III SAB/Gd 482/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Pismem z dnia 2 września 2025 r., powołując się na art. 41b § 1-2 w zw. z art. 37a § 2 oraz art. 9b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 334 ze zm. – dale w skrócie jako "u.s.p."), R. B. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku o podjęcie i przedstawienie wyników czynności administracyjno-organizacyjnych dotyczących działalności SR w Słupsku. Wskazał, że w dniu 25 sierpnia 2025 r. złożył do Prezesa SR w Słupsku wniosek w trybie nadzoru administracyjnego (art. 9b u.s.p.), dotyczący wyłącznie kwestii organizacyjno-informacyjnych: standardu ex officio badania statusu konsumenta (Dział llb k.p.c.), reguły "forum miejsca zamieszkania konsumenta" (art. 45814 § 4 k.p.c.), praktyki i kryteriów wyboru linii w zakresie art. 34 k.p.c. (roszczenia po odstąpieniu) oraz prośby o informację, czy i jakie działania (narady, szkolenia, materiały) są w SR prowadzone. W odpowiedzi z dnia 26 sierpnia 2025 r. Wiceprezes SR w Słupsku odmówiła podjęcia czynności ograniczając się do stwierdzenia, że nadzór ma charakter administracyjny i "nie polega na ocenie orzeczeń", bez odniesienia do pytań organizacyjnych oraz bez rozpoznania wątku udostępnienia dokumentów (część wniosku miała charakter wniosku o informację publiczną). Następnie, pismem z dnia 2 września 2025 r., R. B. wniósł do Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku o podjęcie i przedstawienie wyników czynności administracyjno-organizacyjnych dotyczących działalności SR w Słupsku w obszarach: 1. Dział Ilb k.p.c. (sprawy z udziałem konsumentów) - w szczególności art. 45814 § 4 k.p.c. (tzw. "forum miejsca zamieszkania konsumenta"): - czy i kiedy odbywały się narady/szkolenia w SR Słupsk obejmujące ww. zagadnienia; - czy istnieją pisma okólne/notatki/wytyczne dla sędziów/sekretariatów. 2. Praktyka stosowania art. 34 k.p.c. przy roszczeniach restytucyjnych "po odstąpieniu od umowy": - czy w materiałach organizacyjnych przedstawiano alternatywne podejścia i kryteria wyboru (np. znaczenie i dowodzenie "miejsca wykonania"); - czy temat był omawiany na naradach - jeżeli tak, to kiedy. 3. Standard badania statusu konsumenta ex officio (sprawy "mieszane" - cel prywatny vs. elementy gospodarcze): - jakie kryteria organizacyjno-informacyjne przekazywane są sędziom/sekretariatom przy kwalifikacji takich spraw, W dalszej treści pisma R. B. wskazał: "Jednocześnie proszę o wydzielenie i rozpoznanie w odrębnym trybie elementu mojego pisma, który stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej (kopie materiałów - porządków narad, notatek, programów szkoleń, pism okólnych), tj. poprzez udostępnienie, ewentualną informację o braku posiadania, lub decyzję administracyjną - zgodnie z UDIP. Przy rozpatrywaniu mojego wniosku proszę o uwzględnienie faktu, że oba wskazywane przeze mnie postanowienia (sprawy I C 976/22 oraz VI GC 307/24) - które skutkowały przekazaniem spraw do sądów znacznie oddalonych od mojego miejsca zmieszania - były rozstrzygane przez obecną Prezes SR, dlatego odpowiedzi w mojej sprawie udzieliła Wiceprezes SR. Nie kwestionuję obecnie treści orzeczeń; proszę wyłącznie o czynności organizacyjno-informacyjne i jasną, rzeczową informację zwrotną. Proszę również o udzielenie informacji (daty narad, tematy, istnienie materiałów) oraz - w zakresie dokumentów posiadanych przez SO - o udostępnienie kopii (porządków narad/notatek/pism okólnych/konspektów szkoleń) w formie elektronicznej w tym samym zakresie, bowiem SO w Słupsku, rozpatrując sprawy z udziałem konsumentów, z pewnością rozstrzyga identyczne, jak SR kwestie natury prawnej oraz jednolitego stosowania prawa w tym zakresie - osobny wniosek załączam do niniejszego pisma. Jeżeli zajdzie konieczność przekazania sprawy do SR, z uwagi chociażby na fakt, iż SO zapewne nie ma oczekiwanych dokumentów, bowiem ich część znajduje się wyłącznie w posiadaniu SR, proszę - na podstawie art. 231 § 1 k.p.a. - o niezwłoczne przekazanie odpowiedniej części mojego wniosku według właściwości i zawiadomienie mnie o tym, bądź wskazanie PSR rozwiązań prawnych, które przesądzają o zasadności mojego wniosku, a przez to udzielenie jednak odpowiedzi na moje pytania. Podkreślam, że powyższy wniosek dotyczy wyłącznie sfery administracyjnej (nadzór wewnętrzny); nie żądam ingerencji w treść orzeczeń ani oceny rozstrzygnięć (art. 9b u.s.p.). Wskazuję, że wniosek złożyłem pierwotnie do Prezesa SR (pismo z 25 sierpnia 2025 r.), a odpowiedź z 26.08.2025 r. udzieliła Wiceprezes SR, ograniczając się do stwierdzeń o braku podstaw do działań nadzorczych bez odniesienia do kwestii organizacyjnych i dokumentowych. Poza tym fakt, że przywołane wyżej postanowienia (sprawy I C 976/22 oraz VI GC 307/24) przekazane zostały do sądów w Bydgoszczy oraz Opolu, a są autorstwa obecnej Pani Prezes SR, to też, wobec odmowy udzielenia odpowiedzi na mój wniosek, uzasadnia skierowanie niniejszego wniosku bezpośrednio do Prezesa SO". Poza przedstawionym powyżej pismem, również 2 września 2025 r., R. B. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku z wnioskiem w trybie nadzoru administracyjnego o wynikach czynności administracyjno-informacyjnych i ewentualne podjęcie działań porządkujących jednolitość praktyki orzeczniczej. W odpowiedzi z dnia 24 września 2025 r., wspólnej dla obu ww. pism, Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku wskazał, że skargi na stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego w Słupsku wyrażone 28 sierpnia 2025 r. są niezasadne. Organ nie znalazł również podstaw ani potrzeby do wszczynania trybu nadzoru administracyjnego. Organ podzielił stanowisko Wiceprezesa Sądu Rejonowego w Słupsku, że nadzór, o którym mowa w artykule 9 u.s.p. dotyczy administracyjnego charakteru i nie obejmuje podejmowania czynności nadzorczych przez Prezesa Sądu Rejonowego w Słupsku w związku z orzeczeniami, które zapadały w sprawach wskazanych w pismach. Jednocześnie z treści załącznika w postaci pisma strony, skierowanego do Prezesa Sądu Rejonowego w Słupsku 25 sierpnia 2025 r. wynika, że prezes tego sądu prowadził wcześniej ze stroną korespondencję i dwukrotnie udzielił odpowiedzi na zagadnienia administracyjno-organizacyjne (pisma z 20 i 29 maja 2025 r.). Jednocześnie z ustaleń dotyczących przebiegu postępowań wynika, że w sprawach I C 976/22 i VI GC 307/24 zażalenia wywiedzione przez stronę na przekazanie spraw według właściwości zostały albo odrzucone przez Sąd Okręgowy w Słupsku lub oddalone przez Sąd Okręgowy w Gdańsku. Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku nie jest adresatem podnoszonych wątpliwości, dotyczących prawidłowości wydawanych w tej kwestii decyzji przez sąd pierwszej, jak i sąd drugiej instancji. Inicjatywa merytoryczna weryfikująca orzeczenia sądu nie należy do kategorii działań, które przynależą organom sądowym. Ponadto we wskazanym piśmie organ (Prezes SO w Słupsku) wyjaśnił, że problematyka związana z przekazaniem spraw według właściwości miejscowej i rzeczowej przez sądy rejonowe oraz słuszności lub nie kategoryzowania takich postępowań z udziałem konsumenta nie stwarza w praktyce sądów rejonowych okręgu Sądu Okręgowego w Słupsku wątpliwości interpretacyjnych. Dlatego nie ma potrzeby podejmowania wnioskowanych inicjatyw, a które zmierzałyby do opracowywania szczególnych linii interpretacyjnych w tej kwestii, tworzenia wytycznych lub organizacji szkoleń. W złożonej skardze na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia w formie PDF w szczególności: (i) informacji/raportu/notatki przekazanych przez sędziego wizytatora, (ii) informacji/korespondencji z IV Wydziału Cywilnego Odwoławczego SO w Słupsku, na które organ powołał się w piśmie z 24 września 2025 r. oraz (iii) porządków i notatek z narad, pism okólnych/wytycznych i materiałów szkoleniowych dotyczących Działu Ilb k.p.c. i art. 34 k.p.c. albo - w razie braku - do wydania decyzji z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej jako "u.d.i.p."); za okres: 1 stycznia 2022 r. - do dnia odpowiedzi; w formie: PDF; w zakresie: wersje robocze i finalne, z załącznikami; lub jednoznacznego wskazania braku posiadania. Skarżący wniósł tym samym o: stwierdzenie bezczynności Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku oraz zobowiązanie organu do udzielenia wyczerpującej odpowiedzi; ewentualnie o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania - odpowiedź lakoniczna, nieformalna, nie spełnia wymogu jawności i dostępu - brak działań mimo upływu terminu, oraz o zasądzenie sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.), albowiem stosowna kwota zdyscyplinuje organ do zgodnego z prawem działania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że udzielona przez organ odpowiedź ma charakter ogólny i nadzorczy, nie załatwia jednak wniosku. W jego ocenie kluczowe znaczenie ma wzmianka o sędzi wizytatorze. Organ wskazał, że stanowisko przyjął po uzyskaniu informacji przekazanych przez sędziego wizytatora oraz na podstawie informacji z IV Wydziału Cywilnego Odwoławczego SO w Słupsku. Skoro organ posługuje się tymi informacjami do uzasadnienia stanowiska, to stanowią one informację publiczną będącą w jego dyspozycji lub w dyspozycji jednostek mu podległych i powinny zostać udostępnione albo objęte formalną decyzją odmowną (art. 16 u.d.i.p.), ewentualnie organ powinien jednoznacznie wskazać brak posiadania i przekazać według właściwości. Brak takich czynności potwierdza zarzut bezczynności. Wskazał, że wniosek dotyczy organizacji pracy sądów w obszarze spraw konsumenckich, a więc realizuje konstytucyjną zasadę jawności (art. 61 Konstytucji RP). Dokumenty takie jak porządki narad, pisma okólne, czy materiały szkoleniowe odzwierciedlają praktykę organizacyjną i mają znaczenie dla przewidywalności oraz jednolitości stosowania prawa. Ocena, czy zachodzą przesłanki do działań nadzorczych (w tym rozważań o "niejednolitości") pozostaje bez związku z obowiązkami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie może "zastąpić" rozstrzygnięcia pismem o charakterze nadzorczym - powinien albo udostępnić dokumenty, albo wydać decyzję odmowną, albo wskazać brak posiadania i przekazać według właściwości. Organ, mimo upływu terminu, nie zastosował żadnej przewidzianej prawem formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Charakter odpowiedzi nie spełnia standardu z art. 13-16 u.d.i.p., co uzasadnia wniosek o stwierdzenie bezczynności, z rozważeniem rażącego naruszenia prawa. Skarżący dodał, że sygnalizowane przez niego naruszenia mają charakter systemowy. W piśmie organu z dnia 10 września 2025 r. (nr IV Wiz.050.287.2025) wskazano wprost na obowiązek zapewnienia jednolitości stosowania prawa oraz reagowania na sygnały o możliwym naruszeniu (por. § 30 ust. 4 regulaminu urzędowania sądów powszechnych, art. 9b u.s.p.). Skarżący wyjaśnił, że nie przywołuje tego pisma, jako argument dotyczący bezpośrednio obecnej skargi na bezczynność, jednak chce wskazać na kontekst organizacyjny spoczywający na prezesach sądów do wdrożenia procedur wyjaśniających, jak również działań informacyjnych, czy organizacyjnych. Załączony do skargi protokół z dnia 10 października 2025 r. (sygn. akt VI GC 726/23 upr) wskazuje, że sąd I instancji czuje się związany zarządzeniem Prezesa SR o skierowaniu sprawy do Wydziału Gospodarczego, co potwierdza wpływ działań organizacyjnych na tok sprawy i wzmacnia interes w udostępnieniu dokumentów organizacyjnych (zarządzenia/narady/okólniki/szkolenia) - mimo wniosku z dnia 15 października 2025 r. SR nie udostępnił skarżącemu wnioskowanych dokumentów. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku wniósł o jej odrzucenie z powodu jej niedopuszczalności; ewentualnie o jej oddalenie z uwagi na bezprzedmiotowość. Zdaniem organu, pismami z dnia 2 września 2025 r., R. B. złożył wniosek w trybie nadzoru administracyjnego (art. 9b u.s.p.) - zapewnienie jednolitości stosowania prawa w sprawach z udziałem konsumentów oraz skargę w trybie nadzoru administracyjnego - zapewnienie jednolitości stosowania prawa. W dniu 23 września 2025 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na złożone wniosek i skargę. Następnie organ wskazał, że warunkiem wywiedzenia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej jej uprzednie złożenie wniosku o jej udzielenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący takiego wniosku jednak nie złożył. Zgodnie z art. 9 u.s.p., prezes sądu sprawuje nadzór wewnętrzny nad działalnością sądu. Jest to nadzór, o którym mowa w art. 8 pkt 2 u.s.p., tj. nadzór nad działalnością polegającą na zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu, bezpośrednio związanego z wykonywaniem przez sąd zadań orzeczniczych. Działalność administracyjna sądów polega na: 1) zapewnieniu odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych oraz majątkowych funkcjonowania sądu i wykonywania przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3; 2) zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu, bezpośrednio związanego z wykonywaniem przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3. Stosownie do art. 7. u.s.p., nadzór nad działalnością sądów w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy, w trybie określonym ustawami, tj. głównie poprzez rozpoznawania środków zaskarżenia (art. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o Sądzie Najwyższym). Co do zasady więc osoba trzecia może zwrócić się do Prezesa Sądu o podjęcie czynności w ramach nadzoru administracyjnego nad działalnością sądu, niemniej decyzja ta stanowi dyskrecjonalną decyzje i uprawnienie Prezesa Sądu. Nawet jeżeli uznać, że osoba trzecia może zwracać się do sądu z wnioskiem o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru administracyjnego, to nie może on dotyczyć jednolitości orzecznictwa, a co najwyżej kwestii związanych z organizacją funkcjonowania sądu. Organ podkreślił, że pismem z dnia 24 września 2025 r. (nr RW.050.95.2025 i RW.050.96.2025) udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniosek oraz skargę. Zaznaczył, że skarżący nie wskazał, że składa wnioski o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie zażądał również udostępnienia informacji obejmującej materiały szkoleniowe, wytyczne, notatki z narad, a jedynie zadał pytanie, czy takie materiały istnieją. Z tych względów jego skarga na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej jest niedopuszczalna. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że treść wniosków dotyczyła podjęcia czynności w trybie nadzoru administracyjnego, czy zawierała skargę na działalność Prezesa Sądu, to ich treść nie kwalifikowała się w ogóle jako wnioski o udzielenie informacji publicznej wobec wyraźnego określenia żądania przez skarżącego i trybu załatwienia jego pism, ani też nie dotyczyła informacji publicznych. Co do zasady skarżący dąży do uzyskania informacji co do orzecznictwa sądów, w których zawisły jego prywatne sprawy, a więc materii należącej do sfery niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Organ wskazał, że składając pisma z żądaniem udzielenia informacji niestanowiących informacji publicznej R. B. dąży do uzyskania informacji dla siebie, w swoich sprawach toczących się przed sądami. Wnioski dotyczą zatem jego prywatnych spraw cywilnych, w których jest stroną, więc żądane dane nie stanowią informacji publicznej i nie są składane w interesie publicznym a prywatnym skarżącego. Uprzednio już skarżący składał wnioski o udzielenie mu informacji na temat spraw konsumenckich, które zakończyły się wydaniem decyzji odmownych, z których jedna uprawomocniła się. Jest to zatem kolejna próba uzyskania informacji pod pretekstem zapewnienia jednolitości orzecznictwa w ramach nadzoru administracyjnego. Powyższe potwierdza, że w istocie skarżący domaga się informacji we własnej sprawie, a nie w interesie publicznym, gdyż pod pozorem wniosku złożonego w trybie nadzoru administracyjnego dąży do uzyskania materiałów dla siebie i - choć zarzeka się, że nie oczekuje zmian rozstrzygnięć zapadłych w jego sprawie - w istocie stosuje nacisk, aby przyjęto linię orzeczniczą korzystną dla niego. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2025 r. R. B. podtrzymał wnioski i argumentację wyrażoną w skardze. Odnośnie dopuszczalności skargi skarżący podniósł, że w jednym z pism złożonych 2 września 2025 r. zawarł wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując: "Jednocześnie proszę o wydzielenie i rozpoznanie w odrębnym trybie elementu mojego pisma, który stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej (kopie materiałów - porządków narad, notatek, programów szkoleń, pism okólnych), tj. poprzez udostępnienie, ewentualną informację o braku posiadania, lub decyzję administracyjną - zgodnie z UDIP". Wcześniej, w tym samym piśmie, skarżący wskazał na zaniechanie, którego dopuścił się, ignorując wniosek, Prezes SR: "W odpowiedzi z dnia 26.08.2025 r. Wiceprezes SR odmówiła podjęcia czynności, ograniczając się do stwierdzenia, że nadzór ma charakter administracyjny i >nie polega na ocenie orzeczeń<, bez odniesienia do moich pytań organizacyjnych oraz bez rozpoznania wątku udostępnienia dokumentów (część wniosku miała charakter wniosku o informację publiczną)". Literalnie zatem wskazał, w jakim trybie oczekuje udzielenia odpowiedzi na dwa pisma, co dowodzi, że twierdzenie organu jest chybione. Poza tym ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wymaga, by wnioskodawca posługiwał się zwrotem: "wnoszę w trybie UDIP". Wystarczy, że adresatem jest podmiot z art. 4 u.d.i.p. (tu: Prezes Sądu Okręgowego), przedmiotem są informacje o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.), a wniosek zmierzał do uzyskania informacji. Pisma z dnia 2 września 2025 r. spełniają te kryteria. Zdaniem skarżącego, przedmiot wniosku miał charakter informacji publicznej, obejmował bowiem: - informację, czy i kiedy w okręgu SO Słupsk przeprowadzano narady/szkolenia w sprawach z udziałem konsumentów, - informację, czy istnieją i jaka jest treść pism okólnych/wytycznych/notatek z narad dotyczących stosowania przepisów o właściwości miejscowej i rzeczowej w sprawach konsumenckich, - informację o materiałach szkoleniowych oraz o ich dystrybucji wśród sędziów, - informację o ustaleniach sędziego wizytatora i IV Wydziału Cywilnego Odwoławczego SO w Słupsku, na które organ sam powołał się później w piśmie z dnia 24 września 2025 r. To, że w pismach z dnia 2 września 2025 r. skarżący odwołał się również do "nadzoru administracyjnego", nie wyklucza, iż w tej samej treści zawarł wyraźne żądanie informacji publicznej. Prezes Sądu Okręgowego mógł (i powinien był) jednocześnie odnieść się do części "nadzorczej" i równolegle załatwić część "UDIP" - w formie udostępnienia, decyzji, albo jednoznacznego stwierdzenia braku posiadania. Organ natomiast arbitralnie zakwalifikował całość jako "nadzór", aby uniknąć reżimu ustawowego. To właśnie uzasadnia skargę na bezczynność. Poza tym, pytanie: "czy dane istnieją" także jest informacją publiczną. Skarżący zakwestionował ponadto stanowisko organu odnośnie prywatnego charakteru wniosku. Dla informacji prostej nie jest wymagane wykazywanie szczególnego interesu publicznego. Interes wnioskodawcy (prywatny, czy publiczny) nie przesądza o charakterze informacji - decyduje przedmiot informacji, tj. czy dotyczy działalności organu władzy publicznej. Odnosząc się do ogólnego i ustrojowego charakteru przedmiotu wniosku skarżący zaznaczył, że w sprawie nie żądał ujawnienia akt swoich spraw, ani oceny prawidłowości konkretnych wyroków. Pytał o praktykę całego okręgu w zakresie spraw z udziałem konsumentów, stosowanie art. 34 k.p.c. oraz przepisów konsumenckich i to, czy Prezes SO korzysta z narzędzi organizacyjno-szkoleniowych (narady, okólniki, wytyczne, materiały wizytacyjne). Okoliczność, że problem wyszedł na jaw w sprawach skarżącego nie pozbawia go publicznego wymiaru. Skarżący dodał, że organ powołuje się na wcześniejsze wnioski i decyzje odmowne, twierdząc, że jest to "kolejna próba". Zdaniem skarżącego, nowy wniosek - nowe postępowanie, a poprzednie odmowy nie eliminują obowiązku rozpoznania nowego wniosku. To z kolei dowodzi również istnienia systemowego problemu - kolejne odmowy, w których sądy próbują "zamknąć" temat, dowodząc, że nie ma potrzeby badania tych zagadnień. W ocenie skarżącego, sprawa nie ma charakteru incydentalnego, lecz wskazuje na utrwalony wzorzec unikania stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej przez organy sądów okręgu w Słupsku i nie tylko. W tym kontekście skarżący wskazał, że równolegle toczy się sprawa skargi na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w analogicznym zakresie. Organ ten dopiero pismem z dnia 6 listopada 2025 r. - po terminie - oświadczył, że nie posiada żądanych informacji i nie wie, czy takie działania były podejmowane w SR/SO w Słupsku. Pokazuje to, że na poziomie SA brak jest danych o działaniach w okręgu, co tym bardziej uzasadnia oczekiwanie wykorzystania UDIP wobec PSO w Słupsku, jako organu bliższego SR/SO. W ocenie skarżącego bezczynność organu miała też miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ w ogóle nie dostrzegł, że w pismach z dnia 2 września 2025 r. znajduje się wniosek o informację publiczną, mimo że dotyczy on wprost dokumentów i danych o sposobie wykonywania zadań publicznych. Zamiast rozpoznać wniosek (w terminie), organ "przekwalifikował" całość na "nadzór administracyjny", co w praktyce oznaczało uchylenie się od zastosowania ustawy. Pismo z dnia 24 września 2025 r. nie tylko nie rozstrzyga wniosku, ale zawiera twierdzenia typu "uważam, że...", które - bez wskazania materiału dowodowego - nie mogą zastąpić weryfikowalnej informacji publicznej. Z kolei odmowa uznania wniosku za wniosek o udostępnienie informacji publicznej i twierdzenie, że informacje nie są publiczne, bo dotyczą spraw skarżącego, pozostają w oczywistej sprzeczności z konstrukcją ustawy i orzecznictwem sądów administracyjnych dotyczącym informacji o organizacji sądownictwa i nadzorze. Udzielona odpowiedź organu również uzasadnia zatem przekonanie o rażącym naruszeniu prawa. W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2025 r. skarżący "uaktualnił" dotychczasowa argumentację, załączając dwa pisma Prezesa SR w Słupsku z dnia 18 listopada 2025 r. oraz 10 grudnia 2025 r., podtrzymując żądania zwarte w skardze i dodatkowo wnosząc o "wymierzenie organowi sumy pieniężnej" (art. 149 § 2 p.p.s.a.), jako środka niezbędnego dla przerwania utrwalonego wzorca unikania jawności i nadzoru w sprawach o istotnym znaczeniu dla ochrony konsumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Podkreślenia wymaga przy tym, że gdy informacja, o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W przypadku jednak, gdy adresat wniosku uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13 ). W ocenie Sadu w niniejszej sprawienie nie zachodziły przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., czy też z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a., o co wnioskował Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku. Przechodząc do istoty sprawy wskazania wymaga, że zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Jednocześnie należy pamiętać, że prawo do informacji publicznej nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Zaznaczenia wymaga, że przepisy przedmiotowej ustawy stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z wyżej powołanych przepisów wynika zatem wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). Co jednak szczególnie istotne w okolicznościach niniejszej sprawy, żądanie zajęcia przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowiska w jeden z powyżej wymienionych sposobów uzależnione jest od skuteczności wystąpienia z takim wnioskiem. O ile postępowanie regulowane przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej cechuje się minimalnym, a wręcz niespotykanym w innych procedurach stopniem odformalizowania, to przyjąć należy, że żądanie zawarte w składanym do organu wniosku musi być zrozumiałe, czyli sformułowane w sposób jasny i jednoznacznie wskazujący na jego przedmiot i zakres. Potwierdzenie zasadności zaprezentowanego stanowiska znajduje uzasadnienie w treści uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 7/13), w której znalazło się stwierdzenie, że: "Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Artykuł 10 tej ustawy nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Podmiot, do którego wniosek został skierowany, nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony. Wobec tego wniosek musi spełniać choćby minimalne wymagania formalne, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, co pozwala na jego prawidłowe odczytanie i załatwienie". Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawca jest nie tylko jego beneficjentem, lecz spoczywają na nim również pewne, aczkolwiek znacznie ograniczone obowiązki. Z kolei właściwe określenie żądania oznacza - w ocenie Sądu - obowiązek jego logicznego, spójnego, ale też nie tworzącego u jego adresata (organu) wątpliwości co do istoty żądanej informacji sformułowania. W wyroku z dnia 25 sierpnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 219/15) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie. Rozpatrujący sprawę Sąd pogląd ten w pełni podziela. Analizując treść wskazywanego przez skarżącego jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej pisma z dnia 2 września 2025 r., Sąd stwierdził, że nie spełnia ono właśnie opisanych wymagań. Przedmiotowy wniosek nie jest w treści żądania jednoznaczny, a sposób jego redakcji uniemożliwia zrozumienie jakiej dokładnie informacji wnioskodawca się domaga. Wnioskodawca wskazuje w nim bowiem na zawarte w art. 41b § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) uregulowania trybu rozpatrywania skarg i wniosków, dotyczących działalności sądu, a ponadto wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością sądów (art. 9a przywołanej ustawy ustrojowej). W dalszej części pisma skarżący powołuje się też na wydane względem niego przez Sąd Rejonowy w Słupsku rozstrzygnięcia i opisuje przebieg postępowania nadzorczego przed Prezesem Sądu Rejonowego w Słupsku. Następnie wnosi o podjęcie i przedstawienie wyników czynności administracyjno-organizacyjnych dotyczących działalności SR w Słupsku w obszarach: 1. "Dział Ilb k.p.c. (sprawy z udziałem konsumentów) - w szczególności art. 45814 § 4 k.p.c. (tzw. "forum miejsca zamieszkania konsumenta"): - czy i kiedy odbywały się narady/szkolenia w SR Słupsk obejmujące ww. zagadnienia; - czy istnieją pisma okólne/notatki/wytyczne dla sędziów/sekretariatów. 2. Praktyka stosowania art. 34 k.p.c. przy roszczeniach restytucyjnych "po odstąpieniu od umowy": - czy w materiałach organizacyjnych przedstawiano alternatywne podejścia i kryteria wyboru (np. znaczenie i dowodzenie "miejsca wykonania"); - czy temat był omawiany na naradach - jeżeli tak, to kiedy. 3. Standard badania statusu konsumenta ex officio (sprawy "mieszane" - cel prywatny vs. elementy gospodarcze): - jakie kryteria organizacyjno-informacyjne przekazywane są sędziom/ sekretariatom przy kwalifikacji takich spraw". Dopiero w dalszej części pisma, nie wskazując przy tym, o który konkretnie "element" chodzi, wnioskodawca sformułował prośbę "o wydzielenie i rozpoznanie w odrębnym trybie elementu pisma, który stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej (kopie materiałów - porządków narad, notatek, programów szkoleń, pism okólnych), tj. poprzez udostępnienie, ewentualną informację o braku posiadania, lub decyzję administracyjną - zgodnie z UDIP". Osobnego podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wskazanie na kopie materiałów - porządków narad, notatek, programów szkoleń, pism okólnych jest nieprecyzyjne w tym znaczeniu, że nie wskazuje czego właściwie wymienione dokumenty mają dotyczyć, a nawet okresu ich wytworzenia. Nie rozjaśnia obrazu sprawy również dalsza treść żądania: "Proszę również o udzielenie informacji (daty narad, tematy, istnienie materiałów) oraz - w zakresie dokumentów posiadanych przez SO - o udostępnienie kopii (porządków narad/notatek/pism okólnych/konspektów szkoleń) w formie elektronicznej w tym samym zakresie, bowiem SO w Słupsku, rozpatrując sprawy z udziałem konsumentów, z pewnością rozstrzyga identyczne, jak SR kwestie natury prawnej oraz jednolitego stosowania prawa w tym zakresie - osobny wniosek załączam do niniejszego pisma". Ponadto w treści przedmiotowego pisma wnioskodawca podkreślił, że "wniosek dotyczy wyłącznie sfery administracyjnej (nadzór wewnętrzny), zaznaczając, iż nie żąda ingerencji w treść orzeczeń ani oceny rozstrzygnięć (art. 9b u.s.p.)". Wskazał też, że wniosek złożył pierwotnie do Prezesa SR (pismo z 25 sierpnia 2025 r.), a odpowiedzi z 26 sierpnia 2025 r. udzieliła Wiceprezes SR, ograniczając się do stwierdzeń o braku podstaw do działań nadzorczych bez odniesienia do kwestii organizacyjnych i dokumentowych. Poza przedstawionym pismem, również w dniu 2 września 2025 r., R. B. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Słupsku z wnioskiem w trybie nadzoru administracyjnego o wynikach czynności administracyjno-informacyjnych i ewentualne podjęcie działań porządkujących jednolitość praktyki orzeczniczej. Przytoczone najistotniejsze fragmenty pisma skarżącego z dnia 2 września 2025 r. potwierdzają w ocenie Sądu, że pismo to – pomimo formalnego powołania się na ustawę o dostępie do informacji publicznej – nie stanowiło w istocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegało rozpatrzeniu w jej trybie. Opisane pismo jest w swej treści wielowątkowe, chaotyczne, odnosi się do treści kilku aktów prawnych i nie stawia jasno sprecyzowanego żądania. Zaprezentowane w piśmie wnioski i argumentacja są ogólnikowe i wzajemnie się przeplatają. Na podstawie jego treści nie sposób obiektywnie ustalić (a jak już zaznaczono, wola wnioskodawcy nie powinna być przez organ domniemywana), jakich informacji (dokumentów) skarżący się domaga w trybie dostępu do informacji publicznej. Mając na względzie charakter pisma skarżącego z dnia 2 września 2025 r., Sąd zważył, że Prezes Sądu Okręgowego w Słupsku nie był zobowiązany do jego rozpoznania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem organ nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Tym samym zarzuty i argumentacja skarżącego, które w zasadniczej części nie odnoszą się do istoty problemu, nie zasługiwały na uwzględnienie. Zaprezentowanym stanowiskiem skarżący nie wykazał, że wniosek zawierał możliwe do zrealizowania żądanie, nie rozwiał też występujących w ocenie Sądu wątpliwości co do przedmiotu żądania. Z urzędu Sądowi wiadomo, że prawidłowa redakcja wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi dla skarżącego nadmiernej trudności. Wniosek taki potwierdza analiza wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, których realizacja stanowiła przedmiot kontroli tutejszego Sądu w sprawach o sygn. akt III SAB/Gd 315/25 i III SAB/Gd 472/25. W obu wymienionych sprawach skarżący precyzyjnie formułując wnioski o udostępnienie informacji publicznej doprowadził do uwzględnienia skarg na bezczynność. Redakcja wystosowanych w tych sprawach wniosków dowodzi, że skarżący ma świadomość jak powinien być przygotowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).