III SAB/Gd 157/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. E. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. A. E. (występujący w dotychczasowym postępowaniu jako S. Y.), powołując się na przepisy art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 2, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skargę na bezczynność Wojewody polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie oraz wniósł o zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. do merytorycznego załatwienia sprawy w określonym terminie od dnia doręczenia akt i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 35 § 1 oraz art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było uzasadnione. Wskazał, że chcąc zalegalizować swój pobyt w Polsce wnioskiem z dnia 28 czerwca 2012 r. zwrócił się do Wojewody o udzielenie zezwolenia na zamieszkiwanie RP na czas oznaczony. Zdaniem skarżącego, spełnia on warunki stawiane przez ustawodawcę dla osób nielegalnie przebywających na terytorium RP, które chcą zalegalizować swój pobyt. Organ rozpatrujący sprawę wezwał skarżącego pismem z dnia 13 lipca 2012 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku tj. do dostarczenia 4 fotografii oraz oryginału paszportu lub potwierdzonej urzędowo kopii tego dokumentu. Wskazał również, że zgodnie z art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie ma ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. W dniu 23 lipca 2012 r. skarżący osobiście stawił się w urzędzie i przedłożył kserokopię paszportu. Następnie w dniu 25 lipca 2012 r. złożył do akt sprawy poświadczoną za zgodność kserokopię rosyjskiego dokumentu prawa jazdy wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, zaświadczenie Konsulatu Generalnego Federacji Rosyjskiej oraz zaświadczenie III Komisariatu Policji. Z obu zaświadczeń wynikało, że wnioskodawca poinformował wystawiające je organy o utracie paszportu zagranicznego. O niemożliwości przedstawienia oryginału paszportu, o fakcie oczekiwania od kilku miesięcy na jego odesłanie z Wielkiej Brytanii oraz o powodach zaistnienia takiej sytuacji powiadomił również organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie. Ponadto złożył pisemne wyjaśnienie, z którego wynikało, że postępowanie w sprawie wydania nowego paszportu trwa około 3 miesięcy a w związku z powyższym, na skutek braku możliwości uzyskania dokumentu podróży w wyznaczonym przez organ terminie na uzupełnienie braków formalnych wniosku, przedstawia inny dokument potwierdzający jego tożsamość, a mianowicie prawo jazdy. W piśmie z dnia 31 lipca 2012 r. Wojewoda powiadomił pełnomocnika skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia braku w postaci przedłożenia oryginału aktualnego dokumentu podróży lub potwierdzonej urzędowo kopii tego dokumentu. W ocenie organu argumenty, jakie podniósł skarżący przedkładając inny dokument, nie spełniają przesłanek szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 60 ustawy o cudzoziemcach. Pismem z dnia 10 września 2012 r. skarżący wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W postanowieniu z dnia 17 października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie strony skarżącej za nieuzasadnione. W swej skardze wniesionej do sądu administracyjnego skarżący zaznaczył, że w chwili składania wniosku oraz w terminie wyznaczonym na uzupełnienie jego braków nie posiadał ważnego dokumentu podróży i nie miał możliwości jego uzyskania. Wyjaśnił, że pomimo uzyskania informacji o odesłaniu paszportu z Wielkiej Brytanii, pomimo znacznego upływu czasu od tej chwili, paszport nie został mu doręczony, wobec czego doszedł do wniosku, że dokument musiał zostać zagubiony w trakcie przesyłki i zgłosił to zdarzenie na III Komisariacie Policji oraz w Konsulacie Generalnym Federacji Rosyjskiej. W ocenie skarżącego nie może budzić wątpliwości fakt, że nie miał możliwości uzyskania w terminie 7 dni nowego paszportu. Skarżący stanął jednocześnie na stanowisku, że kwestia posiadania przez niego drugiego dokumentu podróży, o którym to fakcie organ wyższego stopnia dowiedział się w trakcie postępowania zażaleniowego, wykracza poza istotę przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że fakt utraty dokumentu nie wyłączył możliwości uzyskania nowego dokumentu podróży, a jedynie w takim wypadku cudzoziemiec może przedłożyć inny dokument stwierdzający jego tożsamość. Podkreślono także, że w trakcie postępowania zażaleniowego organ I instancji miał informację i przekazał dodatkowe dokumenty, z których wynika, że cudzoziemiec posiada równolegle drugi dokument podróży (paszport), którego także nie okazał organowi I instancji przy ubieganiu się o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt III SAB/GD 28/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący starał się o zalegalizowanie pobytu w oparciu o art. 1 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Wskazana regulacja określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców, którzy przebywają nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny. Zakreślony w ustawie abolicyjnej termin do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony, zamykał się w okresie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Warunki formalne wniosku o udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony określał z kolei art. 60 ustawy o cudzoziemcach. Z treści tego przepisu wynika, że składając wniosek cudzoziemiec miał m.in. obowiązek przedstawić ważny dokument podróży (art. 60 ust. 5 cyt. ustawy). Z wymogu tego mógł wnioskodawcę zwolnić jedynie szczególnie uzasadniony przypadek tj. okoliczność, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania - w tej sytuacji może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość. Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że postępowanie zostało przez organ przeprowadzone w sposób prawidłowy, a Wojewoda w zgodzie z procedurą administracyjną podjął wszelkie działania dozwolone mu przez prawo. W opisanym stanie faktycznym niewątpliwie znajdował zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skarżący nie przedłożył oryginału paszportu. Akta sprawy potwierdzają natomiast, że w wyznaczonym przez organ terminie skarżący miał realną możliwość uzupełnienia braków formalnych wniosku. Skarżący nie kwestionuje, że poza dokumentem podróży, który utracił, posiadał także drugi paszport. Stoi jednak na stanowisku, że kwestia posiadania przez niego drugiego dokumentu podróży, o którym to fakcie organ wyższego stopnia dowiedział się w trakcie postępowania zażaleniowego, wykracza poza istotę przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Sąd podkreślił, że organ wzywając o uzupełnienie braków formalnych wniosku nie wie, jakimi dokumentami podróży faktycznie legitymuje się wnioskodawca i które z nich realnie posiada. Z treści art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach wynika natomiast, że osoba wnioskująca o wydanie zezwolenia na pobyt na czas oznaczony ma obowiązek przedstawić prowadzącemu postępowanie organowi jakikolwiek ważny dokument podróży. W przypadku posiadania dwóch paszportów, wybór w ich okazaniu należy zatem do wnioskodawcy. Jeżeli jeden z paszportów został utracony, oczywistym jest, że wnioskodawca winien okazać drugi dokument, ten, który w dalszym ciągu ma, bez możliwości powoływania się na zapis art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym argument skarżącego, że posiadanie przez niego innego dokumentu podróży niż ten, którego utratę formalnie zgłosił, wykracza poza istotę przedmiotowej sprawy, jest z gruntu nietrafny. Przeciwnie, dowodzi, że skarżący w chwili otrzymania wezwania posiadał ważny dokument podróży, którego nie okazał, pomimo nie budzącej wątpliwości treści art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, a także pomimo wystosowanego do niego przez organ wezwania. W tych okolicznościach Sąd uznał, że nie można było przyjąć, aby przez przedłożenie dokumentu prawa jazdy skarżący uzupełnił braki formalne wniosku, wobec czego organ był zobligowany do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik A. E. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach w związku z art. 2 ust. 1 z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, ponieważ cudzoziemiec dysponował ważnym dokumentem podróży w dniu składania wniosku o zamieszkanie na czas oznaczony oraz w terminie przewidzianym dla uzupełnienia jego braków, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż zachodziły podstawy do pozostawienia wniosku skarżącego o zamieszkanie na czas oznaczony bez rozpoznania; - naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. związku z art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaniechanie obowiązku dogłębnego wyjaśnienia kwestii możliwości dysponowania przez cudzoziemca ważnym dokumentem podróży oraz arbitralne przyjęcie, iż cudzoziemiec dysponował ważnym dokumentem podróży w dniu składania wniosku o zamieszkanie na czas oznaczony oraz w terminie przewidzianym dla uzupełnienia jego braków, - naruszenie art. 35 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezałatwienie w terminie sprawy wniosku o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu kasator wskazał, że nie kwestionuje faktu, iż drugi paszport został mu wydany, jednakże nie miał możliwości posługiwania się tym drugim paszportem w okresie składania wniosku oraz w terminie przeznaczonym na usunięcie braków podania. Z powodu zaś utraty wysłanego wcześniej do Wielkiej Brytanii paszportu nr [...] przedstawił jego kopię, potwierdzając tym samym swoją tożsamość. Powyższe fakty nie zostały zakwestionowane przez organ ani uznane za niewiarygodne przez sąd pierwszej instancji. Jeżeli zaś chodzi o drugi paszport, którego rzekome posiadanie przez skarżącego, stanowiło przyczynę oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, kasator wyjaśnił, iż znajdował się on wówczas w posiadaniu Konsulatu Republiki Czeskiej na terytorium Federacji Rosyjskiej. Wysłał on go bowiem do R. nad D. w celu uzyskania wizy Schengen wydanej przez Konsulat Republiki Czeskiej. Potwierdzenie przytoczonych faktów stanowi fotokopia paszportu nr [...], w którym ważność wizy Schengen rozpoczyna się z dniem 1 lipca 2012 r. Z treści zaś oferty biura pośrednictwa wynika, iż możliwe jest przesłanie dokumentów, w tym paszportu drogą pocztową i dopełnienie wszelkich czynności na odległość, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wziąwszy zaś pod uwagę przytoczone okoliczności, tj. fakt, iż paszport nr [...] został utracony w trakcie jego przesyłki z Wielkiej Brytanii do Polski, a paszport nr [...] znajdował się w Rosji w związku z procedurą uzyskania wizy Schengen, skarżący mimo teoretycznego posiadania dwóch paszportów, w lipcu 2012 r. nie znajdował się w fizycznym posiadaniu żadnego z nich. Powyższe nakazuje przyjąć, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem niemożliwości przedstawienia ważnego dokumentu podróży oraz niemożliwością jego uzyskania. Odmienne twierdzenia o tym, jakoby możliwe było uzyskanie paszportu w ciągu 7 dni pozostają sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. W związku zatem z brakiem sposobności do wylegitymowania się ważnym dokumentem podróży, skarżący, w celu wykazania swej tożsamości, przedstawił rosyjskie prawo jazdy, co winno okazać się wystarczające dla stwierdzenia jego tożsamości. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A. E., wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II OSK 448/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd I instancji oceniając postępowanie prowadzone przez Wojewodę w kontekście zasadności pozostawienia bez rozpoznania wniosku S. Y. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, pominął szczególne i nietypowe reguły, jakie zostały przewidziane dla składania i rozpatrywania wniosków w oparciu o przepisy wymienionej ustawy. Tymczasem wskazane powyżej względy uzasadniają przyjęcie, by - w pewnych usprawiedliwionych sytuacjach - niewywiązanie się z obowiązku przedstawienia ważnego dokumentu podróży, ustanowionego w art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, potraktować w sposób niezwykle ostrożny, uwzględniając w szczególności treść przepisu art. 60 ust. 6 tej ustawy pozwalającego na przedstawienie innego dokumentu potwierdzającego tożsamość wnioskodawcy. Wobec powyższego przyjąć należało, że bezczynność organu wyrażająca się w pozostawieniu bez rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku winna zostać rozważona w kontekście rzeczywistej możliwości przedłożenia przez wnioskodawcę dokumentu podróży oraz ewentualnego zastosowania procedury określonej w art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach, celem rozpatrzenia złożonego wniosku. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie wyjaśnił dostatecznie kwestii, czy fakt utraty przez cudzoziemca jednego dokumentu podróży oraz okoliczność wysłania drugiego dokumentu podróży do R. nad D. w celu uzyskania wizy Schengen za pośrednictwem konsulatu Republiki Czeskiej, mógł przyczynić się do przyjęcia, że na dzień składania wniosku, jak również w wyznaczonym przez organ 7-dniowym terminie do uzupełnienia jego braków formalnych, wnioskodawca nie był w stanie sprostać wymogom określonym w art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach. Potrzebę wyjaśnienia powyższej kwestii uzasadnia nie tylko treść art. 60 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, ale zwłaszcza – powoływana przez autora skargi kasacyjnej – okoliczność upływu terminu, z jakim ustawa abolicyjna wiązała możliwość ubiegania się o legalizację pobytu cudzoziemców na terytorium RP, co skutecznie pozbawiło skarżącego możliwości uzyskania ochrony przewidzianej w powyższym trybie. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, by Sąd I instancji dokonał wszechstronnej analizy prowadzonego przez Wojewodę postępowania uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności tego organu wobec bezspornego faktu nieprzedstawienia w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ważnego dokumentu podróży, którego brak uniemożliwił rozpatrzenie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji będzie zatem zobowiązany przeanalizować przedstawione przez cudzoziemca argumenty mające świadczyć o braku możliwości przedłożenia ważnego dokumentu podróży w zakreślonym przez organ terminie, celem rozważenia możliwości zastosowania trybu określonego w art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach i w tym kontekście ocenić, czy okoliczności sprawy uzasadniały pozostawienie bez rozpoznania wniosku S. Y. o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W piśmie datowanym 5 marca 2015 r. skarżący oświadczył, że zmienił w dniu 15 listopada 2012r. imię i nazwisko – oraz imię ojca z S. I. Y. na A. S. E.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykonując wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w powołanym wyżej wyroku sąd I instancji zobowiązał zarówno organ administracji, jak i stronę skarżącą do przedłożenia wszelkich dokumentów mogących mieć znaczenie z punktu widzenia oceny, czy sytuacja skarżącego w miesiącu lipcu 2012 r. odpowiadała cechom szczególnie uzasadnionego przypadku, gdy cudzoziemiec nie ma ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, co powodowałoby możliwość skutecznego przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość (art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach). Zdaniem sądu rozpatrującego sprawę ponownie, o tym, że w sprawie występuje szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie cudzoziemiec powinien w wyznaczonym mu terminie powiadomić organ administracji. Powiadomić powinien zwłaszcza o rzeczywiście istniejących przeszkodach uniemożliwiających przedłożenie ważnego dokumentu podróży. Informacja taka musi być wiarygodna, pełna i rzetelna. W niniejszej sprawie dopiero w skardze kasacyjnej od wyroku sądu I instancji, złożonej w styczniu 2014 r. – a zatem w 1,5 roku po upływie wyznaczonego przez organ terminu do złożenia ważnego dokumentu podróży, skarżący działając przez pełnomocnika poinformował, że przyczyną niezłożenia paszportu na żądanie organu było jego wysłanie do Rosji w celu uzyskania wizy Schengen. Twierdzenie to podtrzymał pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r., oświadczając, że skarżący swój ważny paszport wysłał do matki mieszkającej w R. nad D. i posiadającej jego pełnomocnictwo notarialne – w celu wystąpienia do Agencji Wizowej w M. o skierowanie paszportu do Konsulatu Czeskiego w M. w celu uzyskania wizy. Wcześniej jednak skarżący twierdził, w swym własnoręcznym wyjaśnieniu (k-57 -58 akt administracyjnych), że paszport nie został mu zwrócony po tym jak wysłał go do Wielkiej Brytanii. Skarżący w piśmie swym oświadczył, że już w kwietniu 2012 r. zaczął się niepokoić w związkiem z nieodesłaniem mu paszportu, a wreszcie 25 lipca 2012 r. zgłosił jego utratę na policji i w konsulacie rosyjskim. Obie te wersje wydarzeń pozostają z sobą w rażącej sprzeczności. W skardze kasacyjnej wprawdzie pełnomocnik skarżącego twierdził, że z Wielkiej Brytanii nie otrzymał zwrotu paszportu o numerze [...] (być może chodziło o paszport [...]), ale zwrócić należy w tym miejscu uwagę na to, że z pisma Konsulatu Generalnego Federacji Rosyjskiej znajdującego się wśród dokumentów złożonych przez organ administracji wynika, że ustawodawstwo tego kraju zabrania posiadania dwóch ważnych paszportów, a zatem korzystanie przez skarżącego z paszportu o nr [...] jest nielegalne, w związku z wydaniem mu w dniu 25 czerwca 2011r. paszportu [...]. Skoro od czerwca 2011r. skarżący nie miał prawa posługiwać się utraconym paszportem [...] to zdumienie budzi oczekiwanie na jego zwrot z Wielkiej Brytanii w kwietniu – czerwcu 2012r. Ze znajdujących się w aktach sprawy kserokopii paszportu [...] wynika, że wiza Schengen została wydana S. Y. 25 czerwca 2012 r. Pełnomocnik skarżącego zobowiązany został przez Sąd do złożenia dokumentów potwierdzających wysłanie i zwrot paszportu do Konsulatu Czech, lecz dokumentów takich nie złożył. Brak jest zatem jakichkolwiek danych co do tego kiedy S. Y. otrzymał zwrot paszportu z wizą z Konsulatu Republiki Czech. Pewna jest jedynie data wydania wizy – 25 czerwca 2012r. oraz data rozpoczynająca okres ważności wizy to 1 lipca 2012 r. Z pisma pełnomocnika skarżącego adw. W. S. z 19 września 2012 r. wynika, że 6 września 2012 r. odmówiono skarżącemu prawa wjazdu na teren Unii Europejskiej. Do pisma dołączono ksero wizy z paszportu [...]. Zatem 6 września 2012r. skarżący był z pewnością w posiadaniu ważnego paszportu z wizą Schengen wydaną przez konsulat czeski. Datę 10 września 2012 r. nosi natomiast zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie (k-103,104 akt adm.). W zażaleniu tym, podobnie jak i w skardze do WSA w Warszawie na postanowienie z dnia 17 października 2012 r. i wreszcie w skardze inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie nie sposób odnaleźć informacji o opóźnieniu w zwrocie paszportu z Rosji – (Konsulatu Czech w M. lub z R. nad D.), ani w ogóle o wysłaniu tam tego paszportu. Przeciwnie mowa jest o "utracie dokumentu podróży". Trudno to pogodzić z faktem korzystania z takiego dokumentu przez skarżącego w dniu 6 września 2012 r. Pełnomocnik skarżącego zobowiązany został w dniu 19 lipca 2012 r. (k-51 v akt adm.) przez organ administracji do złożenia w terminie 7 dni oryginału lub potwierdzonej urzędowo kopii paszportu. W terminie tym skarżący z nieznanych przyczyn nie tylko nie poinformował organu o wysłaniu paszportu do R., czy do M., lecz przedstawił wersję zdarzeń związaną z wysłaniem paszportu w całkowicie odmiennym kierunku – a mianowicie do Wielkiej Brytanii. Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę na to, że skarżący, jak wynika z jego oświadczenia (k-199 akt sprawy) zmienił w dniu 15 listopada 2012 r. imię i nazwisko – oraz imię ojca z S. I. Y. na A. S. E.. Poczynając od skargi wniesionej w dniu 16 marca 2013 r., poprzez skargę kasacyjną skarżący określany był zatem nieprawdziwymi danymi identyfikującymi jego tożsamość. Tego rodzaju swoboda w posługiwaniu się przez skarżącego cudzoziemca danymi określającymi jego tożsamość musi spotkać się z dezaprobatą Sądu, zwłaszcza mając na względzie przedmiot postępowania. Powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie na to, że informacje udzielane przez skarżącego organowi administracji w toku postępowania abolicyjnego - co do posiadania przez niego dokumentu podróży i możliwości posługiwania się nim nie były wiarygodne i rzetelne, a zatem słuszna była ocena organu administracji, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który pozwalałby na przedstawienie przez skarżącego w procedurze abolicyjnej dokumentu innego niż dokument podróży, potwierdzającego jego tożsamość (art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach). W tym stanie sprawy, uznając skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.