III SAB/Gd 22/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie uchylenia uchwały dotyczącej planu rozwoju zarządu portu morskiego postanawia odrzucić skargę. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody - jak stwierdził "w trybie administracyjnym na mocy art. 227 k.p.a.". Skarżąc zarzucił, że organ pozostaje w bezczynności w związku z nie uchyleniem uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia "Planu rozwoju Zarządu Portu [...]". W uzasadnieniu skargi zawarł szereg zarzutów w stosunku do wymienionych z nazwiska urzędników. Twierdził, że zostały naruszone przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków oraz doszło do popełniania przestępstw przez urzędników różnego szczebla. Jego zdaniem uchwała jest sprzeczna z prawem i godzi w interesy wielu osób. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga na bezczynności organów w zakresie nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego nie mieści się w katalogu kompetencji sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - w skrócie p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Generalnie kognicja sądów administracyjnych została określona w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W związku z powyższym katalogiem i treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne są zobligowane z urzędu badać swoją właściwość. Zasady nadzoru nad działalnością gminy reguluje rozdział 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Nie wchodząc w analizę poszczególnych przepisów w tym zakresie należy podkreślić, że postępowanie nadzorcze wojewoda podejmuje z urzędu (por. art. 91 tej ustawy). Pisma, zarzuty czy wnioski osób trzecich w kwestii stwierdzenia nieważności uchwały mogą prowadzić do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, ale również do udzielenia informacji o braku podstaw do jego wydania. Jest to niejako władza dyskrecjonalna organu nadzorczego. Nie można takiego organu przymusić do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego (por. szerzej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 2309/10, baza Lex nr 743406). Tymczasem skarżący zarzucił Wojewodzie bezczynność w zakresie czynności nadzorczych mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego powołanej wyżej uchwały Rady Miasta [...]. Jak wynika z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego określonych w art. 3 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie rozstrzygnięcie organu nadzorczego, a nie zaniechanie wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia. Brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1994r., sygn. akt SA/Łd 703/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 73; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1991 r., sygn. akt SA/Ka 491/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 68). Nadto mając na uwadze, że skarżący składając skargę na bezczynność powołał się na art. 227 k.p.a. (tzw. skarga powszechna), Sąd zauważa, że kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje prowadzenia postępowania skargowego uregulowanego w art. 227 i n. k.p.a. w stosunku do organów administracji publicznej (w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do Wojewody), jak i oceny prawidłowości prowadzenia przedmiotowego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, baza Lex nr 40203). W związku z powyższymi okolicznościami wniesiona skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.