III SAB/Gd 13/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów oddala skargę. "A" S.A. w G. wniosło skargę na bezczynność Starosty [...] w zakresie zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Starosta [...] pozostaje w bezczynności , ponieważ ma on obowiązek: podjąć czynność materialno – techniczną, przewidzianą treścią art. 77 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, polegającej na dokonaniu zwrotu nadpłaty z tytułu opłat za wydanie kart pojazdów, uiszczonych wskutek obowiązywania wadliwej podstawy prawnej do ich świadczenia w określonej – treścią uchylonego przepisu – wysokości, lub ma on obowiązek podjęcia czynności określonej powyżej, w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do stosowania w sprawie niniejszej przepisów Ordynacji podatkowej – w oparciu o treść sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, która w zw. z art. 190 ust. 4 , art. 2 art. 7 , art. 8 , art. 64 i art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi podstawę dokonania zwrotu nienależnie pobranych opłat, lub ma obowiązek wydania postanowienia określonego treścią art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek przyczyn, dla których postępowanie podatkowe nie może być wszczęte, lub obowiązek wydania decyzji opartej o treść art. 207 i art. 210 Ordynacji podatkowej, przesądzającej co do istoty sprawę i kształtującej materialno- prawną sytuację strony postępowania, w przypadku stwierdzenia dopuszczalności stosowania w niniejszej sprawie jej przepisów, w sytuacji, gdy organ kwestionuje zasadność treści roszczenia lub określoną we wniosku jego wysokość. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarżący wskazał, że w dniu 28 września 2006 r. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot nadpłaty za wydane karty pojazdu. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcie mogło być oparte na jednej z trzech wskazanych w Ordynacji podatkowej podstaw prawnych: na art. 165 a § 1 ( przy czym w tej sytuacji zwrot opłat winien nastąpić w oparciu o bezpośrednie stosowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego i przepisów Konstytucji), na art. 77 § 1 pkt 4 lub art. 207 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego organ nie podejmując żadnego z tych rozstrzygnięć nadal pozostaje w bezczynności, bowiem nie zakończył postępowania wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Ponadto – skoro postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte - zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej – z chwilą otrzymania przez organ przedmiotowego wniosku, organ powinien - stwierdzając jakąkolwiek przyczynę, dla której postępowanie nie może się toczyć – na podstawie art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej odmówić wszczęcia postępowania w formie postanowienia. Brak podjęcia takiego postanowienia musi skutkować stwierdzeniem bezczynności organu. W ocenie skarżącego nie jest możliwe uznanie, że pismo informujące o braku podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego i dokonania zwrotu opłat jest wymaganą prawem czynnością lub aktem, bowiem wymaganą czynnością jest zwrot opłat. Następnie skarżący podniósł, szeroko uzasadniając swoje stanowisko, że w jego ocenie należy przy zwrocie opłaty stosować przepisy Ordynacji podatkowej, bowiem opłata za wydanie karty pojazdu jest podatkiem lokalnym. Wskazał, że w sprawie o podobnym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lutego 2006 r. , sygn. akt III SA/Wa 2972/05 dopuścił stosowanie Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdził, że w przypadku nie podzielenia jego stanowiska należy uznać, że organ miał obowiązek dokonać zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów bezpośrednio w oparciu o treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego i przepisy Konstytucji. Skarżący podkreślił, że w tej sytuacji, skoro czynność materialno – techniczna pobrania opłat za karty pojazdu w nienależnej wysokości nastąpiła w oparciu o przepis prawa, to również czynność materialno- techniczna polegająca na dokonaniu zwrotu pobranych opłat winna nastąpić po rozpatrzeniu wniosku podmiotu , który będąc adresatem wadliwej normy został zobowiązany do poniesienia świadczeń w nienależnej wysokości. Skarżący ponadto podniósł, powołując się na art. 64 Konstytucji RP, że nie jest możliwe stwierdzenie, że organ może odmówić dokonania zwrotu nienależnych mu świadczeń nie naruszając prawa własności należnych skarżącemu środków pieniężnych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 1996 r., w którym Sąd ten wskazał na konieczność wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, jak również stwierdził, że w sprawie oprocentowania nienależnie pobranych odsetek za zwłokę nie trzeba strony odsyłać na drogę postępowania cywilnego, bowiem sprawa ta może być rozstrzygnięta wyłącznie na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, skarżący stwierdził, że taka sama sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Skarżący wskazał, że zastosowana przez organ pozaprocesowa odmowa dokonania zwrotu własności skarżącego naruszyła prawa skarżącego określone w art. 190 ust. 4 , art. 64 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji , wobec czego potwierdzenie w niniejszym postępowaniu prawidłowości działań organu jak i stwierdzenie braku podstaw do uzyskania zwrotu opłat w oparciu o przepisy Konstytucji zamyka skarżącemu sądową drogę dochodzenia naruszonych praw, co musiałoby być uznane za sprzeczne z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Skarżący reasumując wskazał, że mając na względzie gwarantowane treścią art. 190 ust. 4 Konstytucji prawo do uzyskania "innego rozstrzygnięcia" w postaci zwrotu nienależnych organowi świadczeń, ich zwrot winien zostać dokonany w formie czynności materialno- technicznej, opartej na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego , przy bezpośrednim zastosowaniu przepisów Konstytucji. Wskazał również, że z uwagi na skierowanie przez Sąd Rejonowy w Jaworznie pytania prejudycjalnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego "zgodności z prawem unijnym polskich przepisów dotyczących wydania karty pojazdu", to "subsumcja ( ...) stanu faktycznego w zakresie bezprawności pobrania podlegających zwrotowi opłat , winna zostać oparta również na odpowiednich przepisach prawa unijnego". Skarżący wskazał, że pozostaje w przekonaniu, że Sąd działając w oparciu o art. 134 i art. 135 p.p.s.a. "nie omieszka poddać kontroli przedstawionego stanu faktycznego , również w odniesieniu do regulacji wspólnotowych". W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że sprawa objęta skargą była już przedmiotem postępowania, które zakończyło się prawomocnym odrzuceniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 71/07. W przypadku niepodzielenia tego stanowiska przez Sąd organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że "A" S.A, z siedzibą w T., obecnie w G., w dniu 5 października 2006 r. złożyło wniosek o zwrot nadpłaty za wydanie kart pojazdów, w którym na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP , art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej – w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. ( sygn. akt U 6/04) - żądało zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów w okresie obowiązywania § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, tj. od dnia 30 sierpnia 2003 r. do 15 kwietnia 2006 r., w którym to uiściło na rzecz budżetu Starostwa [...] 189 opłat w łącznej wysokości 94.500 zł z oprocentowaniem powstałych nadpłat w myśl art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Starosta [...] pismem z dnia 14 listopada 2006 r. nr [...] udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek, że - jako nie mający podstaw prawnych - nie może być uwzględniony. Skarga skarżącego na powyższą czynność materialno - techniczną Starosty [...] została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. , sygn. akt III SA/Gd 71/07. Obecna skarga zarzuca Staroście [...] bezczynność w sprawie zwrotu nadpłaty za karty pojazdu. W ocenie organu skarżący przez określenie przedmiotu skargi jako skargi na bezczynność zamierza po raz kolejny poddać sądowoadministracyjnej kontroli to samo postępowanie, które było zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 5 października 2006 r., wobec czego skarga powinna być odrzucona. Organ wskazał, że skarga jest też nieuzasadniona merytorycznie – organ udzielił odpowiedzi na wszystkie pisma skarżącego i nie pozostaje w bezczynności, ponieważ opłata za wydanie karty pojazdu nie jest daniną , do której miałaby zastosowanie Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie stwierdzić trzeba, odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi na tej podstawie, że sprawa została już prawomocnie osądzona, jak sugeruje organ, że w ocenie Sądu brak podstaw do odrzucenia skargi, bowiem skarga w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 71/07 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku była skargą na czynność materialno – techniczną, skarga zaś niniejsza dotyczy bezczynności organu. Następnie stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, dotyczącej bezczynności organu w sprawie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, w sytuacji, gdy istniały ogromne rozbieżności tak w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie, zarówno co do dopuszczalności drogi administracyjnej oraz możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jak i co do trybu, w jakim to postępowanie przez organami administracji ma się toczyć, a także co do rodzaju rozstrzygnięcia, które tę sprawę administracyjną załatwia, nie ma podstaw do stosowania nadmiernego rygoryzmu przy ocenie spełnienia przez skarżącego przesłanek do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu. Wystąpienie przez skarżącego, pozostającego w błędnym – jak się ostatecznie okazało ( o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia) - przekonaniu, że postępowanie powinno się toczyć na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, przed wniesieniem niniejszej skargi z ponagleniem na niezałatwienie w terminie przez Starostę [...] sprawy zwrotu nadpłaty opłat za wydanie kart pojazdów w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, które to ponaglenie było organowi znane (z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie ponaglenia, choćby z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2007 r. nr [...], umarzającej postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a doręczonej organowi, czy też z akt sprawy zwróconych Staroście [...] razem z decyzją), w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy za wyczerpanie przez skarżącego wymogu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przyjęcie przeciwnego stanowiska nie byłoby uzasadnione z uwagi na wspomniane dotychczasowe ogromne rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie . Dlatego Sąd w tym przypadku uznał , że wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem ( znanym organowi), potraktować należy jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc się merytorycznie do treści skargi uznać należy, że jest ona bezzasadna. Rację ma co prawda skarżący, że w literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie... , s. 84). Jednak sytuacja taka w sprawie niniejszej nie zachodzi. Jak wynika z treści skargi, skarżący domagając się uwzględnienia skargi na bezczynność organu, brak bezczynności organu upatruje w istocie jedynie w dokonaniu przezeń zwrotu części opłaty za wydanie kart pojazdów. Jest to, co do zasady, stanowisko wadliwe, bowiem Sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu w sprawie niniejszej musi ocenić nie to, czy organ uczynił zadość wnioskowi skarżącego, ale czy wniosek ten rozpoznał i "załatwił", tzn. czy zakończył postępowanie wydaniem stosownego aktu. Skarżący przede wszystkim uznaje, że rozpatrzenie sprawy zwrotu części opłaty za kartę pojazdu pobranej na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 137, poz.1310 ze zm.) powinno nastąpić na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a jeżeli nie – na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego i Konstytucji RP. Przepis § 1 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. U 6/04 ( Dz. U. Nr 15, poz. 119) został uznany za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w związku z żądaniami dotyczącymi zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, w orzecznictwie sądów ujawniła się rozbieżność dotycząca tego, czy w sprawie o zwrot opłaty za kartę pojazdu dopuszczalna jest droga administracyjna, czy też należy przyjąć wyłącznie dopuszczalność drogi przed sądem powszechnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dodatkowo powstały rozbieżności co do trybu, w jakim postępowanie przez organami administracji ma się toczyć, a także co do rodzaju rozstrzygnięcia, które taką sprawę administracyjną załatwia. Jak wiadomo Sądowi z urzędu, w dniu 4 lutego 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt I OSK 52/07 podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt I OPS 3/07 w składzie siedmiu sędziów NSA następującej treści : "Skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. Nr 137, poz.1310 ze zm.) , jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności , na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłata za wydanie karty pojazdu nie ma charakteru podatkowego, ponieważ jej celem jest zrekompensowanie poniesionych przez organ kosztów wytworzenia i wydania karty pojazdu. Z treści uzasadnienia uchwały wynika też, że uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. ( Dz. U. Nr 15, poz. 119 ) nie daje podstaw do wyciągnięcia tak daleko idących wniosków, że opłata za wydanie karty pojazdu w całości lub części zawyżonej nie była opłatą za wydanie karty pojazdu; innymi słowy- okoliczność, że organ wydający rozporządzenie określił wadliwie wysokość opłaty, nie oznacza, iż opłatę tę należy traktować jako nałożenie obowiązku o charakterze podatkowym, do którego mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Charakteru tej opłaty nie zmienia tylko to , że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. był niezgodny także z art. 217 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że żądanie właściciela pojazdu - który po uiszczeniu opłat, w tym za wydanie karty pojazdu i po wydaniu przez organ decyzji o rejestracji pojazdu i wydaniu dokumentów, w tym karty pojazdu, występuje do organu , który pobrał opłatę z żądaniem zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu w całości lub w części – dotyczy tego, czy w toku załatwiania sprawy administracyjnej zakończoną decyzją administracyjną spoczywał na nim obowiązek uiszczenia opłaty w określonej wysokości. Skoro uiszczona opłata nie stanowiła realizacji obowiązku o charakterze podatkowym, do załatwienia sprawy o zwrot opłaty nie mogą mieć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej o zwrocie podatku. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że taką sprawę organ może załatwić w drodze decyzji administracyjnej , stosując przepisy K.p.a., ponieważ Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie reguluje spraw dotyczących zwrotu uiszczonych opłat, a z przepisów K.p.a. nie można wyprowadzić zasady, iż każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa , a więc podejmuje akt lub czynność , które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny przywołał stanowisko zawarte w uchwale składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r. , OPK 1/97 ( ONSA z 1997 r., z.4., poz. 149), iż ustawodawca coraz częściej odchodzi od ukształtowania stosunków administracyjnoprawnych , zachodzących między państwem ( jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami, w drodze decyzji administracyjnej, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach do konkretyzacji prawnego stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest przyznanie ( odmowa przyznania) , stwierdzenie (odmowa stwierdzenia) albo uznanie( odmowa uznania) określonego uprawnienia lub obowiązku wynikających z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. W przypadku żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub części przedmiotem sprawy jest to, czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty wynikający z przepisu prawa. Żądanie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności, które strona może poddać kontroli sądu administracyjnego. W związku z treścią powyższego stanowiska , zawartego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA stwierdzić trzeba, że – zgodnie z art. 187 § 2 p.p.s.a. - uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie. Nie oznacza to jednak, że nie wiąże ona sądu rozpoznającego sprawę niniejszą. Uchwała taka bowiem ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Sąd rozpoznający sprawę w składzie obecnym podziela pogląd wyrażony w zaprezentowanej powyżej uchwale składu siedmiu sędziów NSA. Wobec powyższego rozpoznając niniejszą sprawę dotyczącą bezczynności Starosty [...] Sąd miał na uwadze, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący zwrócił się do Starosty [...] pismem z dnia 28 września 2006 r. o zwrot nadpłaty z tytułu uiszczenia opłat za wydanie kart pojazdu w okresie od 30 sierpnia 2003 r. do dnia 15 kwietnia 2006 r. w łącznej kwocie 94500 zł z odsetkami, powołując się m.in. na treść przywoływanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przepisy Ordynacji podatkowej i Konstytucji RP. Odnosząc się do tego wniosku Starosta [...] pismem nr [...] z dnia 14 listopada 2006 r. odmówił zwrotu żądanej kwoty 94.500 zł z odsetkami twierdząc, że wniosek nie ma podstaw prawnych, że nie może być uwzględniony oraz szerzej przedstawił swoje stanowisko. W uzasadnieniu organ wskazał też, że z uwagi na brak możliwości wydania w sprawie decyzji administracyjnej z powodu nieistnienia podstawy prawnej umożliwiającej zastosowanie tej formy rozstrzygnięcia wniosku udzielił odpowiedzi , która jest aktem administracyjnym , o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga skarżącego na czynność materialno- techniczną Starosty [...] z dnia 14 listopada 2006 r. nr [...] została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 71/07 na podstawie art. 221 p.p.s.a, który stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone , pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty. Skarga podlegała wpisowi stałemu i wniesiona została przez pełnomocnika będącego adwokatem, na którym spoczywał obowiązek opłacenia skargi w prawidłowej wysokości bez wezwania. Tymczasem uiszczona została opłata w zaniżonej kwocie, co jest tożsame z brakiem opłaty. Z powyższego wynika, że Starosta [...] odniósł się do wniosku skarżącego z dnia 28 września 2006 r. o zwrot części opłaty za wydanie kart pojazdów , udzielając w dniu 14 listopada 2006 r. odpowiedzi , będącej czynnością ( czynnością materialno – techniczną) , o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawidłowość czy też zasadność tej czynności mógł skontrolować jedynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając merytorycznie skargę skarżącego na tę czynność w sprawie o sygn. akt III SA/GD 71/07, jednak z uwagi na to, że skarżący nie opłacił należycie skargi, została ona odrzucona. W sprawie niniejszej – dotyczącej skargi na bezczynność organu – Sąd nie ma możliwości dokonania oceny legalności czynności materialno – technicznej Starosty [...] z dnia 14 listopada 2006 r., natomiast fakt jej dokonania przesądza o tym , że organ w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 28 września 2006 r. nie pozostaje. Wobec powyższego nie ma potrzeby odnoszenia się szczegółowo do chybionych wywodów skargi dotyczących możliwości zastosowania w sprawie niniejszej przez organ bezpośrednio wyroku Trybunału Konstytucyjnego w związku z przepisami Konstytucji RP. Z uwagi na związanie Sądu stanowiskiem NSA zawartym w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. I OPS 3/07 nie ma również potrzeby szerzej odnosić się do twierdzeń skarżącego, że w sprawie o zwrot części opłaty za kartę pojazdu mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa( t. j. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), bowiem wywody te są chybione. Nadmienić jedynie trzeba, odnosząc się do twierdzenia, że w przypadku stwierdzenia przez organ jakichkolwiek przyczyn, dla których postępowanie podatkowe nie może być wszczęte, ma on obowiązek wydania postanowienia określonego treścią art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej – iż gdy wnioskodawca domaga się rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy sprawa nie ma charakteru "sprawy podatkowej", rozpoznawanej na podstawie przepisów tej ustawy, fakt, że starosta może w innych sprawach działać jako organ podatkowy ( art.13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) nie uprawnia do twierdzenia, że powinien on wydać postanowienie w oparciu o przepis art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej. Organ - starosta - w sprawie o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu nie działa bowiem jako organ podatkowy ( organ, któremu przysługują uprawnienia organów podatkowych – art. 2 § 3 w zw. z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej). Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.