III SO/Gd 3/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na działania Starosty w przedmiocie wymierzenia kary grzywny organowi z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia umorzyć postępowanie. W.Ż. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "Pozew" przeciwko pracownikowi Powiatowego Urzędu Pracy w sprawie nieprawidłowości związanych z pozbawieniem strony prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd w dniu 12 stycznia 2007 r. przesłał przedmiotowe pismo do Starosty. W dniu 23 lutego 2007 r. W. Ż. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o nałożenie kary grzywny w wysokości "3000 tys. zł" na Starostę za nie udzielenie odpowiedzi na w/w pismo z dnia 12 stycznia 2007 r. Sąd potraktował pismo z dnia 23 lutego 2007r. jako wniosek o wymierzeniu organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnym, o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) W dacie wpływu wniosku tj. 23 lutego 2007r. do sądu nie wpłynęła jeszcze skarga złożona w dniu 12 stycznia 2007r. wraz z odpowiedzią oraz aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na wniosek Starosta wyjaśnił, że otrzymana wcześniej z Sądu skarga została potraktowana jako skarga na pracownika PUP i rozpatrzona według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 227 i 232 § 2. W dniu 22 stycznia 2007 r. dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wyjaśnił i ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze na działanie pracownika PUP. Dodatkowo pismem z dnia 13 lutego 2007 r. Starosta udzielił W. Ż. odpowiedzi na skargę w tym zakresie. Strona otrzymała te wyjaśnienia po powtórnym wysłaniu w dniu 16 marca 2007 r. Starosta w konkluzji uznał, iż skarga na jego bezczynność jest niezasadna, gdyż odpowiedzi udzielił z zachowaniem terminów przewidzianych w k.p.a. Nadto organ przesłał do Sądu skargę W.Ż. wraz z odpowiedzią oraz aktami administracyjnymi. Skarga ta została zarejestrowana w repertorium Sądu pod sygn. IIISA/Gd 234/07. Postanowieniem z dnia 30 maja 2007r. Sąd w/w skargę odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że organ, za którego pośrednictwem wnosi się skargę do sądu administracyjnego, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z dyspozycji przepisu art. 55 § 1 cytowanej ustawy wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6. Odnosząc się do powyższego, w pierwszej kolejności udzielić należy odpowiedzi, co do charakteru cytowanego wyżej przepisu art. 55 § 1 ustawy. Chodzi tutaj w szczególności o to, czy przepis ten, zawierający regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej w terminowym wykonaniu obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a, ma charakter tylko środka służącego regulacji tego celu (tj. wymuszenia przekazania skargi wraz z aktami sądowi), czy też ma on charakter sankcji karnej za niedokonanie czynności przekazania skargi wraz z aktami Sądowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych zdecydowanie przeważa pogląd wskazujący, że regulacja zawarta w przytoczonym wyżej przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej, co oznacza, że wymierzenie grzywny jest środkiem służącym realizacji celu jakim jest przekazanie skargi wraz z aktami Sądowi. W tej sytuacji przyjąć należy, że przekazanie Sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten Sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W takim bowiem wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, który już został osiągnięty (por. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - praca zbiorowa, Zakamycze 2005 r., str. 151). Przyjęta przez Sąd wykładnia art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 ustawy znajduje również oparcie w analizie analogicznego uregulowania przyjętego w art. 154 ustawy. Zwrócił na tę kwestię uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2007r. sygn. akt II SO/Gd 18/06 ( nie publikowane). W myśl art. 154 § 3 ustawy, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Sąd zauważył, że ustawodawca jedynie w wyżej wymienionym artykule wprowadza zakaz umarzania postępowania w sytuacji, gdy wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy następuje po wniesieniu skargi. Z faktu, że ustawodawca nie wprowadził takiego samego ograniczenia w przepisie art. 55 P.p.s.a. wynika, że nie chciał by art. 55 § 1 P.p.s.a. traktować tak samo jak art. 154 § 1 a co za tym idzie, by przepis ten rozumiany był jako sankcja (represja) za niewykonanie obowiązku z art. 54 § 2. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, w której wniosek o wymierzenie grzywny wpływa do sądu gdy skarga, jak i akta sprawy nie zostały jeszcze przekazane. Jednakże w dacie rozstrzygania wniosku nie tylko, że akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę już znajdują się w sądzie ale nadto wydane już zostało postanowienie odrzucające skargę W. Ż. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 161 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wymierzenia grzywny.