III SAB/Gd 149/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 14 marca 2024 r. W. J. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "skarżącym" lub "stroną"), powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie zwaną "u.d.i.p."), wystąpił do Prezydenta Miasta Wejherowa o udzielenie informacji w następującym zakresie: Ilu osobom Urząd Miasta dofinansował studia MBA na C. H.? Jaka była całkowita suma dofinansowania?; W przypadku funkcjonariuszy publicznych lub osób publicznych poproszę o podanie nazwisk beneficjentów ww. dofinansowań do MBA, Czy Urząd Miasta sfinansował inne studia podyplomowe? Jeśli tak, to komu i jaki był całkowity koszt dofinansowania? W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 28 marca 2024 r. Prezydent Miasta Wejherowa poinformował stronę, iż zakres wnioskowanej informacji publicznej dotyczący dofinansowania studiów MBA na C. H. obejmuje obowiązek jej specjalnego przygotowania, tym samym obowiązek jej przetworzenia. Wskazał, że przygotowanie żądanej informacji wymaga szeregu złożonych czynności, a realizacja przedmiotowego zadania niewątpliwie wpłynęłaby negatywnie na sposób realizacji innych obowiązków nałożonych na organ. W związku z tym wezwał wnioskodawcę do wykazania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego aby dokonać przetworzenia informacji publicznej. Ponadto poinformował stronę, że w razie braku odpowiedzi samodzielnie dokona oceny w ww. zakresie i wyznaczył nowy termin na rozpatrzenie wniosku do dnia 14 maja 2024 r. Następnie, pismem z dnia 7 maja 2024 r. (nr [...]) odpowiadając na punkty 1. i 2. przedmiotowego wniosku organ poinformował stronę, że studia podyplomowe EMBA Executive Master of Business Administration w C. H. – Szkoła Główna Menadżerska, zostały dofinansowane na kwotę 43.350,00 zł - pięciu pracownikom Urzędu Miejskiego w Wejherowie, w tym m.in. Prezydentowi Miasta Wejherowa – K. H. oraz dwojgu jego zastępcom – B. R. i A. K. Ponadto organ poinformował, że w zakresie punktu 3. wydana zostanie decyzja administracyjna. I tak, decyzją z dnia 8 maja 2024 r. (nr [...]) Prezydent Miasta Wejherowa odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej w żądanym przez niego zakresie, stwierdzając brak przesłanki do udzielenia informacji przetworzonych z uwagi na to, iż nie wykazał on, że informacje te są szczególnie istotne dla interesu publicznego, a organ sam takiego interesu nie dostrzegł. Organ wskazał ponadto, że wnioskodawca w punkcie 3. swojego wniosku nie wskazał ram czasowych odnośnie finansowania studiów podyplomowych, wobec czego organ byłby zobligowany do dokonania analizy dokumentacji oraz pozostałych zasobów informacyjnych zgromadzonych na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Odnalezienie i skompletowanie wszystkich danych spowodowałoby wyłączenie na kilka dni z realizacji powierzonych zadań kilku pracowników Urzędu Miejskiego. Na ww. decyzję, pismem z dnia 22 maja 2024 r., strona wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Wejherowa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Natomiast pismem z dnia 15 maja 2024 r. wnioskodawca ponownie zwrócił się do organu o podanie informacji w zakresie punktu 2. swojego wniosku argumentując, że Urząd podał dane tylko trzech beneficjentów finansowania studiów MBA, natomiast nie podał pozostałych dwóch osób, ani nie uzasadnił przyczyny ich pominięcia. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 28 maja 2024 r. organ poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź w zakresie ww. punktu została mu udzielona w piśmie z dnia 7 maja 2024 r. W tym stanie rzeczy W. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta Wejherowa, wnosząc o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2/ zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych mu informacji tj. podania pozostałych osób, które otrzymały dofinansowanie do studiów MBA; 3/ zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając organowi naruszenie: 1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3/ art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Uzasadniając wniesioną skargę skarżący wskazał, że organ udostępnił mu informacje w zakresie punktu 1. wniosku, a odnośnie punktu 2. podał niepełne informacje, gdyż podał dane tylko trzech z pięciu osób i nie wyjaśnił, dlaczego pominął dane dwóch pozostałych osób, chociaż są to funkcjonariusze publiczni. Natomiast w zakresie punktu 3. organ decyzją nr 11/2024 odmówił mu udostępnienia informacji. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 15 maja 2024 r. zwrócił się do organu o uzupełnienie informacji, jednakże ten w odpowiedzi na powyższe nie wyjaśnił, dlaczego nie udostępnił danych dwóch pozostałych beneficjentów, którzy otrzymali dofinansowanie do studiów MBA i nie wydał w tej sprawie decyzji. Zdaniem skarżącego udostępnienie niepełnej informacji nie może stanowić załatwienia sprawy. Podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi. W związku z czym w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Wejherowa wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 7 maja 2024 r. (nr [...]) udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie punktów 1. i 2. przedmiotowego wniosku, czyli zapytania w zakresie informacji prostej, a w zakresie zapytania z punktu 3. poinformował, że udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej przetworzonej i zostanie w tym zakresie wydana decyzja administracyjna, która w dniu 8 maja 2024 r. (nr [...]) odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie zapytania z punktu 3. dotyczącego informacji publicznej przetworzonej, z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę powodów, dla których spełnienie jego żądania wypełniałoby analizowaną przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto w ocenie organu skarżący nie wyczerpał ustawowego środka zaskarżenia występując ze skargą na bezczynność do tutejszego Sądu, tj. przed rozpatrzeniem odwołania od ww. decyzji. Organ zaznaczył także, że w skardze na bezczynność skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych powodów, dla których spełnienie jego żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W kontekście rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, a w konsekwencji skarga w niniejszej sprawie jest niezasadna. W. J. przedmiotem swojej skargi uczynił bezczynność Prezydenta Miasta Wejherowa w zakresie udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej pismem z dnia 14 marca 2024 r., a ściślej mówiąc w udostepnieniu mu informacji wnioskowanej w punkcie 2. ww. wniosku, której przedmiotem było żądanie podania z imienia i nazwiska beneficjentów dofinansowań, dokonanych przez Urząd Miasta do studiów MBA na C. H., osobom publicznym lub funkcjonariuszom publicznym. Pismem z dnia 28 marca 2024 r. organ, wyjaśniając m.in., że przygotowanie żądanej we wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2024 r. informacji wymaga szeregu złożonych czynności, wezwał wnioskodawcę do wskazania w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego oraz wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 14 maja 2024 r. Następnie, w odpowiedzi m.in. na powyższe zapytanie zawarte w punkcie 2. ww. wniosku, pismem z dnia 7 maja 2024 r. organ wyjaśnił, że "studia podyplomowe EMBA Executive Master of Business Administration w C. H. – Szkoła Główna Menadżerska zostały dofinansowane 5 pracownikom Urzędu Miejskiego w Wejherowie. Wśród ww. pracowników był Prezydent Miasta Wejherowa Pan K. H., Zastępca Prezydenta Miasta Wejherowa Pani B. R. i Zastępca Prezydenta Miasta Wejherowa Pan A. K.". W ocenie Sądu przedstawioną skarżącemu przez organ odpowiedź na tak sformułowane w punkcie 2. opisanego wniosku pytanie, uznać należy za w pełni udzieloną (udostępnioną). Z udzielonej informacji wynika, że pięciu pracownikom Urzędu Miejskiego w Wejherowie dofinansowano studia podyplomowe EMBA Executive Master of Business Administration w C. H. w Szkole Głównej Menadżerskiej, przy czym trzech z tych pracowników to osoby czy też funkcjonariusze publiczni, którzy zostali w udzielonej odpowiedzi wskazani z imienia i nazwiska (ze wskazaniem także pełnionej funkcji/stanowiska). Zdaniem Sądu organ nie był zobligowany do wskazywania dodatkowych informacji dotyczących pozostałych dwóch osób, skoro te osoby (pracownicy) nie byli osobami czy też funkcjonariuszami publicznymi. Wyjaśnić przy tym należy, że rolą sądu administracyjnego w sprawach dotyczących skarg na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej jest w istocie ocena formalna działania organu w reakcji na złożony wniosek (czyli ocena terminowości działania organu oraz zgodności udzielonej odpowiedzi – jej zakresu – w stosunku do wniesionego żądania udostępnienia danej informacji publicznej w złożonym wniosku), nie zaś merytoryczna weryfikacja prawdziwości udzielonych wnioskodawcy informacji przez organ (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 588/16). W orzecznictwie podnosi się, że w razie wprowadzenia żądającego informacji w błąd, przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu posiadania informacji, osoba zobowiązana do udostępnienia żądnej informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. w zbiegu z innymi przepisami określonymi w Kodeksie karnym (por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 41/05; w Lublinie z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 48/13 oraz w Warszawie z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 654/13). Mając powyższe rozważania na uwadze, wobec nie stwierdzenia zarzucanej organowi bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stosownie do art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).