III SAB/Gd 137/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta postanawia odrzucić skargę. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpoznania jej zażalenia na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że Burmistrz Miasta przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jej zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji, dotyczące decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r. nr [...]. Do tej pory zażalenie to nie zostało rozpatrzone, przez co organ odwoławczy naruszył art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że zażalenie skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 25 czerwca 2014 r. Organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że rozpoznanie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 37 k.p.a. następuje w drodze postanowienia. Złożenie jednego z zażaleń, o których mowa w tym przepisie jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez podmiot zainteresowany skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i jako takie nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro zapadłe w trybie art. 37 k.p.a. postanowienie nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu, tym samym brak jego wydania nie może być kwestionowany w drodze skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu odwoławczego wobec złożonego przez skarżącą w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji. Przepis ten przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z art. 37 § 2 k.p.a. organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj..Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 74/13 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) "analiza ww. katalogu aktów, czynności i bezczynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k. p. a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. (...) art. 37 § 2 k.p.a. (...) ma na celu likwidację przewlekłości postępowania w trybie administracyjnym. Nie określa on, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia rozpoznający zażalenie na przewlekłość organu, który winien rozstrzygnąć sprawę, ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego jego nie przewiduje (art. 141 § 1 k. p. a.). Postanowienie to zatem (...) nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd powyższy podziela. Skoro postanowienie oparte na treści art. 37 § 2 k.p.a. nie jest żadnym z rozstrzygnięć podlegających właściwości sądu administracyjnego, to - uwzględniając treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. - także bezczynność organu w tym zakresie nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Innymi słowy - skoro nie byłoby możliwe wniesienie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w oparciu o art. 37 § 2 k.p.a., jakiego to postanowienia oczekuje skarżąca, to nie jest też możliwe skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu w przypadku braku wydania takiego postanowienia. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.