III SAB/Gd 13/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przyznania pomieszczenia tymczasowego dla eksmitowanego postanawia odrzucić skargę. Po rozpoznaniu sprawy z powództwa D. B., wyrokiem zaocznym z dnia 8 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy w S., nakazał B. B. opuścić i opróżnić lokal mieszkalny przy ul. [...] w S. Jednocześnie sąd orzekł o braku uprawnienia B. B. do otrzymania lokalu socjalnego. W dniu 19 sierpnia 2010 r. D. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynności Prezydenta Miasta dotyczącą wskazania terminu wyznaczenia pomieszczenia tymczasowego dla eksmitowanego B. B. oraz zaniechanie przez organ jakichkolwiek doraźnych działań w kwestii przebudowy wskazanego wyżej lokalu mieszkalnego. Podniosła, że w sprawie kilkakrotnie kierowała pisma do Urzędu Gminy, a komornik zawiesił postępowanie, gdyż Gmina odmówiła wskazania pomieszczenia tymczasowego. W dopowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie albo odrzucenie. W uzasadnieniu wskazał, że mimo wniosku skarżącej oraz komornika brak jest odpowiedniej liczby lokali, które można byłoby przekazać wszystkim osobom zgłaszającym taką potrzebę. Ponadto zgodnie z orzecznictwem w sytuacji w której skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której nie jest właściwy wskazany przez stronę organ, a która nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, lecz w drodze umowy, właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Niniejsza sprawa dotyczy wyznaczenia lokalu tymczasowego, gdyż zgodnie z powoływanym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. nakazano eksmisję B. B. bez prawa do otrzymania lokalu socjalnego. Obowiązek wyznaczenia przez gminę pomieszczenia tymczasowego wyznacza art. 1046 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), który stanowi, że wykonując obowiązek opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika prawo dłużnika do lokalu socjalnego lub zamiennego, komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina wskaże tymczasowe pomieszczenie lub gdy dłużnik znajdzie takie pomieszczenie. Podobnie jak lokale socjalne także lokale tymczasowe należą do gminnego zasobu mieszkaniowego, o którym stanowi art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) i są udostępniane na podstawie umów cywilnoprawnych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2007 r. K 26/05, publ. OTK-A 2007/11/153). Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 23 lipca 2009 r. I OSK 962/09 (baza orzeczeń na stronie internetowe Naczelnego Sądu Administracyjnego), że wskazanie (odmowa) pomieszczenia tymczasowego nie następuje w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. W konsekwencji oczywistym jest, że nie można mówić o bezczynności organu w takim przypadku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. OSK 547/04, baza Lex nr 133820). Podobnie Sąd nie ma kompetencji w sprawie nakazania organowi dokonania przebudowy przedmiotowego lokalu. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.