III SAB/Gd 69/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody w postępowaniu dotyczącym udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę do rozpoznania wniosku S. K. o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w terminie czterech miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S. K. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 31 lipca 2018 r. S. H. (dalej jako "wnioskodawca", "strona" albo "skarżący") zwrócił się do Wojewody [...] o udzielnie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Wnioskodawca jako główny cel pobytu wskazał wykonywanie pracy. Wojewoda [...] pismem z dnia 28 sierpnia 2018 r. wezwał wnioskodawcę do dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku zakreślając termin siedmiu dni liczonych od daty doręczenia pisma. Przesyłka zawierająca wezwanie została skierowana na adres podany w pierwotnie złożonym wniosku i z uwagi na niepodjęcie jej w terminie, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona do organu z adnotacją "zwrot do nadawcy". Pismem z dnia 1 października 2018 r. znak [...] Wojewoda [...] pozostawił złożony wniosek bez rozpoznania z uwagi na niedopełnienie wskazanego w wezwaniu obowiązku. W podstawie prawnej pisma organ wskazał art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2206; dalej powoływanej w skrócie jako "ustawa"). Dnia 13 października 2018 r. wnioskodawca złożył wniosek o prawidłowe doręczenie wezwania z dnia 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie osobistego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z wnioskiem o przyspieszenie rozpoznania sprawy z uwagi na zagrożenie deportacją. Wojewoda [...], pismem z dnia 13 listopada 2018 r., poinformował S. H., że nie znalazł podstaw, by uznać iż wezwanie z dnia 28 sierpnia 2018 r. zostało doręczone w sposób wadliwy. W dniu 7 stycznia 2019 r. wnioskodawca, za pośrednictwem Wojewody [...] złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie, w przedmiocie rozpoznania wniosku o prawidłowe doręczenie wezwania z dnia 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie osobistego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pełnomocnik wnioskodawcy zakwestionował w ponagleniu prawidłowość doręczenia stronie wezwania z dnia 28 sierpnia 2018 r., twierdząc że przedmiotowa przesyłka nigdy nie została wnioskodawcy doręczona i nie otrzymał on ani przesyłki ani też informacji o jej pozostawieniu w placówce pocztowej (awizo). W uzasadnieniu ponaglenia wskazano ponadto, że S. H. mieszka na terenie zakładu pracy, w domu zaadaptowanym na mieszkania pracownicze. Jedyne wejście na teren zakładu pracy prowadzi przez dyżurkę z ochroną, zaś interesanci – w tym listonosz, mają dostęp wyłącznie do zlokalizowanego na wprost dyżurki pomieszczenia Biura Obsługi Klienta, za którego to pośrednictwem odbywają się wszelkie doręczenia korespondencji. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2021 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przesyłka została doręczona na adres wskazany przez stronę w złożonym przez nią formularzu z dnia 31 lipca 2018 r. Organ wskazał, że doręczenia dokonano zgodnie z dyspozycją art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."). Przesyłka była prawidłowo, dwukrotnie awizowana w dniu 31 sierpnia i 10 września 2018 r., a zawiadomienie (awizo) pozostawiono na drzwiach mieszkania adresata. Ze względu na niepodjęcie awizowanej przesyłki w terminie w dniu 17 września 2018 r. ta została zwrócona do nadawcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stanął na stanowisku, że wezwanie Wojewody [...] zostało stronie prawidłowo doręczone w dniu 14 września 2018 r., a zatem termin do dopełnienia czynności upłynął 21 września 2018 r. Skoro zaś wnioskodawca nie dochował siedmiodniowego terminu Wojewoda [...] zasadnie pozostawił wniosek z dnia 31 lipca 2018 r. bez rozpoznania. S. H. wniósł w dniu 7 czerwca 2021 r. skargę na bezczynność Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się zarządzenia prawidłowego doręczenia mu przesyłki zawierającej odpis pisma datowanego na dzień 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie wezwania skarżącego do osobistego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...] błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na zaniechanie organu, a ponadto naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przez organ ustalonych w toku postępowania okoliczności wskazujących, że skarżący nigdy nie otrzymał informacji o pozostawieniu przesyłki w placówce operatora pocztowego (awiza), brak wyjaśnienia przyczyn, dla których organ nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącego dowodów w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, przy jednoczesnym wybiórczym odniesieniu się do zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ pominął zasady obiegu korespondencji na terenie zakładu pracy, usytuowanie mieszkania skarżącego oraz oświadczenia pracowników Biura Obsługi Klienta, iż w okresie od 29 sierpnia do 28 września 2018 r. nie została pozostawiona żadna korespondencja dla S. H. oraz nie została pozostawiona dla niego żadna informacja o przesyłce do odbioru (awizo). Organ miał dokonać również pominięcia oświadczenia Poczty Polskiej S.A., że nie jest ona w stanie w sposób jednoznaczny odnieść się do zasygnalizowanych przez skarżącego zastrzeżeń dotyczących nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki pocztowej. Skarżący podkreślił również, że wobec braku możliwości dostępu do drzwi jego mieszkania, niemożliwym było pozostawienie awiza w sposób, o którym mowa w art. 43 i 44 k.p.a. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, że nawet przyjmując założenie, iż informacja o przesyłce została prawidłowo pozostawiona, pracownicy Biura Obsługi Klienta zaniedbali obowiązku poinformowania go o przesyłce, brak jest więc możliwości uznania fikcji doręczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odwołując się do treści art. 44 k.p.a. organ wskazał, że z analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż korespondencja skierowana do skarżącego została dwukrotnie awizowana, a w związku z niepodjęciem przez skarżącego, odesłana nadawcy z odpowiednią adnotacją. Przesyłka została skutecznie doręczona. W związku z powyższym zarzuty podniesione w skardze uznać należy za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W świetle art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje więc w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne albo postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność organu skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Należy w pierwszej kolejności wskazać, że w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego (zob. art. 53 § 2b p.p.s.a.), zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy negatywne, a nawet - czy zostało ono wyrażone. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu spełnił wymóg formalny albowiem złożył ponaglenie skierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Przechodząc do oceny merytorycznej zarzucanej organowi bezczynności zauważyć należy, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". W art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawodawca wskazał, że o stanie bezczynności można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, iż sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym albo wyznaczonym przez organ zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Innymi słowy, przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości, a wniesienie skargi ukierunkowane jest na wymuszeniu na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy, w tym twierdzenia organu o usprawiedliwionej czy też nieusprawiedliwionej bierności. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Uwzględniając taką skargę sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie organ pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania w oparciu o art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. W świetle tej regulacji, jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Istotą niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy organ postąpił prawidłowo (a zatem nie był w stanie bezczynności), pozostawiając wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez rozpoznania, wskutek przyjęcia na gruncie art. 105 ust. 2 ustawy, że skarżącemu w sposób prawidłowy doręczono wezwanie do osobistego stawiennictwa. W ocenie Wojewody doręczenie wezwania kierowanego do skarżącego we wskazanym trybie zostało dokonane w sposób prawidłowy. Skarżący przed wniesieniem skargi jak i w treści samej skargi wskazywał z kolei, że doręczenie przedmiotowego wezwania nie było skuteczne w świetle obowiązujących regulacji normatywnych. W związku z tym Wojewoda [...] w sposób niezgodny z przepisami prawa pozostawił jego wniosek bez rozpoznania, co uzasadnia zarzut bezczynności. Analizując przedstawiony Sądowi materiał dowodowy oraz rozważając argumentację stron postępowania Sąd uznał, że rację należy przyznać skarżącemu. W realiach rozpatrywanej sprawy nie ma wątpliwości, że sporna przesyłka została nadana do skarżącego oraz że nastąpił jej zwrot do nadawcy z uwagi na niepodjęcie korespondencji w terminie. W pozostałym zakresie stanowisko organu nie znajduje w ocenie Sądu potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Otóż organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że wezwanie zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. W uzasadnieniu pisma z dnia 1 października 2018 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jak i w odpowiedzi na skargę organ stwierdził jednocześnie, że brak jest podstaw do uznania, iż doręczenie wezwania nastąpiło w sposób nieprawidłowy. Tymczasem materiał dowodowy sprawy, a w szczególności oświadczenia osób zatrudnionych w Biurze Obsługi Klienta, oświadczenia skarżącego, odpowiedź na złożoną reklamację z dnia 5 listopada 2018 r. udzielona przez Pocztę Polską S.A. (Biuro Wsparcia Klientów) , jak i złożony przez skarżącego wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy nie pozwalają uznać, że zachodziła możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie. Należy w tym miejscu wskazać, że stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie. Z tego względu możliwe jest na przykład dokonywanie doręczeń korespondencji kierowanej do cudzoziemca na wskazany przez niego adres, który nie był adresem jego zamieszkania na terytorium Polski. Przepis ten zakłada doręczanie pism osobiście cudzoziemcowi pod wskazanym adresem, jednak nie wyklucza stosowania doręczenia w trybie zastępczym przewidzianym w art. 42 i 43 k.p.a., w przypadku gdyby cudzoziemca pod tym adresem nie zastano. Nie wyklucza również stosowania art. 40 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy strona - cudzoziemiec ustanowi pełnomocnika, jednak wówczas zgodnie z treścią przepisu pisma doręcza się pełnomocnikowi na podany przez niego adres, nie zaś cudzoziemcowi. Skorzystanie z możliwości zastępczego doręczenia, które odnosi skutek co do osoby, do której korespondencja jest w ten sposób doręczana związane jest jednak z zachowaniem określonego we wskazanych przepisach rygoryzmu, gdyż konsekwencje stosowania tej instytucji mogą mieć znaczące skutki dla danego podmiotu. W ocenie Sądu, istotne znaczenie dla sprawy ma wskazywana przez skarżącego okoliczność, że przesyłka nie została odebrana przez niego w miejscu zamieszkania wskazanym wprost w złożonym wniosku. Wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, w sprawie zastosowano w sposób nieprawidłowy tryb zastępczy przewidziany w art. 44 § 2 k.p.a. Wskazać należy, że w świetle art. 43 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; bądź też pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie z kolejnymi paragrafami tego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2), a w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Oznacza to, że tylko we wskazanych w przepisie okolicznościach dopuszczalne jest zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. Zastępczy tryb doręczenia jest bowiem wyjątkiem od zasady doręczenia pisma do rąk adresata, a przepis art. 44 k.p.a. powinien być interpretowany w sposób ścisły. Oznacza to, że nie mogą istnieć jakiekolwiek wątpliwości, co do spełnienia określonych w nim wymogów warunkujących możliwość uznania, że przesyłka została w sposób prawidłowy, a co za tym idzie skutecznie, doręczona. Domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 k.p.a. zdeterminowane jest łącznym spełnieniem określonym nim przesłanek. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2020 r.; sygn. akt II OSK 2171/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje w żaden sposób, że nastąpiło łączne spełnienie określonych powyżej przesłanek. Wątpliwość budzi bowiem fakt pozostawienia przesyłki dla adresata w urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Okoliczności tej nie sposób ustalić w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Analiza drogi przesyłki nadanej w dniu 29 sierpnia 2018 r. w Filii Urzędu Pocztowego nr [...] w [...] w oparciu o załączony wydruk trackingu i emonitoringu nie dowodzi bowiem faktu, że w dniu 31 sierpnia 2018 r. oraz 10 września 2018 r. rzeczywiście miało miejsce prawidłowe skierowanie przesyłki do placówki awizacyjnej oraz pozostawienie prawidłowego awizo. Zgodzić należy się z przytoczonym przez organ poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Jednakże wskazać należy, że w dalszej części rzeczonego orzeczenia sąd wywiódł, że domniemanie to może zostać obalone (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r.; sygn. akt II GSK 555/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia spoczywa na zainteresowanym – w tym przypadku na cudzoziemcu. Uznać należy, że w złożonym środku zaskarżenia S. H. skutecznie obalił domniemanie prawdziwości tego dokumentu. W ocenie Sądu, uznać należy za wiarygodne oświadczenia pracowników Biura Obsługi Klienta, że w okresie od 29 sierpnia do 28 września 2018 r. nie została pozostawiona żadna korespondencja dla S. H. oraz nie została pozostawiona dla niego żadna informacja o przesyłce do odbioru – awizo w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Dokonana analiza oświadczenia Poczty Polskiej S.A., wskazująca że nie jest ona w stanie w sposób jednoznaczny odnieść się do zasygnalizowanych przez skarżącego zastrzeżeń dotyczących nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki pocztowej, a nadto okoliczność, iż braku możliwości dostępu przez listonosza do drzwi mieszkania skarżącego, poddaje w wątpliwość, iż rzeczywiście doszło do pozostawienia awiza w sposób, o którym mowa wprost w art. 44 § 2 k.p.a. W tej sytuacji uznać należy w ocenie Sądu, że nie zostały spełnione przesłanki do uznania, iż doręczenie skarżącemu wezwania nastąpiło w prawidłowy sposób w dniu 14 września 2018 r. Skoro skuteczne doręczenie wezwania wobec skarżącego nie nastąpiło w dacie wskazanej przez organ, pozostawienie złożonego wniosku bez rozpoznania uznać należy za nieprawidłowe. Mieć na uwadze powyższe rozważania uwzględnić również należy fakt, że skarżący jest cudzoziemcem, występującym - w chwili złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy - samodzielnie przed organem obcego kraju. Zgłębienie istoty regulacji prawnych obowiązujących w obcym kraju, w tym tych dotyczących doręczeń w postępowaniu administracyjnym, z oczywistych względów mogło być dla skarżącego dalece problematyczne. W tym stanie rzeczy, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku). Analizując całokształt okoliczności sprawy Sąd nie stwierdził by bezczynność Wojewody miała charakter rażący albowiem wynikała ona wyłącznie z błędnego przekonania organu co do skuteczności doręczenia skarżącemu wezwania w trybie art. 44 k.p.a. Rażący charakter bezczynności oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce m.in. w przypadku braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków cudzoziemca i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Z tego względu Sąd na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt trzeci sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz oplata od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.