III SAB/Gd 232/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J. N. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta Gdyni dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz skarżącego J. N. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2025 r. (wpływ do organu w dniu 14 kwietnia 2025 r.), J. N. wystąpił do Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni o udzielenie informacji publicznej. W treści wniosku zawarł żądał udzielenia następujących informacji: 1. Gdzie znajdzie pełną treść uchwały i/lub regulaminu Śródmiejskiej Strefy Płatnego Parkowania w Gdyni, określającą warunki techniczne pomiarów czasu parkowania? 2. Gdzie zostały określone warunki pomiaru czasu parkowania, w szczególności: a) odstęp czasowy pomiędzy dwoma kolejnymi przejazdami pojazdu kontrolującego, b) sposób synchronizacji czasu (zegara) pomiędzy pojazdem kontrolującym a parkometrami (podanie nazwy systemu, jak często jest dokonywana synchronizacja i obsługa techniczne, protokołu z wykonania tej czynności), c) gdzie został określony dopuszczalny błąd pomiarowy i jaką ma on wartość? 3. Czy i w jaki sposób parkometr i samochód są synchronizowane z czasem na świecie (GMT)? Skarżący wniósł o odpowiedź na powyższe pytania oraz o dostęp do dokumentów zawierających regulacje i odpowiedzi na ww. pytania. W związku z brakiem odpowiedzi na wniosek J. N. wniósł w dniu 14 maja 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku ze swym pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. domagając się zobowiązania organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdyni wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak zdolności sądowej Urzędu Miasta Gdyni, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 7 maja 2025 r. została skarżącemu udzielona odpowiedź na zadane pytania. W ocenie organu z uwagi na treść wniosku organ nie był zobowiązany do odpowiedzi na pismo skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu główna treść wniosku dotyczy podważania zasadności naliczania opłaty dodatkowej, żądania anulowania tej opłaty, polemiki z interpretacją przepisów, prośby o wyjaśnienie dotyczące procedur pomiaru czasu. Brak jest również jasno określonego żądania udostepnienia konkretnej informacji publicznej istniejących w dokumentach, którymi dysponuje organ. Organ wskazał, że informacja publiczna musi mieć charakter faktograficzny a nie być pytaniem o ocenę prawną. Pismo nie zawiera elementów wymaganych dla wniosku o informację publiczną, w tym formy udzielenia żądanej informacji. Odnosi się przy tym do indywidualnej sprawy skarżącego, ma zatem charakter skargi, czy reklamacji a nie działania zmierzającego do uzyskania informacji publicznej. W piśmie z 17 czerwca 2025 r. skarżący podniósł, że skarga została złożona w związku z opieszałością urzędniczą, polegającą na nie udzieleniu odpowiedzi w terminie 14 dni, a nie z powodów merytorycznych. W kwestii merytorycznej skarżący wysłał do Zarządu Dróg i Zieleni kolejne pismo. Termin na udzielenie odpowiedzi upłynął w dniu 28 kwietnia 2025 r., zaś odpowiedź organu datowana jest na 7 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący zarzucił organowi bezczynność. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że nie budziło wątpliwości Sądu, że adresatem skargi był Prezydent Miasta Gdyni, posiadający zdolność sądową jako organ administracji publicznej jednocześnie zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Pomimo wpisania w skardze jako adresata Urzędu Miasta Gdyni za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej należy traktować organ administracji publicznej. Urząd bowiem definiowany jest jako zorganizowany zespół osób (pracowników administracji publicznej) przydatnych do pomocy organowi administracji publicznej celem merytorycznej i technicznej obsługi tego organu. Urząd to część aparatu administracyjnego, spełniająca poważny zakres zadań należących z reguły bezpośrednio do organu administracji stojącego na czele rzędu. Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi ze względu na brak zdolności sądowej strony przeciwnej. Po drugie koniecznym jest wskazanie, że wniosek dostępowy z dnia 9 kwietnia 2025 r. został zaadresowany do Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni, co jednak nie oznacza, że zarzut bezczynności nie może zostać skierowany w takim przypadku do Prezydenta Miasta Gdyni. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.), zarządcą drogi jest prezydent miasta jako organ jednostki samorządu terytorialnego. Kategoria zarządcy drogi publicznej służy do wskazania właściwego organu administracji publicznej o określonych kompetencjach władczych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zarząd Dróg i Zieleni w Gdyni jest jednostką organizacyjną działającą w formie jednostki budżetowej. Wykonywanie przez Prezydenta obowiązków zarządcy drogi przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi nie zwalnia go, jako organu administracji publicznej, z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, pozostającej w zakresie obowiązków tego organu. Zarząd drogi nie jest organem administracji. Jako jednostka organizacyjna, posiadającą informację publiczną może on udostępnić tę informację. Niemniej w sytuacji skierowania skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej do organu administracji samorządowej, właściwego do zarządzania drogami gminnymi, organ ten nie może wskazywać, że do organu tego wniosek o udzielenie informacji publicznej nie wpłynął. W związku z powyższym stwierdzić należy, że ZDiZ w Gdyni sprawuje funkcję zarządu dróg, za pomocą której Prezydent Miasta Gdyni wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg publicznych. ZDiZ wykonuje zatem zadania związane z zarządzaniem ruchem na drogach publicznych w zakresie określonym przepisami prawa i wykonuje je w imieniu Prezydenta Miasta. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie reguluje sposobu podziału czynności związanych ze sprawami udostępniania informacji publicznej dotyczącej zarządzania drogami publicznymi miedzy zarządcą drogi (organem) a powołanym zarządem dróg, co pozostaje wewnętrzną kwestią samego organu. W realiach niniejszej sprawy skierowanie wniosku dotyczącego zarządzania drogami publicznymi (zagadnienia funkcjonowania strefy płatnego parkowania) do ZDiZ jako do zarządu dróg znajdowało oparcie w przepisach prawa, przy czym nie wykluczało określenia jako adresata skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni jako właściwego zarządcy drogi. W świetle powyższych uwag nie jest sporne, że Prezydent Miasta Gdyni jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie budziło wątpliwości również to, że wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wniosek skarżącego dotyczył sposobu funkcjonowania strefy płatnego parkowania w Gdyni, w jego technicznych aspektów. Sprawę prowadzenia płatnych parkingów na drogach pozostających w zarządzie miasta (gminy), w tym udostępnienia danych dotyczących sposobu pobierania opłat za taki parking, choćby z uwagi na szeroki zakres oddziaływania takiej strefy, należy kwalifikować jako sprawę z zakresu informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem publicznym. Wobec takiego rozumienia informacji publicznej, nie można mieć zatem wątpliwości, że wnioskowane przez skarżącego informacje wskazane w jego wniosku należy kwalifikować jako mające charakter publiczny, jako że odnoszą się do sposobu gospodarowania mieniem publicznym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź w przypadku, gdy organ nie jest w posiadaniu danej informacji, nie zawiadamia o tym wnioskodawcy. Poza sporem było, że w realiach niniejszej sprawy doszło do tak rozumianej bezczynności. Okoliczności faktyczne sprawy nie były kwestionowane. Skarżący wniosek o udzielenie informacji publicznej złożył w dniu 14 kwietnia 2025 r. Natomiast organ na ten wniosek zareagował udzieleniem odpowiedzi pismem datowanym na 7 maja 2025 r. Zatem 14-dniowy termin do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie został zachowany. W niniejszej sprawie organ uwzględnił wniosek skarżącego i udostępnił mu informację w takim zakresie, w jakim był w jej posiadaniu, jednak nastąpiło to z opóźnieniem i już po skierowaniu do sądu skargi na bezczynność. W aktach administracyjnych organ nie zamieścił zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z 7 maja 2025 r. stanowiącego odpowiedź organu na wniosek skarżącego. Z treści skargi na bezczynność nadanej w urzędzie pocztowym w dniu 14 maja 2025 r. wynika natomiast jednoznacznie, że skarżący odpowiedzi organu nie otrzymał. Skarżący żądał bowiem zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 9 kwietnia 2025 r. Dopiero w swym piśmie z 17 czerwca 2025 r. uzupełniającym skargę, skarżący potwierdził, że zapoznał się z treścią pisma organu z 7 maja 2025 r. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, tj. po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności oraz tego, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.). Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem nie udzielił skarżącemu informacji w zakreślonym ustawą 14-dniowym terminie. Okoliczność, że wniosek nie zawierał odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej (skarżący powołał się na uchwałę o dostępie do informacji publicznej) nie może stanowić usprawiedliwienia dla bierności organu w dochowaniu terminu przewidzianego ustawą i nadania pismu biegu w zwykłym trybie. Brzmienie wniosku nie budziło wątpliwości co do podstawy prawnej żądania, jeżeli jednak organ miał wątpliwości w jakim trybie wniosek powinien zostać rozpoznany, to można było oczekiwać, że zwróci się niezwłocznie do skarżącego o sprecyzowanie żądania. Nie podjęcie żadnych czynności przez okres niemal jednego miesiąca czyni uprawnionym wniosek o bezczynności organu. Nie zachodziły podstawy do zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 9 kwietnia 2025 r. albowiem w ocenie Sądu organ w piśmie z 7 maja 2025 r. dokonał kompleksowego załatwienia wniosku skarżącego z 9 kwietnia 2025 r. Wskazano skarżącemu, że aktualna uchwała Rady miasta Gdyni z 27 czerwca 2012 r. nr XXI/443/12 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta Gdyni oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej (t.j.: Dz. U. Woj. Pom. z 2023 r. poz. 2803) jest dostępna na ogólnodostępnej stronie internetowej Zarządu Dróg i Zieleni w Gdyni. Jak wynika z analizy ww. strony internetowej wskazana uchwała została opublikowana, a ponadto jest również opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Gdyni. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek. W trybie wnioskowym nie podlegają zatem udostępnieniu takie informacje publiczne, które zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto organ w ww. piśmie jednoznacznie wskazał, że nie uchwalono dokumentu określającego: warunki techniczne pomiaru czasu parkowania, odstępu czasowego między przejazdami pojazdu do e-kontroli, sposobu synchronizacji zegarów w urządzeniach, dopuszczalnego błędu pomiarowego. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Nie jest zatem możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy organ żądanej informacji publicznej nie posiada. W takiej sytuacji organ nie może być zobowiązany do udostępnienia informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej organ powinien jedynie poinformować o tym wnioskodawcę w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych gdzie podkreśla się, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki: NSA: z 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07, z 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4955/21, te i kolejne przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.p). W przypadku zatem, gdy organ – jak w niniejszej sprawie z uwagi na niewytworzenie dokumentów odnoszących do kwestii podnoszonych we wniosku skarżącego - nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak nie ma możliwości ich udostępnienia. Skoro organ nie posiadał dokumentów w zakresie pytań objętych wnioskiem, nie miał podstaw do ich udostępnienia. Informacja zawarta w piśmie organu z 7 maja 2025 r., z której wynikało, że czas systemowy urządzeń wykorzystywanych do kontroli (w tym również parkomatów) bazuje na podstawowym standardzie czasu UTC (Uniwersalny Czas Koordynowany) i jest na bieżąco synchronizowany z czasem pozyskiwanym z serwerów czasu specjalizujących się w dostarczaniu czasu wzorcowego. Wobec tego brak jest możliwości wystąpienia rozbieżności czasowej wyższej niż kilka sekund. Czas serwera jest synchronizowany w oparciu o protokół NTP (The Network Time Protocol), stanowi w ocenie Sądu odpowiedź na wniosek skarżącego ( w części wskazanej w pkt. 3. wniosku). Odnosząc się do twierdzeń skarżącego należy podnieść, że dopiero w swym piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi na bezczynność skarżący sformułował bliżej określone stanowisko co do rodzaju żądanych w ramach swego wniosku dostępowego dokumentów. Podał bowiem, że wartość błędu pomiarowego urządzeń może być przykładowo określona w dokumentacji przetargowej (SIWZ), instrukcji obsługi, homologacji. Żądanie tak opisanych dokumentów nie stanowiło jednak treści wniosku dostępowego. W ocenie Sądu żądania oczywiście niejasne, niezrozumiałe czy zbyt ogólne nie stanowią żądania udostępnienia informacji publicznej. Charakter uprawnienia do uzyskania informacji publicznej powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 k.p.a., pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostepnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej - w tym wglądu do dokumentów – nie oznacza swego rodzaju uprawnienia do permanentnego przeglądu wszystkich dokumentów, jakie znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca, jako podmiot, którego żądanie wyznacza zakres postępowania o udzielnie informacji, jest zobowiązany do dokładnego sprecyzowania jakie informacje chce uzyskać. Takie rozwiązanie pozwala również na kontrolę instancyjną i sądową, na ile jego wniosek został zrealizowany lub czy podmiot, do którego wpłynął wniosek nie pozostaje w bezczynności lub przewlekłości w zakresie udzielenia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 30 października 2018 r., I OSK 59/17) Domaganie się przez skarżącego dostępu do dokumentów zawierających regulacje i odpowiedzi na sformułowane we wniosku pytania 1-3, bez dostatecznego sprecyzowania rodzaju tychże dokumentów, nie spełnia ww. wymogów. Wniosek jest zatem sformułowany bardzo ogólnie i nie pozwala organowi na udostępnienie żądanej informacji, musiałby bowiem domyślić się, jakich konkretnie dokumentów on żąda, a co za tym idzie, jaki jest zakres jego żądania. Ze względu na niewielkie opóźnienie, bezczynność organu nie może być zakwalifikowana jako rażąca, zwłaszcza, że organ, w swym piśmie z 7 maja 2025 r. załatwił wniosek skarżącego. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa może być więc zasadne, gdy stan bezczynności jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie zachodziła w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy, Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Co prawda, organ udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację publiczną z przekroczeniem ustawowego terminu jednak opóźnienie było niewielkie. Nie można też uznać, aby zachowanie się organu stanowiło przejaw uporczywości w braku udzielenia informacji lub złej woli. Taki stan sprawy nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa przez organ. Skoro zatem w dacie wniesienia skargi, organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym w pkt. 1. sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. W skardze nie zawarto wniosków dotyczących wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania od organu sumy pieniężnej. Można jedynie na marginesie dodać, że grzywna jest formą ukarania organu za niezałatwienie sprawy w terminie, a także środkiem o charakterze prewencyjnym. Natomiast suma pieniężna przyznawana stronie skarżącej to forma rekompensaty za doznane niedogodności w związku z bezczynnością organu. Zarówno wymierzenie organowi grzywny, jak i przyznanie stronie sumy pieniężnej mają charakter fakultatywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, że zastosowanie omawianych instytucji zostało pozostawione rozwadze sądu. Z treści przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. wprost wynika, że Sąd "może" orzec o wymierzeniu grzywny i o przyznaniu od organu sumy pieniężnej, ale nie jest do tego zobligowany w każdej sytuacji. W niniejszej sprawie wobec przywołanych wyżej okoliczności związanych z załatwieniem wniosku z niewielkim przekroczeniem ustawowego terminu udostępnienia informacji publicznej Sąd nie dostrzegł podstaw do stosowania opisanych wyżej instrumentów prawnych. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2. sentencji wyroku).