III SAB/Gd 91/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. T. w sprawie skargi na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie bezczynności w sprawie odpowiedzi na pisma postanawia odmówić przyznania prawa pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych. J. T. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w sprawie odpowiedzi na jej pisma. Jednocześnie skarżąca wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie zaś do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Nadto w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy istnieją podstawy do odrzucenia skargi. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, bowiem dotyczy ona kwestii, które nie są rozpatrywane przez sąd administracyjny. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy braku odpowiedzi na szereg pism skarżącej do władz Uniwersytetu [...] w kwestiach związanych z jej pobytem w hotelu asystenckim. W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącą w pismach zagadnienia, m.in. wyjaśnienia w sprawie rosnących opłat za zakwaterowanie, dewastacja zajmowanego pokoju, zniszczenie mienia, kosztów remontów, cofnięcia przydziału lokalu, zmiany przydzielonego hotelu asystenckiego, nie wymagają wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia administracyjnego. Z ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) ani ze Statutu [...] (tekst dostępny na stronie internetowej Uniwersytetu [...]) nie wynika, że wskazane sprawy związane z zakwaterowaniem w hotelu asystenckim wymagają wydania decyzji lub postanowienia. Również Zarządzenie nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 29 października 2009 r. w sprawie hoteli asystenckich Uniwersytetu [...] nie zawiera regulacji, które wskazywałyby na taki tryb postępowania. Konsekwentnie, skoro kwestie zakwaterowania nie są rozstrzygane żadnym z rozstrzygnięć podlegających kognicji (właściwości) sądu administracyjnego, to - uwzględniając treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – także bezczynność organu w tym zakresie nie podlega właściwości tego sądu. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, warunkująca odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.