III SA/Gd 985/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi I. T. i K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja może być wykonana. K. T. wnioskiem z dnia 1 marca 2013 r. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku okresowego. Wskazał, że dochód jego rodziny, w skład której wchodzą dwie wymagające opieki osoby niepełnosprawne, nie przekracza kryterium dochodowego i nie wystarcza na utrzymanie. Uzupełniając wniosek w dniu 6 marca 2013 r. wnioskodawca oświadczył, że nie został mu przyznany dodatek mieszkaniowy, a jego córka A. nie ma renty socjalnej (sprawa jest w toku w Sądzie Okręgowym), ani też nie otrzymuje świadczeń pielęgnacyjnych. Decyzją z dnia 14 marca 2013 r., nr [[...]] Prezydent Miasta przyznał K. i I. T. zasiłek okresowy od dnia 1 marca 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r. w kwocie 889,48 zł miesięcznie. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano m.in. art. 104 i 108 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 pkt 1, 5 i 6, art. 8 ust. 1, art. 9, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, ust. 4 i 5, art. 98, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 106 ust. 1, 3, 4 oraz art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o Pomocy społecznej (Dz. U. 2013 r., poz. 182). W uzasadnieniu zaznaczono, że stosowanie do postanowień art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Na podstawie wywiadu środowiskowego oraz zebranej w sprawie dokumentacji organ stwierdził, że I. i K. T. kwalifikują się do pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego z uwagi na długotrwałą chorobą. Wysokość dochodu rodziny wynosi bowiem 206,76 zł i jest niższe od kryterium dochodowego. Organ podniósł, że w celu poprawy sytuacji finansowej swojej rodziny K. T. powinien niezwłocznie dopełnić formalności związanych z przyznaniem dodatku mieszkaniowego, tj. popisać złożony w tej sprawie wniosek, do czego był został już dwukrotnie wezwany. Wskazał także, że jako ustalono - córka wnioskodawcy A. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, obowiązujące do dnia 10 września 2016 r. Jest to orzeczenie prawomocne. To na jego podstawie, K. T. może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a córka A. - zasiłku pielęgnacyjnego, niezależnie od złożonego od decyzji ZUS odwołania w sprawie renty socjalnej. Poprzednie świadczenia pielęgnacyjne były również wypłacane na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności. W złożonym odwołaniu K. T. i I. T. zakwestionowali wysokość przyznanego świadczenia. W ocenie odwołujących się świadczenie powinno być podwyższone przez organ o dodatkową kwotę 727,76 zł. Dzięki temu łączna wysokość miesięcznych świadczeń otrzymywanych przez rodzinę z pomocy społecznej wyrównałaby gwarantowane rodzinie prawem minimalne kryterium dochodowe w wysokości 1824 zł. Zaznaczyli, że po opłaceniu czynszu, który w marcu wyniósł 822,62 zł bardzo niewiele środków pozostało na utrzymanie, zagrażając zdrowiu i egzystencji rodziny. Pomimo utraty renty socjalnej organ nie zwiększył zasiłku stałego dla żony, dokonując jedynie zmiany wysokości zasiłku okresowego podwyższając go o 22,47 zł. K. T. podkreślił, że dba o dobro swojej rodziny najlepiej jak potrafi. Zarzucił organowi, że złożony przez niego wniosek o dodatek mieszkaniowy został podpisany i przyjęty bez zastrzeżeń. Pomimo to pomoc nie została przyznana, a organ pomija rodzinę także przy przyznawaniu żywności, czego wyrazem była odmowa przyznania zasiłki celowego. Zaznaczył także, że wbrew twierdzeniu organu jego córka A. nie dysponuje prawomocnym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt [[...]] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję jako zgodną z prawem. Kolegium podkreśliło, że w sprawie jest bezsporne, że rodzina spełnia przesłanki do przyznania zasiłku stałego. Zasiłek został przyznany w kwocie 889,48 zł czyli w wysokości 50 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny. W ocenie organu, takie rozstrzygnięcie odpowiada przepisom art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W zakresie ustalenia kwoty zasiłku pomiędzy jego maksymalną i minimalną wysokością wynikającą z art. 38 ustawy, jak również w zakresie ustalenia długości okresu zasiłkowego, organ pomocy orzeka w ramach uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ brał zatem pod uwagę nie tylko potrzeby rodziny, ale również możliwości budżetowe ośrodka. Z zestawienia środków budżetowym MOPS w G. wynika natomiast, że średnia wysokość zasiłku okresowego przyznawanego na rodzinę w okresie pierwszego kwartału 2013 r. to ok. 845 zł na rodzinę. W sprawie nie jest kwestionowane, że rodzina Państwa T. znajduje się w trudnej sytuacji. Pomocy tej wymagają jednak także inne rodziny, a zasoby finansowe ośrodka są ograniczone. W sprawie wzięto pod uwagę, że rodzina korzysta z pomocy społecznej od wielu lat, w tym w sposób ciągły z zasiłków okresowych, przy czym jej członkowie samodzielnie nie podejmują wysiłków w celu samodzielnej poprawy własnej sytuacji bytowej m.in. nie uzupełniając braku wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, uzupełnionej pismem z dnia 7 stycznia 2014 r., I. i K. T. podtrzymali stanowisko, że zasiłek został przyznany w zbyt niskiej kwocie. Powinien być wyrównany do kryterium dochodowego. Skarżący opisali swoja ciężką sytuację oraz przebieg dotychczasowego postępowania. Jednak w uzasadnieniu skargi strona skarżąca przede wszystkim ustosunkowała się do twierdzenia organu o niewykorzystywaniu swoich możliwości finansowych. W ocenie skarżących, organy niesłusznie obwiniają ich, że nie wykorzystują w pełni swoich możliwości w celu poprawienia trudnej sytuacji, podczas gdy członkowie rodziny robią dosłownie wszystko, żeby poprawić jej byt. Zaprzeczyli, że wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie został podpisany a orzeczenie o niepełnosprawności A. T. było prawomocne (złożono bowiem odwołanie). Zarzucili błędne ustalenie odnośnie nie przysługiwania M. T. świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż na decyzję została złożona skarga do Sądu. Skarżący zakwestionowali także twierdzenia organu, aby w przeszłości świadczenia w postaci zasiłku okresowego były im przyznawane od wielu lat w sposób ciągły. Wraz z pismem procesowym z dnia 7 stycznia 2014 r. została przesłana kserokopia wniosku z dnia 8 października 2012 r. K. T. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w celu wykazania, że "jest całkowicie wypełniony, więc nieprawdą jest to co pisze SKO, że nie uzupełniłem w nim braków formalnych". Natomiast do pisma procesowego strony z dnia 20 stycznia 2014 r. dołączono zawiadomienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 15 lutego 2012 r. o pozostawieniu odwołanie bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2013 r., przyznająca K. i I. T. zasiłek okresowy od dnia 1 marca 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r. w kwocie 889,48 zł miesięcznie. Zaskarżona decyzja nie była decyzją odmowną lecz przyznawała pomoc rodzinie w postaci zasiłku okresowego. Jednak kwota udzielonej pomocy, z uwagi na bardzo ciężką sytuację bytową rodziny, była w ocenie strony skarżącej za niska. Przede wszystkim jednak skarżący zakwestionowali okoliczności przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), dalej jako - "ustawa" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego w rodzinie. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy). Kwota zasiłku okresowego ustalonego zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy). Ponadto kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ustawy). Natomiast okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5). Wysokość dochodu warunkująca prawo do świadczenia z opieki społecznej oraz zasady ustalania wysokości dochodu w sprawach z zakresu pomocy społecznej zostały uregulowane w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, z uwzględnieniem waloryzacji wysokości świadczenia określonym w przywołanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 ww. rozporządzenia, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2 - 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Poza sporem było w sprawie, że rodzina spełnia ustawowe kryterium dochodowe uprawniający do ubiegania się o przyznanie pomocy oraz przesłanki warunkujące przyznanie zasiłku okresowego. Należy zaznaczyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazało przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Prawidłowo również podniosło, że zapadła w niniejszej sprawie decyzja ma charakter uznaniowy. Innymi słowy, decyzja podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przy czym, co jest ważne, uznanie to obejmuje zasadniczo dwie płaszczyzny rozstrzygnięcia, tj. ustalenie kwoty świadczenia (wysokość) oraz długość okresu zasiłkowego (czas). Oznacza to, że organ administracyjny może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści. W konsekwencji może również przyznać świadczenie w innym rozmiarze lub odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia. Oczywiście element uznaniowości nie świadczy o tym, że decyzja polega na dowolności działania organu. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie okoliczności te mają wpływ nie tylko na wysokość przyznawanego świadczenia ale i na okres świadczeniowy - co wynika jednoznacznie z regulacji zawartej w przywołanym art. 38 ust. 5 ustawy. Te wymogi, w ocenie Sądu, nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję przyjęło, że organ nie przekroczył uznania administracyjnego, gdyż wziął pod uwagę potrzeby rodziny oraz możliwości budżetowe ośrodka. Organ odwoławczy wskazał również na ciągłe, od wielu lat korzystanie przez rodzinę z pomocy społecznej, w tym z zasiłków okresowych. Przede wszystkim jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu o braku starań o polepszenie sytuacji bytowej rodziny, powołując się m.in. na nie uzupełnienie braku wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W tym miejscu trzeba zauważyć, że jak wynika z akt administracyjnych organ pierwszej instancji dopiero na etapie postępowania odwoławczego wraz z pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. załączył: pismo Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 18 marca 2013 r. (data wpływu do organu - 22 marca 2013 r.), kopię zaświadczenia z Urzędu Miasta z dnia 12 października 2011 r. i kopię pisma Urzędu Miasta z dnia 8 kwietnia 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 10 kwietnia 2013 r. (vide: - k. 7, 8 i 9 akt administracyjnych). Nie może ujść uwagi, że pisma te nie zostały powołane w decyzji organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji nie wynika również, aby stanowiły podstawę ustaleń w sprawie. Ponadto już z porównania daty wydania decyzji w dniu 14 marca 2013 r. oraz podanych powyżej dat wpływu pism do organu, wynika że organ pierwszej instancji w dacie orzekania mógł dysponować tylko zaświadczeniem z dnia 12 października 2011 r. Do tych dokumentów organ odwoławczy nie odniósł się. A przecież we wniesionym odwołaniu skarżący zakwestionowali, aby nie podejmowali działań mających na celu poprawę ich sytuacji finansowej, jak i okoliczności, które zostały przywołane przez organ pierwszej instancji tym zakresie. Podobnie strona skarżąca uczyniła w skardze. Odwołujący stanowczo zaprzeczyli twierdzeniu organu pierwszej instancji o braku podpisu na wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Strona skarżąca podniosła, że podpisała i złożyła wniosek o dodatek mieszkaniowy, który został "przyjęty bez zastrzeżeń". Także we wniesionej skardze podtrzymała swoje stanowisko, a do pisma procesowego z dnia 7 stycznia 2014 r. stanowiącego uzupełnienie skargi dołączyła kopię wypełnionego i podpisanego wniosku z datą wpływu do organu - 8 października 2012 r. Niewątpliwie, w zaistniałej sytuacji na organie odwoławczym ciążył obowiązek zweryfikowania przedmiotowej okoliczności. Tym bardziej, że uzasadniając swoją decyzję podniósł również, że nie widać starań do' polepszenia własnej sytuacji bytowej, w tym poprzez uzyskania prawa do dodatku mieszkalnego. Powołał się na "blokowanie" przez K. T. przyznania dodatku poprzez nie uzupełnienie braków formalnych wniosku. Można tu wskazać, że w aktach sprawy, znajduje się powołane powyżej pismo Urzędu Miasta z dnia 8 kwietnia 2013 r., które dotyczy złożonego w dniu 8 października 2012 r. wniosku strony. Pismo to nie wskazuje rodzaju braku jakim dotknięty jest wniosek, stanowi jedynie o dwukrotnym bezskutecznym wezwaniu do uzupełnienia jego braku formalnego i nie stawieniu się strony. Wobec kategorycznego twierdzenia odwołania o uzupełnieniu braku wniosku, okoliczność ta wymagała wyjaśnienia i podjęcia w tym zakresie czynności. Zwłaszcza w sytuacji, gdy pomiędzy datą wydania zaskarżonej decyzji - 8 października 2013 r. a pismem dotyczącym tego wniosku datowanym na dzień 8 kwietnia 2013 r. upłynęło pół roku. Wymagało to jednoznacznego ustalenia czy brak wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego został, czy też nie został, przez stronę uzupełniony oraz czy w związku z tym zapadło rozstrzygnięcie dotyczące tego wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnośnie braku starań do polepszenia sytuacji bytowej podniosło również, że M. T. (córka stron) nie podejmuje zatrudnienia i nie przysługuje jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (wnioskowanego na matkę). Przy czym organ odwoławczy powołał się na decyzję ostateczną Kolegium z dnia 8 kwietnia 2013 r., wydaną sprawie sygn. akt [[...]]. Jednak ustalenie takie było wadliwe (na co wskazywano w skardze). Od tej bowiem decyzji została wywiedziona przez M. T. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Sądowi z urzędu jest wiadome, że przedmiotowa decyzja z dnia 8 kwietnia 2013 r., jak i poprzedzająca ją decyzja, zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2013 r. zapadłym w sprawie III SA/Gd 452/13. Przywołana zatem w ustaleniach organu odwoławczego decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, o czym w momencie wydawania decyzji organ ten powinien wiedzieć. Zwłaszcza, że wyrok sądowy wraz z uzasadnieniem został doręczony organowi w dniu 7 października 2013 r., a więc przed datą wydania zaskarżonej decyzji (co wynika z akt sprawy III SA/Gd 452/13). Trzeba również zauważyć, że od wydania decyzji w dniu 8 kwietnia 2013 r. w sprawie sygn. akt [[...]] do czasu orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, tj. w dniu 8 października 2013 r. upłynęło sześć miesięcy i poprzestanie tylko na fakcie wydania decyzji było niewystarczające. Zatem kwestia świadczenia pielęgnacyjnego wymagała również wyjaśnienia przez organ odwoławczy i dokonania prawidłowych ustaleń. Natomiast odnośnie możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego przez K. T. i zasiłku pielęgnacyjnego przez A. T. (córka stron), to w odwołaniu, jak również w skardze strona zakwestionowała ustalenie o posiadaniu przez ich córkę A. T. prawomocnego orzeczenie o niepełnosprawności. Do tego zarzutu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się, ani nie poczyniło żadnych ustaleń. Choć m.in. z przywołanego zaświadczenia Urzędu Miasta z dnia 12 października 2011 r. wynika, że w dniu 10 października 2011 r. został złożony przez K. T. wniosek o świadczenie pielęgnacyjne i w tym samym dniu przez A. T. wniosek o zasiłek pielęgnacyjny. Jak wynika z treści tego pisma wnioski te będą rozpatrzone po dostarczeniu orzeczenia o niepełnosprawności lub wyroku sądu, gdyż poprzednie orzeczenie o niepełnosprawności wygasło 30 września 2011 r. Ponadto w aktach znajduje się wskazane powyżej pismo Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 18 marca 2013 r. dotyczące złożonego odwołania przez A. T. Należy również zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji powołało się na okoliczność ciągłego i wieloletniego korzystania przez rodzinę z pomocy społecznej, w tym z zasiłków okresowych. Jednak ustalenie to nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami. Dopiero w odpowiedzi na wniesioną skargę, wskazano na sygnatury sprawy dotyczące zasiłków okresowych. W konsekwencji powyższych rozważań należy uznać, że organ odwoławczy nie wypełnił obowiązku wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy oraz ich rozważenia. Prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza wobec zarzutów odwołania, wymagało poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń. Tylko bowiem jednoznaczne i wyczerpujące ustalenia mogą stanowić podstawę oceny działania organu w granicach uznania administracyjnego. Zwłaszcza w sytuacji, gdy okoliczności sprawy mają wpływ, nie tylko na wysokość przyznawanego świadczenia ale i na okres świadczeniowy. Trzeba również wskazać, że to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Brak wyjaśnienia wskazanych powyżej okoliczności powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W konsekwencji organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Na zakończenie można dodać, że organ odwoławczy wskazał, że zasiłek okresowy został przyznany w kwocie 889,48 zł czyli w wysokości 50 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny. Jednak arytmetyczna różnica 50% pomiędzy kryterium dochodowym rodziny (1.824 zł), a dochodem rodziny (206,76 zł) nie stanowi kwoty we wskazanej przez organ wysokości. Niemniej kwota zasiłku mieści się w granicach określonych dyspozycją art. 38 ust. 3 i 4 ustawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien uwzględnić poczynione powyżej uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.