III SAB/Gd 40/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania wtórnika tablic rejestracyjnych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie wydania wtórnika tablic rejestracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie w 2 egz. pisma procesowego zawierającego oświadczenie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa wywołanego bezczynnością tego organu w rozumieniu art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W wezwaniu określono terminy 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. skarżący oświadczył, że przed wniesieniem skargi nie wzywał Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa. Nadto skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie go z wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W cytowanym przepisie chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 508). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przepis znajduje zastosowanie w szczególności, gdy są podstawy do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OZ 432/16 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ nie została ona poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ). Należy zwrócić uwagę, że w przypadku bezczynności organu środkiem zaskarżenia jest zażalenie lub wezwanie organu w trybie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.). Przepis ten przewiduje, że w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przed wniesieniem skargi na bezczynności organu konieczne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, albo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 p.p.s.a.). Ponieważ w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia środkiem zaskarżania jest wezwanie do uśnięcia naruszenia prawa. Wobec tego skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i będzie podlegać odrzuceniu. Tym samym w sprawie można mówić o oczywistej bezzasadności skargi, warunkującej odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Dodać należy, że przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych. W reasumpcji powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.