oferty przez komisję konkursową, zgodnie z przepisami art. 15 ust. 2a i nast. u.d.p.p.; 4/ zasądzenie na mocy art. 200 w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), od organu który wydał zaskarżony akt na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca na podstawie art. 61 § 2 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. wniosła o: 5/ wydanie postanowienia na posiedzeniu niejawnym i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r. oraz 6/ dopuszczenie dowodów z dokumentów, w tym w formie dokumentowej oraz z wydruków załączonych do skargi. Skarżąca w uzasadnieniu powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r. (sygn. akt SK 12/20), zgodnie z którym Trybunał przesądził o dopuszczalności skargi na rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Dnia 7 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła odpowiedź na skargę, w której Burmistrz K. wniósł w szczególności o: odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi, oddalenie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności oraz przeprowadzenie dowodu z załączonych do odpowiedzi umów najmu. W ocenie organu kluczową kwestią jest to, że zaskarżona czynność Burmistrza Miasta w istocie dotyczy sposobu dysponowania przez Miasto K. należącymi do niego nieruchomościami i została dokonana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm. - powoływana dalej jako u.g.n.). Procedury przetargowe sprzedaży nieruchomości gminnych oraz ich wynajmu należą do sfery prawa cywilnego. Zarazem z przepisów u.g.n. nie wynikają żadne dodatkowe kryteria, poza statusem podmiotu jako organizacji pożytku publicznego, w zakresie wyboru potencjalnego najemcy nieruchomości gminnych wymienionych w wykazie organu. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że w sprawach dotyczących sprzedaży, czy wynajmu nieruchomości gminnych na podstawie u.g.n., organ gminy występuje jako reprezentant właściciela nieruchomości, a nie organ w sensie ustrojowym, a to właśnie ze względu na fakt realizacji czynności ze sfery prawa cywilnego, a nie administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe pismo organu, skarżąca w piśmie z 18 maja 2021 r. wskazała, że przedmiotem jej skargi jest czynność dotycząca realizacji zadania publicznego z zakresu edukacji przedszkolnej przez 5 kolejnych lat, na które gmina zamierza przeznaczyć określone wydatki publiczne (sfera wydatków), nie zaś czynność wyboru najemcy nieruchomości, od którego będzie pobierała symboliczny czynsz (sfera dochodów publicznych). W piśmie z dnia 5 czerwca 2021 r. wezwano skarżącą do pilnego przedłożenia zaskarżonej czynności z dnia 22 marca 2021 r. W odpowiedzi na powyższe, skarżąca wskazała, że zaskarżona czynność funkcjonuje w obrocie prawnym jako decyzja ustna Burmistrza, a jej materialnym potwierdzeniem jest wyłącznie treść podanego do informacji publicznej komunikatu o rozstrzygnięciu, opublikowanego 23 marca 2021 r., załączając do odpowiedzi wydruk tego komunikatu. Analiza powyższego pisma procesowego oraz przedłożonego komunikatu, doprecyzowujących przedmiot i datę zaskarżonej czynności wskazywała, że – jak wynika z komunikatu – "do Urzędu Miejskiego w K. wpłynęło 16 ofert wynajmu budynków, będących własnością miasta, w celu prowadzenia działalności przedszkolnej i szkolnej w trybie art. 37 ust. 4 pkt 1 lit. a/ u.g.n. (...) w dniu 22 marca 2021 r. Burmistrz K. wybrał organizacje, z którymi podpisana zostanie umowa na wynajem nieruchomości miejskich dla celów prowadzenia działalności oświatowej", a w komunikacie wymieniono te organizacje. Mając powyższe na uwadze, sprawa ze skargi Fundacji S., zarejestrowana pierwotnie pod sygn. akt III SA/Gd 414/21 jako skarga na czynność wyboru organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 202 2026, została przekazana do Wydziału II tut. Sądu, i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 452/21 jako skarga w przedmiocie wyboru najemców nieruchomości. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r. (sygn. akt II SA/Gd 452/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na czynność Burmistrza K. z dnia 22 marca 2021 r. w sprawie wyboru najemców nieruchomości, uznając że czynność ta nie ma publicznoprawnego charakteru, co z kolei skutkuje tym, że jej kontrola pozostaje poza ramami kognicji sądów administracyjnych. Cywilnoprawny tryb obrotu nieruchomościami jednostek samorządu terytorialnego wyklucza przyjęcie, że złożenie propozycji sprzedaży, najmu, czy dzierżawy nieruchomości (i to z zastrzeżeniem formy bezprzetargowej), a w istocie oferty zawarcia umowy, wszczyna postępowanie administracyjne, które zgodnie z zasadą z art. 104 § 1 k.p.a., podlega załatwieniu w drodze władczego jednostronnego rozstrzygnięcia organu w formie decyzji administracyjnej. Zaskarżana przez skarżącą czynność ma więc charakter cywilnoprawny i jest dokonywana w ramach dwustronnej czynności prawnej, wobec czego nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie Fundacja wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: 1/ art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wyjście poza granice danej sprawy i orzekanie co do czynności wyboru najemców nieruchomości, o którym mowa w art. 37 u.g.n., podczas gdy przedmiot skargi i określone w nim granice dotyczyły zupełnie innej czynności, tj. wyboru organizacji pożytku publicznego do realizacji zadania z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026; 2/ art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., a w efekcie art. 3 § 1 oraz art. 2 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie postanowienia objawiające się przyjęciem, że strona zaskarżyła czynność wyboru najemców nieruchomości, podczas gdy skarga dotyczyła czynności wyboru organizacji pożytku publicznego do realizacji zadania publicznego i w konsekwencji nierozpoznane istoty sprawy; 3/ art. 62 p.p.s.a. poprzez brak wydania przez sąd dodatkowych zarządzeń i wezwań w celu uzyskania od skarżącej dowodów lub oświadczeń dotyczących wyraźnego doprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, w przypadku kiedy sąd pomimo licznych oświadczeń i stwierdzeń zawartych w skardze miał ewentualne wątpliwości, co do przedmiotu zaskarżenia – co w konsekwencji doprowadziło do błędnych wniosków jakoby skarżąca zmieniała czy doprecyzowała przedmiot zaskarżenia, w momencie gdy ze skargi i dalszych pism taki wniosek nie wynika; 4/ art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne odrzucenie skargi wynikające z przekonania sądu, że przedmiot zaskarżenia jaki został w niej określony nie podlega kontroli sądów administracyjnych, podczas gdy przedmiot ten - w ślad za stanowiskiem wynikającym z wyroku TK z dnia 15 grudnia 2020 r. (sygn. akt SK 12/20) - należał do drogi sądowoadministracyjnej; 5/ art. 1 w zw. z art 2 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie zawężającej wykładni pojęcia sprawy z zakresu kontroli administracji publicznej i tym samym ograniczenie prawa skarżącej do sądu poprzez odmowę dokonania kontroli działań Burmistrza przy jednoczesnym braku wskazania prawa do drogi sądowej przed sądem cywilnym. W konsekwencji postanowieniem z dnia 13 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Gd 452/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 179a p.p.s.a. – uchylił ww. postanowienie z dnia 30 lipca 2021 r., stwierdzając, że dokonując autokontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd - w wyniku analizy argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej oraz ponownej oceny skargi i wyjaśnień strony skarżącej składanych w toku postępowania - uznał, iż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, a mianowicie, że intencją skarżącej było zaskarżenie innej czynności, tj. zlecenia realizacji zadania publicznego na rzecz o.p.p. do wykonania w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją. Przyjęcie zaś, że przedmiotem skargi Fundacji nie jest czynność wyboru najemcy mienia komunalnego powoduje, że orzeczenie o odrzuceniu skargi było niezasadne, a Sąd przedwcześnie pozbawił stronę prawa do sądu, gdyż jej celem było zakwestionowanie innej czynności. Sąd wskazał, że konieczne jest zatem ponowne przeprowadzenie postępowania sądowego, które w pierwszej kolejności powinno obejmować ustalenie, czy właściwy przedmiot zaskarżenia, ustalony zgodnie z oświadczeniem skarżącej zawartym w skardze kasacyjnej, podlega kognicji sądu administracyjnego. Te jednak kwestie winien ustalić właściwy Wydział Sądu, gdyż należy zauważyć, że kwestie dotyczące gospodarowania mieniem należą do właściwości Wydziału II, zaś te dotyczące oświaty, edukacji – do właściwości Wydziału III tut. Sądu. Po uprawomocnieniu się ww. postanowienia z dnia 13 września 2021 r. akta sprawy zostały przekazane do Wydziału III tut. Sądu, w którym sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 976/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Sąd rozpoznając przedmiotową skargę pozostaje – stosownie do art. 153 p.p.s.a. – związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w postanowieniu tut. Sądu z dnia 13 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Gd 452/21). Przyjąć zatem należy, że przedmiotem złożonej przez Fundację S. z siedzibą w K. skargi datowanej na dzień 7 kwietnia 2021 r. nie jest czynność Burmistrza K. z dnia 22 marca 2021 r. dotycząca wyboru najemców nieruchomości komunalnych, lecz przedmiot zaskarżenia stanowi czynność Burmistrza K. z dnia 22 marca 2021 r. dotycząca zlecenia realizacji zadania publicznego na rzecz organizacji pożytku publicznego do wykonania w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją. Stosownie do art. 11 ust. 1 u.d.p.p. organy administracji publicznej: 1) wspierają w sferze, o której mowa w art. 4, realizację zadań publicznych przez organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, prowadzące działalność statutową w danej dziedzinie; 2) powierzają w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, realizację zadań publicznych organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3, prowadzącym działalność statutową w danej dziedzinie. W myśl art. 11 ust. 2 u.d.p.p. wspieranie oraz powierzanie, o których mowa w ust. 1, odbywają się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert albo w trybach określonych w art. 11a-11c lub art. 19a (czyli z pominięciem procedury konkursowej w takich sytuacjach, jaki: klęska żywiołowa; gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na ważny interes społeczny lub ważny interes publiczny oraz w przypadkach dotyczących zadań z zakresu ochrony ludności i ratownictwa, a także w trybie tzw. małych zleceń). Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 u.d.p.p. organ administracji publicznej zamierzający zlecić realizację zadania publicznego organizacjom pozarządowym lub podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3, ogłasza otwarty konkurs ofert. Stosownie do art. 15 u.d.p.p. w otwartym konkursie ofert może zostać wybrana więcej niż jedna oferta (ust. 2g); ogłoszenie wyników otwartego konkursu ofert zawiera w szczególności: 1) nazwę oferenta; 2) nazwę zadania publicznego; 3) wysokość przyznanych środków publicznych (ust. 2h), zaś każdy, w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia wyników konkursu, może żądać uzasadnienia wyboru lub odrzucenia oferty (ust. 2i). Jednocześnie zaznaczenia wymaga – co słusznie wskazuje skarżąca - że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r. (sygn. akt SK 12/20; Dz. U. z 2020 r., poz. 2299) stwierdził, iż postępowanie konkursowe, o którym mowa w art. 13 u.d.p.p., ma charakter "sprawy" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a tym samym interpretacja (wykładnia) art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wyłączająca kontrolę rozstrzygnięć organów administracji publicznej, wydanych w następstwie przeprowadzenia konkursu, sprawowaną przez niezależny sąd administracyjny, podważa konstytucyjne prawo do sądu. Zatem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., rozumiany w ten sposób, że nie obejmuje rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1057), jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, to należy stwierdzić, że sprawa objęta niniejszą skargą, wskazującą jako przedmiot zaskarżenia czynność organu administracji publicznej (Burmistrza Miasta K.) dotyczącą zlecenia realizacji zadania publicznego na rzecz organizacji pożytku publicznego do wykonania w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją, podlega kognicji (właściwości) sądu administracyjnego, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Jak wynika z treści wniesionej skargi, wskazanym w niej przez skarżącą przedmiotem zaskarżenia uczyniono konkretną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa wydaną w sprawie powierzenia realizacji zadania publicznego na rzecz organizacji pożytku publicznego do wykonania w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją, tj. czynność Burmistrza K. z dnia 22 marca 2021 r. (ogłoszoną dnia 23 marca 2021 r.), polegającą na wyborze organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026 (vide: str. 2 złożonej skargi – k. 3 akt sądowych). Jak wskazano jednak powyżej powierzanie przez organ administracji publicznej realizacji zadania publicznego organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3, prowadzącym działalność statutową w danej dziedzinie, następuje co do zasady po ogłoszeniu i przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, a następnie wydania rozstrzygnięcia przez ten organ w przedmiocie wyboru oferty czy ofert. W ocenie Sądu z treści zaskarżonej przez Fundację czynności Burmistrza K. z dnia 22 marca 2021 r. (której – jak wyjaśniła skarżąca - materialnym potwierdzeniem jest wyłącznie treść podanego do informacji publicznej komunikatu o rozstrzygnięciu" opublikowanego w dniu 23 marca 2021 r. na wskazanej stronie internetowej – vide: pismo skarżącej z dnia 13 lipca 2021 r. wraz z załącznikami – k. 164-168 akt sądowych), nie wynika, by została ona podjęta w następstwie ogłoszenia procedury konkursowej wyboru oferty na realizację zadania publicznego, po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert w trybie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, rozpisanego na realizację zadania publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026. Skoro zatem przed podjęciem zaskarżonej czynności nie został – co wynika z akt sprawy – ogłoszony przez Burmistrza Miasta K. i przeprowadzony w trybie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego polegającą na wyborze organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026, to w istocie zaskarżona czynność nie może zostać uznana za rozstrzygającą tę konkretną – jak podkreśla skarżąca – sprawę, tj. rozstrzygnięcie konkursu przeprowadzonego w trybie u.d.p.p. Nadmienić w tym miejscu jedynie należy, że w dniu 1 kwietnia 2021 r. Burmistrz Miasta K. – działając na podstawie na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 713, zm. poz. 1378), art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 roku o finansowaniu zadań oświatowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2029, zm. poz. 2400) oraz § 3 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie określenia regulaminu otwartego konkursu ofert na wyłonienie niepublicznych przedszkoli i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego realizujących zadania wychowania przedszkolnego na zlecenie Miasta K. oraz określenia kryteriów wyboru ofert (Dz. Urz. Woj. [...]) – wydał zarządzenie Nr [...] w sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego z zakresu wychowania przedszkolnego, w którym w § 1 wskazano, że w celu spełnienia przez Miasto K. obowiązku zapewnienia możliwości korzystania z wychowania przedszkolnego dzieciom zamieszkałym na terenie Miasta K., które w wyniku rekrutacji nie zostały przyjęte do publicznego przedszkola, ogłasza otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego z zakresu wychowania przedszkolnego, w okresie od 4 sierpnia 2021 r. do 31 sierpnia 2024 r. (ust. 1), zaś treść ogłoszenia o konkursie ofert, o którym mowa w ust. 1 stanowi załącznik do zarządzenia (ust. 2), a w § 2 wskazano skład osobowy powołanej w tym celu komisji konkursowej. Zaskarżona zatem czynność Burmistrza Miasta K. datowana na dzień 22 marca 2021 r. nie została wydana w ramach otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego z zakresu wychowania przedszkolnego i nie stanowi rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W związku z powyższym Sąd pragnie wyjaśnić, że zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a zatem rozpoznając wniesioną skargę, sąd administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest stwierdzić, czy jest ona dopuszczalna. Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a., którymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Innymi słowy, przepis art. 58 § 1 p.p.s.a., określający podstawy odrzucenia skargi przez sąd, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te należy rozumieć określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać skarga, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Badanie przez sąd, czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej, musi być poprzedzone ustaleniem przez sąd istnienia przedmiotu zaskarżenia, którego nieistnienie oznacza, że skarga nie ma prawnego bytu (nie istnieje de iure). Istnienie przedmiotu zaskarżenia jest bowiem konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności i musi on istnieć w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3193/17). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn - aniżeli wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a - wniesienie skargi jest niedopuszczalne, zaś stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn oznacza m.in. brak przedmiotu zaskarżenia, który ma miejsce w przypadku wniesienia skargi na nieistniejący akt lub czynność. W ocenie Sądu, skoro określona przez stronę skarżącą jako przedmiot skargi czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r. nie stanowi rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, polegającego na wyborze organizacji pożytku publicznego, które mają realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026, to nie istnieje przedmiot kontroli sądowej, a w konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie jest niedopuszczalne. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1. sentencji postanowienia. W tym miejscu w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania czynności, sformułowanego w skardze i powtórzonego w kolejnych pismach procesowych skarżącej, wskazać należy, że dopuszczalność rozpatrzenia wniosku w tym zakresie jest bezpośrednio powiązana z dopuszczalnością rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Innymi słowy stwierdzona przez sąd niedopuszczalność wniesienia skargi uniemożliwia tym samym rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zawartego w tejże skardze. Odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. skutkuje więc niedopuszczalnością postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie udzielenia środka ochrony tymczasowej. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, dlatego Sąd postanowił zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy, o czym orzeczono w pkt 2. sentencji postanowienia.