III SAB/Gd 286/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 kwietnia 2026 r. T. B. (zwany dalej także "skarżącym") wystąpił do Sądu Rejonowego w Sopocie ze skargą w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sopotu dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia 21 kwietnia 2026 r. Sąd Rejonowy w Sopocie przekazał skargę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Gdańsku, które to przekazało skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku wraz z odpowiedzią na skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2026 r. T. B. został wezwany m.in. do udzielenia informacji czy pismo z dnia 15 kwietnia 2026 r. jest skargą w przedmiocie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku skierowaną do tutejszego Sądu, a ponadto do wskazania czy przed wniesieniem skargi wniesione zostało ponaglenie do właściwego organu (oraz nadesłania odpisu). W piśmie z dnia 27 maja 2026 r. skarżący potwierdził, że jego intencją było ukaranie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku za niedotrzymanie terminów ustawowych, dlatego też w tej sytuacji należało przyjąć, że wniesiona przez T. B. pismem z dnia 15 kwietnia 2026 r. skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 3 listopada 2026 r. (nr L.824.1.331.2025) dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie skarżący nie wypowiedział się w kwestii poprzedzenia ww. skargi ponagleniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi wyjaśniając, że przedmiotowe odwołanie zostało już rozpoznane decyzją z dnia 4 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a.") przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność niezbędne jest bowiem złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - zwanej w skrócie: "k.p.a."). Stanowi o tym wprost art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przyjmuje się zatem, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, zaś spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili jego złożenia w organie (por. postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13 oraz z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18). Z tego wynika, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia, o czym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., należy w realiach sprawy rozumieć sytuację, gdy strona wiosła uprzednio ponaglenie. Warunek ten nie został jednak w sprawie spełniony, albowiem okoliczności tej skarżący w żaden sposób nie wykazał. W piśmie z dnia 27 maja 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie m.in. do nadesłania ponaglenia skarżący nie potwierdził wniesienia ponaglenia, jak również nie załączył wymaganego odpisu. W realiach sprawy uznać należało zatem, że strona skarżąca przed złożeniem skargi na bezczynność organu nie wniosła ponaglenia. Wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia obligowało zaś Sąd do zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn aniżeli wskazane w pkt 1-5a, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Brak zatem uprzedniego – przed wniesieniem skargi – ponaglenia złożonego do właściwego organu czyni wniesienie te skargę niedopuszczalną. Badanie zatem zasadności zarzutów dotyczących prawidłowości ustalonego skarżącemu w sprawie dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego dofinansowania nie może mieć w niniejszym postępowaniu miejsca. Zarzuty te należy podnieść w ewentualnej skardze na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że wydane niniejszego postanowienia nie uniemożliwia stronie skarżącej wystąpienia do tutejszego Sądu ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 maja 2026 r. Skarga na tę decyzję musi jednak zostać wniesiona zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniesioną na bezczynność skargę.