III SAB/Gd 477/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku do rozpoznania wniosku skarżącego M. P. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 września 2025 r. w części dotyczącej punktów 1, 2a, 3, 4 w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. P. (dalej: "skarżący"), wnioskiem z dnia 19 września 2025 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Słupsku (dalej: "organ") o udostępnienie w trybie informacji publicznej: 1/ wszystkich płatności dokonanych na rzecz radcy prawnego K. W. w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 19 września 2025 r. wraz z: a) potwierdzeniem wykonania przelewu przez organ na rzecz ww. wraz z kwotą i tytułem płatności; b) fakturą VAT wystawioną organowi; c) umową z organem na świadczenie usług prawnych; d) zleceniem od organu wykonania czynności prawnych; 2/ wskazania, czy pełnomocnictwo dla ww. radcy prawnego jest ogólne dla wszystkich prowadzonych spraw czy do każdej z osobna, a jeżeli do każdej z osobna to: a) podania wszystkich sygnatur postępowań za okres wskazany w punkcie 1.; 3/ wszystkich dokonanych płatności na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 19 września 2025 r. wraz z: a) potwierdzeniem wykonania przelewu przez organ na rzecz WSA w Gdańsku wraz z kwotą i tytułem operacji; 4/ wszystkich dokonanych płatności na rzecz Naczelnego Sądu Administracyjnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 19 września 20251., wraz z: a) potwierdzeniem wykonania przelewu przez organ na rzecz NSA wraz z kwotą i tytułem operacji. W piśmie z dnia 3 października 2025 r. organ poinformował skarżącego, że: (-) Komenda Miejska Policji nie jest płatnikiem świadczeń, jak również dysponentem środków w zakresie finansów publicznych, w związku z powyższym nie posiada dokumentów, o których mowa w ppkt a/-d/ – dot. punktu 1 wniosku; (-) pełnomocnictwo udzielone zostaje w formie ogólnej bądź indywidualnie do prowadzonych postępowań, przy czym indywidualne postępowania i sygnatury tych spraw nie stanowią informacji publicznej – dot. punktu 2 wniosku; (-) Komenda Miejska Policji nie jest płatnikiem świadczeń, jak również dysponentem środków w zakresie finansów publicznych, dlatego też nie dokonuje także płatności na rzecz sądów administracyjnych – dot. punktu 3 i 4 wniosku. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Podniósł zarzut naruszenia: 1/ art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie; 4/ art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności , która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że Komenda Miejska Policji w Słupsku, jako jednostka organizacyjna Policji, jest jednostką sektora finansów publicznych, jest zatem płatnikiem i dysponentem środków publicznych. Organ wydaje pisemne postanowienia o przyznaniu środków pieniężnych radcy prawnemu, co świadczy o jego roli w procesie generowania wydatków. Jeśli faktyczne płatności są realizowane przez Komendę Wojewódzką Policji w Gdańsku , to Komenda Miejska Policji w Słupsku jest inicjatorem wydatku, beneficjentem usługi i posiada wewnętrzne dokumenty (np. wspomniane postanowienia), które stanowią podstawę do dokonania płatności. Jeśli organ nie jest w posiadaniu żądanych informacji (co jest sporne), to powinien był wskazać , który organ jest w ich posiadaniu. Informacje o wydatkowaniu środków publicznych są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. Informacją publiczną są również informacje o tym, w jakich sprawach prawnik reprezentuje organ publiczny, zwłaszcza jeśli dotyczą wydatkowania środków publicznych. Odmowa ich udostępnienia winna opierać się na konkretnej podstawie prawnej odmowy (np. art. 5 u.d.i.p.) i zawierać uzasadnienie. Brak tych elementów sprawia, że odmowa jest nieskuteczna. Organ odmawiając udostępnienia informacji objętych wnioskiem winien był wydać decyzję administracyjną (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), a pismo organu z dnia 3 października 2025 r. nie spełnia wymogów decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie udostępnił żądanych informacji w sposób zgodny z prawem, ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, względnie o umorzenie postępowania wskazując, że skarżący otrzymał informacje, będące w posiadaniu organu, zgodnie z wnioskiem, a część żądanych informacji nie stanowi informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga w części podlegała uwzględnieniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność. Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było to, czy pomimo udzielenia odpowiedzi skarżącemu na jego wniosek w wymaganym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej, czy też nie. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") stanowi m.in.: Art. 1. 1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 13. 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Art. 14 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Poza sporem pozostawało, że Komendant Komisariatu Policji jest podmiotem wykonującym zadania publiczne ( art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636; dalej: "ustawa o Policji"), a tym samym jest podmiotem, na którego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) został nałożony obowiązek udostępnienia informacji publicznej. W przypadku, gdy wniosek złożony przez wnioskodawcę nie dotyczy informacji publicznej , organ ma obowiązek poinformować wnioskodawcę o tym fakcie. Natomiast w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, organ ma obowiązek ją udostępnić bądź odmówić jej udostępnienia w formie przewidzianej prawem, ewentualnie poinformować wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji. Brak takiej reakcji organu pociąga za sobą uznanie, że pozostaje on w bezczynności. Nie są to jednak jedyne sytuacje, gdy zachowanie organu traktowane jest jako pozostawanie w bezczynności, bowiem organ pozostaje w bezczynności także wtedy, jeżeli nie udzielił odpowiedzi czy też nie wydał decyzji we właściwym czasie, a także - gdy udzielił odpowiedzi, lecz jest ona niepełna lub niejasna. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Działania radców prawnych , którzy świadczą obsługę prawną dla Policji, są działaniami w sferze realizacji zadań publicznych. Płatności na rzecz radców prawnych, pochodzące z budżetu Policji, są środkami publicznymi. Z tego względu informacje o wynagrodzeniach takich osób, umowy o świadczenie obsługi prawnej, dokumenty dotyczące wykonywanych płatności na ich rzecz stanowią informację publiczną. Informacją publiczną są także inne wydatki dokonywane przez jednostki organizacyjne Policji – w tym wysokość wydatkowanych środków oraz podmioty, na rzecz których są one dokonywane. Odpowiadając na punkty 1 , 3 i 4 wniosku organ stwierdził, że nie posiada żądanych dokumentów ( pkt 1) oraz że nie dokonuje płatności na rzecz sądów administracyjnych ( pkt 3 i 4). Punktem wyjścia do udzielenia takiej odpowiedzi było stwierdzenie, że Komenda Miejska Policji nie jest płatnikiem świadczeń ani dysponentem środków w zakresie finansów publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o Policji koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa. Komenda Miejska Policji , będąca jednostką organizacyjną Policji, jest jednostką sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( na dzień udzielenia odpowiedzi - tj. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.). Z dostępnego na stronie internetowej Komendy Miejskiej Policji w Słupsku regulaminu tej Komendy z dnia 21 kwietnia 2010 r. ( ze zmianami) wynika, że w jego § 21 ( pkt 1-3) postanowiono , że do zakresu działania Wydziału Wspomagającego należy m.in. prowadzenie rachunku pomocniczego dla Komendy, prowadzenie obrotu gotówkowego oraz obsługa kasowa Komendy wraz z niezbędną w tym zakresie ewidencją, dokonywanie rozliczeń finansowych z KWP w Gdańsku oraz wykonywanie zadań z zakresu obsługi finansowej jednostki. Mając powyższe na uwadze odpowiedź organu w zakresie punktu 1, 3 i 4 wniosku skarżącego, bazująca na twierdzeniu , że nie posiada żądanych dokumentów, bowiem nie jest płatnikiem świadczeń ani dysponentem środków publicznych, jest co najmniej niejasna. Należy też dodać, że w punkcie 1. swego wniosku skarżący nie domagał się jedynie dokumentów dotyczących płatności na rzecz radcy prawnego, ale wnosił też o udostępnienie wystawionej organowi faktury VAT, umowy zawartej przez radcę prawnego z organem , dokumentów dotyczących zlecenia wykonania czynności prawnych. Zatem, z uwagi na powyższe uznać należało, że organ, mimo udzielenia skarżącemu odpowiedzi w ustawowym terminie, pozostaje w bezczynności we wskazanej powyżej części. Przechodząc do omówienia udzielonej skarżącemu odpowiedzi na punkt 2. wniosku zauważyć trzeba, że punkt ten dotyczył dwóch kwestii- po pierwsze- czy wskazanemu radcy prawnemu udzielono ogólnego pełnomocnictwa, czy też pełnomocnictwa są udzielane dla każdej sprawy z osobna– i po drugie - gdy zachodzi ten ostatni przypadek - wskazania sygnatur postępowań za okres podany we wniosku. Druga z omawianych kwestii została ujęta w punkcie 2 a) wniosku. Sąd nie podziela poglądu organu, że sygnatury spraw , w których udzielono radcy prawnemu pełnomocnictwa , nie są informacją publiczną. W sprawach tych radca prawny wynagradzany jest ze środków publicznych, wobec czego informacja taka również stanowi informację publiczną , podlegającą udostępnieniu. Nie chodzi w tym przypadku jedynie o dane techniczne, jak argumentuje organ w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ także w tym zakresie pozostaje w bezczynności. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w części dotyczącej punktów 1, 2a, 3 i 4 w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy ( punkt 1. sentencji wyroku). Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie 2. sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej, jak też gdy opóźnienie w załatwieniu sprawy jest rażąco nadmierne. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział terminowo na jego wniosek, jednak w sposób wadliwy. Zatem uznać należało, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał także na względzie, że skarżący w skardze zarzucił organowi bezczynność odnośnie do całego wniosku. Tymczasem organ udzielił skarżącemu terminowej odpowiedzi na część punktu 2. wniosku – w zakresie formy pełnomocnictwa udzielanego wskazanemu we wniosku radcy prawnemu. Mając to na uwadze Sąd, uznając w tej części skargę za bezzasadną, oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt 3. sentencji wyroku). Organ przy rozpoznaniu wniosku skarżącego w części określonej punktem 1. wyroku powinien mieć na uwadze powyższe wskazania Sądu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania , zawarte w punkcie 4. sentencji wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.