III SO/Gd 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia 1. wymierzyć Rektorowi [...] grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych; 2. zasądzić od Rektora [...] na rzecz A. S. 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.S. w piśmie z dnia 31 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o ukaranie Rektora [...] grzywną z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. Wnioskodawca w dniu 13 grudnia 2010 r. złożył w Rektoracie [...] skargę na decyzję Rektora tej uczelni z dnia 26 listopada 2010 r. Organ winien był przekazać skargę do tut. Sądu w terminie 30 dni, jednak do dnia złożenia wniosku – pomimo zapewnień przekazana skargi w terminie – skarga nie została do Sądu przesłana. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismem z dnia 15 lutego 2011 r. poinformowano Rektora [...] o złożeniu wniosku w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi - zawiadomienie to wpłynęło do organu w dniu 21 lutego 2011r. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia 24 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) wskazał, że odpowiedź na skargę A. S. została przygotowana i podpisana w dniu 12 stycznia 2011 r. Wysłano ją wraz z aktami sprawy dopiero w dniu 2 lutego 2011 r., przy czym trudno jest organowi ustalić co było tego przyczyną. Organ stwierdził, że zarzuty wniosku nie pokrywają się z faktami, bowiem A. S. zgłosił się do Rektoratu na początku lutego 2011 r., gdzie został poinformowany, że powinien oczekiwać na wezwanie w Sądu. Nadto poinformowano, że Rektor ma tylko jedna sekretarkę, a sprawą zajmował się z upoważnienia Rektora Prorektor ds. Studentów i Kształcenia . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi; organ zaś zobligowany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Niezastosowanie się do powyższego obowiązku uzasadniać może wymierzenie organowi przez sąd, na wniosek skarżącego, w trybie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 w/w aktu normatywnego grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów ( wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2010 r., według komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r. (M. P. z 2011 r. Nr 11, poz. 120) wynosiła 3 224, 98 zł). Wskazać należy, iż wniosek o wymierzenie organowi grzywny wszczyna incydentalne postępowanie w ramach toczącego się już postępowania sądowoadministracyjnego. Wyłączną zaś materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków inicjowanych wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Co istotne, kwestia wymierzenia grzywny pozostawiona została uznaniu Sądu, który "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Jak wskazuje się w piśmiennictwie (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259) taka regulacja oznacza, iż sąd administracyjny podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej kwestii powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ przypisanych obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ swoim obowiązkom uczynił zadość. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż z akt sprawy tut. Sądu o sygn. III SA/Gd 49/11 ( pod taką sygnaturą została zarejestrowana skarga na decyzję Rektora [...] ) wynika, że przedmiotową skargę wpłynęła do Rektoratu [...] w dniu 13 grudnia 2010 r., co wynika ze znajdującej się na niej prezentaty, zatem termin jej przekazania do Sądu upłynął w dniu 12 stycznia 2011 r., zaś organ przesłał ją dopiero w dniu 2 lutego 2011 r. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów prowadzi do konkluzji, że skarga A. S. wraz z odpowiedzią na skargę nie została przekazana do sądu mimo bezwzględnego obowiązku zakreślonego w art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy czym należy stwierdzić, że skarżący prawidłowo wniósł skargę za pośrednictwem Rektora [...], wskazując w nagłówku pisma, że jest ono skierowane do "Sądu Administracyjnego w Gdańsku", zatem obowiązkiem organu było przekazanie jej do Sądu. Jednocześnie należy stwierdzić, iż argumentacja organu wskazująca na przyczyny niedotrzymaniu ustawowego terminu przekazania skargi A. S. wraz z aktami sprawy nie może zmienić negatywnej oceny działania organu w sprawie. Wskazać bowiem należy, że skarżący nie może ponosić negatywnych skutków przewlekłości w działaniu organu, tym bardziej, że wskazywał on we wniosku, iż szybkie rozpoznanie sprawy, z uwagi na termin sesji egzaminacyjnej, było dla niego bardzo ważne. Z powyższych względów Sąd uznał, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie zostało niczym usprawiedliwione, jednakże mając na względzie okoliczność, że organ nie dopełnił obowiązku z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w terminie do miesiąca ( 21 dni ) – Sąd wymierzył organowi grzywnę w dolnej granicy wysokości określonej w art. 154 § 6 w tej ustawie tj. w wysokości 200 (dwieście) złotych uznając, że jest ona adekwatna do stopnia winy organu w niewykonaniu ciążącego na nim obowiązku, jak również, że spełni ona cele represyjne i prewencyjne. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 210 § 2 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy.