III SAB/Gd 45/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut, , , po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w przedmiocie sprzedaży lokalu mieszkalnego i rozliczeń finansowych związanych z zajmowanym lokalem mieszkalnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. K.W. w dniu 2 października 2009 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Z treści skargi ( uzupełnionej szeregiem pism ) wynika, że skarżąca domaga się aby zobowiązać organ administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie 2 wniosków skierowanych do organu w pismach z dnia 6 sierpnia 2009r. tj.: - " wyrażenia zgody na przekształcenie prawa do kwatery mieszkaniowej położonej w S. przy ul. [...] na prawo własności [...]" oraz - "szczegółowego rozliczenia dokonanych wpłat i potrąceń celem ustalenia stanu faktycznego, jakie są dokonywane przez Wojskową Agencję Mieszkaniową O.R. w G. [...], z mojej renty otrzymywanej z Wojskowego Biura Emerytalnego w G." W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 6 sierpnia 2009 r. skarżąca złożyła stosowne wnioski jednakże do chwili obecnej nie otrzymała jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zapoznawszy się ze skargą wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał m.in., że z uwagi na wątpliwości dotyczące pism K. W. była ona informowana przez organ o konieczności precyzowania swoich żądań oraz wyjaśnienie czego i w jakim trybie się domaga. Organ wskazał również na cywilnoprawny charakter sprawy, tym samym wniesiona skarga powinna być odrzucona. W piśmie datowanym na dzień 12 listopada 2009 r., stanowiącym następstwo zarządzenia z dnia 3 listopada 2009 r. skarżąca wskazała, że nie wnosiła zażalenia na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Z kolei w piśmie z dnia 4 grudnia 2009 r. skarżąca wskazała, że zainicjowana sprawa nie jest sprawą o wykup lokalu. Żądania skarżącej koncentrują się bowiem wokół kwestii rozliczenia wpłat i potrąceń dokonanych z jej świadczenia rentowego oraz przekształcenia prawa do kwatery w prawo własności. W piśmie z dnia 18 grudnia 2009 r. organ szczegółowo odniósł się do twierdzeń zawartych w pismach skarżącej z dnia 25 i 30 listopada 2009 r. Do jego treści skarżąca odniosła się w kolejnym piśmie z dnia 12 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a., Sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. aktów administracyjnych. Innymi słowy, skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wyłącznie w sprawach, w których rozstrzygnięcie podejmowane przez organ administracji publicznej może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Żądania przedstawione przez skarżącą z oczywistych względów nie mają charakteru administracyjno – prawnego. Przedstawione przez skarżącą kwestie koncentrują się bowiem wokół zagadnienia wyrażenia zgody na przekształcenie prawa do kwatery w prawo własności (co znajduje swój wyraz w stosownej umowie sprzedaży lokalu mieszkalnego) oraz wydania rozstrzygnięcia obrazującego stan zaległości, wpłat i potrąceń dokonanych ze świadczenia otrzymywanego przez skarżącą z Wojskowego Biura Emerytalnego. Z uwagi na charakter prawny tych zagadnień ustawodawca w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.) oraz ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 ze zm.) nie przewidział aby organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odnosząc się do tej materii wydawał decyzję administracyjną, postanowienie czy też innego rodzaju rozstrzygnięcie podlegające ewentualnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przepis art. 57 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP stanowi, że sprzedaży kwater lub lokali mieszkalnych, określonych w rozdziale 6 tej ustawy, dokonuje w drodze umowy dyrektor oddziału rejonowego agencji, na wniosek osoby uprawnionej lub najemcy. Wynika z tego przepisu, że jeżeli chodzi o rozpoznanie wniosku o sprzedaż, czy tak jak to formułuje skarżąca wyrażenia zgody na przekształcenie na przekształcenie prawa do kwatery w prawo własności, przewidziany jest tryb cywilnoprawny ( zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2005 r., OSK 998/04, LEX nr 165765 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku mając zaś na uwadze wskazane okoliczności jak i fakt, iż sąd administracyjny nie ma prawnych możliwości przekazania sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu (właściwemu w kwestii roszczeń związanych z zawarciem potencjalnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego i związanych z lokalem rozliczeń) na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobligowany był odrzucić wniesioną skargę, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Nadto należy zauważyć, że nawet gdyby skarga dotyczyła spraw, w których rozstrzygnięcia podlegają kontroli sądu administracyjnego, to i tak podlegałaby ona odrzuceniu. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność środkiem takim jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 i art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w rozpatrywanej sprawie było złożenie zażalenia do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, jako organu wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a na niezałatwienie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniosków zawartych w pismach z dnia 6 sierpnia 2009 r. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, iż strona skarżąca, przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wniosła stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.