I SA/Gl 100/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) orzeka, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] znak: Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 i 59 ustawy z dnia 13 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej ustawa egzekucyjna, Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (dalej zamiennie ZUS), obejmujących zaległości składkowe pani E. M. za lata 1999-2002 – zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w oparciu o tytuły wykonawcze ZUS, wystawione na panią E. S. (M.), dokonano zajęcia ruchomości zobowiązanej w postaci samochodu [...] nr rej. [...]. W związku ze zmianą miejsca zamieszkania zobowiązanej Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. przekazał tytuły wykonawcze (pismo z dnia 15 listopada 2004 r.) Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. celem kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny, któremu przekazano przedmiotowe tytuły, podjął czynności egzekucyjne poprzez spisanie protokołów o stanie majątkowym z siostrą zobowiązanej, która podała, że pani E. S. (M.) przebywa obecnie na terytorium N., gdzie jest czasowo zameldowana i nie posiada składników majątkowych podlegających egzekucji. Zastosowano również środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku zobowiązanej w A, który okazał się bezskuteczny z uwagi na brak środków pieniężnych na jej koncie. Postanowieniami z dnia [...] organ egzekucyjny umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne i obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na to rozstrzygnięcie, organ drugiej instancji uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność zweryfikowania tytułów wykonawczych z uwagi na nieaktualne nazwisko zobowiązanej widniejące w tytułach, nieczytelne dla wierzyciela oznaczenia oraz wskazanie niewłaściwego organu egzekucyjnego, zaś samo umorzenie tego postępowania uznał za przedwczesne w sytuacji nie ustalenia charakteru lokalu mieszkalnego położonego w L., ul. [...]. Po ustaleniu, że zobowiązana nie posiada praw do wskazanego lokalu i stwierdzeniu wadliwości tytułów wykonawczych dotyczących zobowiązanej, jak i organu właściwego do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, uniemożliwiających dalsze prowadzenie postępowania wobec pani E. M., organ egzekucyjny ponownie umorzył postępowanie egzekucyjne postanowieniem z dnia [...]. W zażaleniu na to postanowienie, ZUS (wierzyciel), zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej oraz brak zastosowania art. 29 § 2 tej ustawy. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec pani E. M., nastąpiło w oparciu o art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, uprawniający organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn innych, niż wymienione w art. 59 § 1 tej ustawy. Stwierdził, że bezsprzecznie sytuacja opisana w tym przepisie miała miejsce w odniesieniu do zobowiązanej, bowiem mimo podjęcia licznych czynności udało się jedynie ustalić, że zobowiązana zamieszkuje obecnie pod adresem wskazanym przez wierzyciela (przebywa na terenie N., gdzie jest czasowo zameldowana), nie posiada żadnego majątku nieruchomego, jest właścicielką samochodu osobowego [...] rok prod. [...] (zajęty na poczet zaległości ZUS przez poprzedni organ egzekucyjny), ale nie pozostaje on we władaniu zobowiązanej, a poza tym nie przedstawia żadnej wartości, nadto zobowiązana nie posiada środków na zajętym rachunku bankowym. Dlatego też organ drugiej instancji uznał, że działania organu egzekucyjnego były bezefektywne, a i wierzyciel nie ujawnił ani majątku ani źródeł dochodu zobowiązanej, rokujących odzyskanie zadłużenia od zobowiązanej, w tym również przypadających organowi egzekucyjnemu kosztów egzekucyjnych. Organ drugiej instancji zauważył, że niedopuszczalnym było zastosowanie art. 29 ustawy egzekucyjnej (zwrot tytułu wykonawczego przed przystąpieniem do egzekucji), gdyż w odniesieniu do zobowiązanej postępowanie egzekucyjne było prowadzone i to przez dwa administracyjne organy egzekucyjne. Podkreślił, że na gruncie zapisu art. 61 ustawy egzekucyjnej, umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wyklucza możliwości ponownego wszczęcia egzekucji, oraz że zobowiązana przebywa na terenie Niemiec oficjalnie, a zatem wierzyciel może skorzystać z pomocy tego obcego państwa w zakresie omówionym w dziale I rozdziale 7 ustawy egzekucyjnej. Dodał, że brakująca dokumentacja potwierdzająca ustalenia organu egzekucyjnego, a nie załączona do postanowienia, może być dodatkowo przekazana w kserokopii wierzycielowi, bez potrzeby uchylenia z tego powodu zaskarżonego zażaleniem rozstrzygnięcia. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca ZUS, działając przez radcę prawnego, wniosła o jego uchylenie, uchylenie poprzedzającego go postanowienia oraz przyznanie kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: a) art. 59 § 2 oraz art. 59 § 3 ustawy egzekucyjnej poprzez przyjęcie, że postępowanie wykazało, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne, b) art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez brak spowodowania usunięcia przez wierzyciela wad tytułów wykonawczych poprzez podanie aktualnego nazwiska i adresu zobowiązanej oraz właściwe oznaczenie organu egzekucyjnego. Uzasadniając skargę strona skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie, a następnie podniosła, że poczynione w trakcie tego postępowania ustalenia nie dają podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, skoro zobowiązana jest właścicielką samochodu osobowego, choć o niewielkiej wartości handlowej z uwagi na rok produkcji. Składnik ten został zajęty w toku postępowania egzekucyjnego przez poprzedni organ egzekucyjny, zaś niemożliwość przesłania zlecenia rekwizycyjnego do tego organu, wynikała z braku zaktualizowanych tytułów wykonawczych, na co wskazał organ drugiej instancji uchylając wcześniejsze postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne. Zdaniem strony skarżącej pomimo wyraźnego wskazania w tym postanowieniu, poczynionego w trybie art. 138 § 2 kpa, o konieczności zweryfikowania przez wierzyciela tytułów wykonawczych, które w momencie wszczęcia egzekucji były prawidłowe, organ egzekucyjny nie przedstawił ich wierzycielowi do weryfikacji, a organ odwoławczy tego nie zauważył. Strona skarżąca podtrzymała wywody i zarzuty zgłaszane w składanych zażaleniach wskazując na możliwość dokonania zajęcia w innych bankach niż te, do których zawiadomienie takie skierowano oraz zastosowanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia, z uwagi na pobyt zobowiązanej na terenie N. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko oraz dodatkowo wyjaśniając, że wskazany w skardze akt prawa unijnego nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie jest możliwe prowadzenie egzekucji na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego nie kwalifikującego się do przesłania obecnemu państwu. Zauważył, że tytuł wykonawczy wystawia wierzyciel i to do niego należeć będzie decyzja w sprawie wniosku, o którym mowa w powołanym akcie unijnym. W piśmie z dnia 20 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że nie kierował do zobowiązanej kopii zaskarżonego postanowienia tak samo jak nie uczynił tego organ egzekucyjny w przypadku postanowienia z dnia [...] zobowiązanej doręczono jedynie pierwotne postanowienie w przedmiotowej sprawie z dnia [...]. Na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej podkreślił, że ZUS również jest organem egzekucyjnym i winien w ramach własnych kompetencji pozyskać informację co do obecnej sytuacji majątkowej zobowiązanej przebywającej za granicą i skorzystać z pomocy prawnej państwa, w którym zobowiązana przebywa. Zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jest właściwy do prowadzenia egzekucji należności ZUS, tylko po wyczerpaniu trybu z art. 26 ustawy egzekucyjnej, a konieczność aktualizacji nazwiska zobowiązanej wynika z art. 27 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona również z przyczyn w niej niewskazanych. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że postanowienie to dotyczyło umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, przy czym strona skarżąca twierdziła, że w sprawie nie wystąpiły zawarte w tym przepisie przesłanki, zaś organy pierwszej i drugiej instancji dowodziły, iż okoliczności takie zaistniały. Zgodnie z treścią art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W myśl art. 64b tej ustawy wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji wymienione przykładowo w kolejnych punktach (1-11) tego artykułu. Wydatki te stanowią element kosztów egzekucyjnych, które, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego (art. 64c § 1 ustawy egzekucyjnej). Sąd w składzie orzekającym podziela poglądy, zgodnie z którymi "Zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a. wymaga stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz, że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone" (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 169/10), oraz że "U.p.e.a. poza przypadkami wskazanymi w art. 59 § 1 u.p.e.a., organowi egzekucyjnemu pozostawała ocena "perspektyw" wszczętego z inicjatywy wierzyciela postępowania egzekucyjnego i wybór: prowadzenie egzekucji czy umorzenie postępowania" (tak wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1506/07). Sąd zgadza się również ze stanowiskiem, iż "Organ egzekucyjny przed podjęciem rozstrzygnięcia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, gdyż tylko takie postępowanie pozwala na podjęcie zgodnego z prawem postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaniechanie wyjaśnienia istnienia przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania egzekucyjnego na dzień podejmowania postanowienia czyni wydane rozstrzygnięcie dowolnym, co implikuje (...) konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego" (tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 620/11). Dodatkowo należy podnieść, że przepis art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej nie uzależnia możliwości jego zastosowania wyłącznie w przypadku, gdy brak jest jakiegokolwiek majątku, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy majątek zobowiązanej istnieje lecz w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, z różnych przyczyn (faktycznych lub prawnych), nie uzyska się z niego określonej, w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, kwoty. Wysokość kwoty uzasadniającej fakultatywne umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej (art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej) należy odnieść wyłącznie do (ewentualnych) wydatków egzekucyjnych ponoszonych przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji (art. 64b ustawy egzekucyjnej), a nie innych opłat w tym pobieranych za dokonane czynności egzekucyjne (art. 64 ustawy egzekucyjnej). O ile więc w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej stwierdzona zostanie możliwość uzyskania kwoty wyższej niż wydatki egzekucyjne opisane w art. 64b ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny nie może postępowania tego umorzyć na podstawie art. 59 § 2 tej ustawy. Należy przy tym wskazać, że nie majątek zobowiązanego, lecz niemożność uzyskania z jego egzekucji kwoty wymienionej w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej stanowi o dopuszczalności przewidzianego nim umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też organ egzekucyjny umarzający, na podstawie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, postępowanie egzekucyjne obowiązany jest stwierdzić, a więc wykazać, że egzekucja ze znanego mu majątku zobowiązanego podlegającego egzekucji nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne co oznacza obowiązek wskazania jego wartości oraz wysokości ewentualnych wydatków egzekucyjnych związanych z prowadzeniem takiej egzekucji. Dopiero porównanie tych dwóch wartości pozwala na ocenę istnienia czy nieistnienia przesłanki warunkującej zastosowanie przepisów art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej. Uznaniowość przewidziana tym przepisem dotyczy samego rozstrzygnięcia (umorzenia lub nie postępowania egzekucyjnego), a nie okoliczności uzasadniających jego zastosowanie. Jak wynika z akt sprawy, uchylając wcześniejsze postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie umorzenia przedmiotowego postępowania, organ drugiej instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia sprawy zajętego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. i komornika sądowego samochodu osobowego zobowiązanej, zajmowanego przez zobowiązaną lokalu mieszkalnego oraz wyraził pogląd, że zmiana nazwiska zobowiązanej oznacza konieczność zaktualizowania tytułów wykonawczych przez wierzyciela, także w rubryce wskazującej organ egzekucyjny właściwy do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ egzekucyjny ustalił, że przedmiotowy lokal nie przysługuje zobowiązanej, zaś pominął ustalenia dotyczące przedmiotowego samochodu stwierdzając jedynie, że znajduje się on w miejscowości położonej poza terenem jego działalności, a z uwagi na rok produkcji nie przedstawia żadnej wartości handlowej. Dodał, że wady tytułów wykonawczych dostrzeżone przez organ odwoławczy skutkują brakiem możliwości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego i uniemożliwiają przesłanie "zlecenia rekwizycyjnego" do Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego w sprawie egzekucji zajętego pojazdu. W zaskarżonym postanowieniu organ drugiej instancji zaakceptował brak dodatkowych ustaleń co do pojazdu zobowiązanej poprzestając na znajdujących się wcześniej w aktach sprawy dokumentach oraz powtarzając za organem egzekucyjnym stwierdzenie, że pojazd ten nie przedstawia wartości handlowej. Organ odwoławczy nie odniósł się do możliwości egzekucji z tego pojazdu, ani konieczności aktualizacji tytułów wykonawczych na co wcześniej wskazywał. Tym samym uznał, że jedyną podstawą do umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego była przesłanka z art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej. Nie ocenił również poglądu organu egzekucyjnego co do umorzenia postępowania egzekucyjnego "ze względu na brak majątku mogącego stanowić przedmiot zajęcia" czy wystarczającego "na pokrycie zaległości" oraz, że "nie uzyska się kwoty przewyższającej kwotę wydatków, kosztów egzekucyjnych", mimo, iż okoliczności te nie stanowią podstawy do zastosowania art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej. Skoro organy pierwszej i drugiej instancji odstąpiły od dokonania ustaleń co do wysokości ewentualnych wydatków egzekucyjnych oraz możliwej do uzyskania kwoty z tytułu egzekucji pojazdu zobowiązanej to wydawały rozstrzygnięcia bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności dających organowi egzekucyjnemu prawo do "uznaniowego" umorzenia postępowania egzekucyjnego. Naruszono przez to przepis art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej i to w sposób mający decydujący wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem uznać za zasadne stwierdzenie, że pojazd samochodowy zobowiązanej, tylko z uwagi na rok produkcji, nie przedstawia żadnej wartości handlowej bez wcześniejszych ustaleń stanu tego pojazdu, a nawet tego czy pojazd ten jeszcze istnieje i we władaniu jakiego podmiotu pozostaje, czy bez próby jego licytacji, w trybie przewidzianym ustawą egzekucyjną. Dodatkowo Sąd stwierdza, że zmiana nazwiska czy adresu zobowiązanej już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego nie ma znaczenia dla istnienia warunków, o których mowa w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej. Z uwagi na wskazane wyżej braki i przedmiot rozstrzyganej sprawy Sąd odstąpił od oceny zasadności zarzutów naruszenia art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej, gdyż przepisy te nie miały znaczenia dla oceny zastosowania art. 59 § 2 tej ustawy. Z podobnych przyczyn Sąd nie odniósł się do stwierdzenia organu drugiej instancji co do konieczności aktualizacji tytułów wykonawczych, możliwości korzystania z pomocy prawnej innego państwa czy obowiązku wyczerpania przez ZUS trybu z art. 26 ustawy egzekucyjnej w związku z jej art. 19 § 4. Będąc związany granicami rozstrzyganej sprawy, której istota polegała na umorzeniu postępowania egzekucyjnego z przyczyny wymienionej w art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, Sąd nie był władny badać innych okoliczności powodujących umorzenie tego postępowania (art. 34 i 59 § 1 ustawy egzekucyjnej), czy też okoliczności skutkujących zwrotem tytułów wykonawczych (art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej), lub warunkujących skierowanie tych tytułów do odpowiedniego rzeczowo organu egzekucyjnego (art. 19 § 1 i § 4 ustawy egzekucyjnej), czy też określających jego właściwość miejscową (art. 22 § 2 i § 3 ustawy egzekucyjnej). Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy, o ile uzna za uzasadnione stosowanie art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, dokona ustaleń co do wskazanych wyżej okoliczności korzystając z informacji właściwych organów w tym rejestrujących pojazdy, organu który dokonał zajęcia przedmiotowego samochodu, ewentualnie przeprowadzi jego wycenę bądź skorzysta z wiedzy samej zobowiązanej, której numer telefonu jest organowi znany (z pisma Policji z dnia [...]). Na koniec należy wskazać, że zgodnie z art. 59 § 5 ustawy egzekucyjnej na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Oznacza to obowiązek doręczenia takiego postanowienia oznaczonym tam podmiotom, który znajduje dopełnienie w art. 125 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Przepis ten dotyczy również postanowień ostatecznych wydawanych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, o ile służy na nie zażalenie. W niniejszej sprawie zobowiązanej, wobec której prowadzono umorzone postępowanie egzekucyjne, nie zostały doręczone postanowienia w tej sprawie wydane przez organy pierwszej i drugiej instancji, od momentu uchylenia pierwotnego postanowienia organu egzekucyjnego umarzającego to postępowanie. Tym samym zobowiązana nie brała udziału w toczącym się postępowaniu zakończonym zaskarżonym do sądu administracyjnego, przez wierzyciela, postanowieniem. Stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a. Warto przy tym zauważyć, że wskazane wznowienie postępowania następuje na żądanie skarżącej, a w przedmiotowym postępowaniu zobowiązana (strona) z żądaniem takim nie wystąpiła. Tym niemniej obowiązkiem organów ponownie rozpoznających sprawę będzie zapewnienie gwarantowanych stronom postępowania praw, również w sytuacji rozstrzygnięcia dla danej strony korzystnego. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270) i art. 152 oraz 200 tej ustawy przy zastosowaniu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) – Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm., orzekł jak w wyroku.