I SA/Gl 1002/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędziowie NSA Eugeniusz Christ (spr.), Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Kancelarii Radcy Prawnego A E. K. - Radca Prawny na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uchyla zaskarżoną interpretację. Wnioskiem złożonym w dniu 6 marca 2008r. uzupełnionym wnioskiem z dnia 5 maja 2008 r. Kancelaria Radcy Prawnego A E. K. – radca prawny wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów podatkowych w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania na podstawie wyroku sądowego od osoby fizycznej odszkodowania. Przedstawiając zaistniały stan faktyczny wnioskodawca podał, iż Sąd Apelacyjny w K. zasądził na rzecz podatnika kwotę [...]zł na podstawie pisemnego oświadczenia prokurenta spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której podatnik pracował jako główny księgowy. Z oświadczenia wynikało, że należność ma być wypłacona z prywatnych zasobów prokurenta. Warunkiem wypłaty zasądzonej kwoty było podpisanie przez podatnika zgody na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron ze spółką, w której ta osoba fizyczna była prokurentem. Rozpoznający sprawę Sąd Najwyższy przesądził, że nie jest to odszkodowanie ze stosunku pracy lecz odszkodowanie prywatne. W opisanym stanie faktycznym sprawy wnioskodawca pyta czy od zasadniczej kwoty odszkodowania podatnik ma obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Przedstawiając własne stanowisko wnioskodawca wyraził pogląd, że otrzymana przez podatnika zasądzona kwota jest zwolniona od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Interpretacją indywidualną Nr [...] z dnia [...] ( data nadania ) doręczoną wnioskodawczyni w dniu 6 czerwca 2008 r. ( dowód doręczenia pisma ) wydaną na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego ( Dz. U. nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, iż stanowisko Kancelarii Radcy Prawnego A E. K. – Radca prawny, przedstawione we wniosku z dnia 28 lutego 2008 r. ( data wpływu – 6 marca 2008 r.), uzupełnionym w dniu 8 maja 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zasądzonej przez Sąd kwoty odszkodowania – jest nieprawidłowe. Wskazując stanowisko prawidłowe organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), dalej ustawa podatkowa, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru. Następnie przytoczył treść art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy podatkowej stwierdzając, że ustawodawca wyłączył z opodatkowania inne odszkodowania ( inne niż te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają z przepisów prawa ) otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań: a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Organ podatkowy wyjaśnił, iż powołane przepisy ustawy podatkowej wskazują, że nie wszystkie odszkodowania zasądzone przez sąd i otrzymane przez osoby fizyczne są zwolnione od podatku dochodowego. Zakres zwolnienia wynikający z brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 3b cytowanej ustawy obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli za poniesioną stratę, nie dotyczy natomiast utraconych korzyści. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię wynika po pierwsze, iż podatnikowi została zasądzona kwota, która w związku z oświadczeniem prokurenta spółki ma być wypłacona z jego prywatnych zasobów a po drugie, że szkoda stanowiła następstwo niewykonania pisemnego zobowiązania prokurenta do zapłaty określonej w zobowiązaniu kwoty. Organ podatkowy zauważył, iż zasądzona przez Sąd kwota odszkodowania tytułem niewykonania pisemnego zobowiązania prokurenta stanowi jedynie korzyść, którą podatnik mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. W związku z powyższym organ podatkowy stwierdził, iż wypłatę należności z powyższego tytułu nie można uznać za odszkodowanie zwolnione na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b powołanej ustawy podkreślając, iż ze zwolnienia na podstawie tego przepisu wyłączone zostały odszkodowania dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono ( art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ustawy podatkowej ). Zatem odszkodowanie z omawianego tytułu powinno być opodatkowane, w przeciwnym razie podatnik ( poszkodowany ) znalazłby się w korzystniejszej sytuacji niż ta, w jakiej by był, gdyby szkoda nie zaistniała. Organ podatkowy uznał, iż w związku z tym, że zasądzone odszkodowanie nie jest odszkodowaniem ze stosunku pracy, ale prywatnym odszkodowaniem z własnych zasobów, jako takie stanowi ono przychód podatnika z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego wskazując, iż w przedstawionym stanie faktycznym sprawy nie zachodzą negatywne przesłanki określone w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b jako, że wyrządzoną podatnikowi szkodę należy zakwalifikować jako szkodę rzeczywistą a nie szkodę za utracone korzyści, jak wskazywał organ podatkowy. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany udzielonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego potwierdzając przy tym argumentację przedstawioną w interpretacji. W skardze na powyższą interpretację skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca E.K. Kancelaria Radcy Prawnego A E.K. – Radca Prawny wniosła o zmianę interpretacji podatkowej zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 3 b ustawy podatkowej – w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. i uznanie, że podatnik nie spełnił określonych w tym przepisie przesłanek zwolnienia z podatku dochodowego w kwocie [...]zł naliczonego od zasądzonego od prokurenta odszkodowania. W związku z powyższym skarżąca wnosząc o zmianę interpretacji podatkowej domagała się uznania, że podatnik spełnił określone w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy podatkowej przesłanki zwolnienie z podatku dochodowego w kwocie [...]zł naliczonego od zasądzonej od prokurenta kwoty. Uzasadniając skargę skarżąca ponowiła argumentację przedstawioną we wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Postanowieniem z dnia 14 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W piśmie z dnia 29 stycznia 2009 r. organ podatkowy stwierdził, że z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego zwróciła się kancelaria Radcy Prawnego w swojej indywidualnej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawa p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach ( art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do przepisu art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację. albo stwierdza bezskuteczność czynności. W niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia była interpretacja indywidualna wydana na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację, przepisów prawa podatkowego ( interpretację indywidualną ). Powołany przepis zakreśla granice przedmiotowe i podmiotowe sprawy z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji może być wyłącznie indywidualna, a więc dotycząca bezpośrednio zainteresowanego, sprawa i przepisy prawa podatkowego, zaś podmiotem osoba zainteresowana, w swojej konkretnej, indywidualnej sprawie. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych ( art. 14 b § 2 Ordynacji podatkowej ), odnoszących się do podmiotu składającego wniosek. Zawarte w art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej pojęcie "przepisy prawa podatkowego" definiuje art. 3 pkt 2 tej ustawy stanowiąc, iż rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych (...), a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. O tym co stanowi "indywidualną sprawę", w której wydaje się interpretację, decyduje sam wnioskodawca obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, w jego własnej, indywidualnej sprawie. Składający wniosek nie jest i nie może być "zainteresowanym" w innej niż "swojej", a więc "cudzej" sprawie. Jeżeli więc przedstawiony przez wnioskodawcę stan przeszły lub przyszły nie zawiera okoliczności bądź zdarzeń, zaistniałych lub mogących powstać w "jego indywidualnej sprawie", lecz okoliczności lub zdarzenia nie dotyczące jego sprawy to tym samym podmiot składający wniosek nie uzyskuje statusu zainteresowanego co wyłącza możliwość żądania, a tym samym i wydania, interpretacji w takiej sprawie. Stosownie do treści art. 14 h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 135 – 137. Oznacza to, że zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych w sprawach interpretacyjnych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej ( art. 135 Ordynacji podatkowej ), zainteresowany może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jego osobistego działania ( art. 136 Ordynacji podatkowej ), zaś pełnomocnikiem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych w tym adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy, któremu pełnomocnictwo zostało udzielone na piśmie i dołączone do akt lub zgłoszone ustnie do protokołu ( art. 137 § 1, 2, 3 Ordynacji podatkowej). Zainteresowanym działającym samodzielnie w sprawie może więc być pełnoletnia osoba fizyczna ( art. 11 k.c.), poza wyjątkami prawem przewidzianym bądź osoba prawna, w tym jednostka organizacyjna, której przepisy szczególne przyznają osobowość prawną ( art. 33 – 37 k.c.) oraz jednostki ( były ) posiadające zdolności prawnopodatkowe ( art. 135 Ordynacji podatkowej. O ile zainteresowany nie jest osobą, (jednostką) o której mowa w art. 135 Ordynacji podatkowej lub nie występuje w charakterze pełnomocnika, wniosek przez nią złożony nie może być traktowany jako wnoszony przez osobę ( podmiot, jednostkę ) do tego uprawnioną. W konsekwencji nie może być wydana w sprawie takiej osoby indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego. Jak wynika z akt sprawy i twierdzenia organu podatkowego wnioskodawcą wnoszącym o udzielenie przedmiotowej interpretacji była Kancelaria Radcy Prawnego A – E.K. – radca prawny, przy czym do akt sprawy nie złożono pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynikałoby, że pani E. K. występuje w imieniu innej osoby. Organ podatkowy stwierdził ponadto, że zainteresowany to każdy kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która jego dotyczy. Stanowisko to pozostaje w sprzeczności z treścią cytowanych wyżej przepisów art. 135 – 137 Ordynacji podatkowej, która znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach interpretacyjnych z mocy art. 14 h tej ustawy. Zainteresowanym w sprawie interpretacji nie jest każdy kto złoży stosowny wniosek lecz wyłącznie ten kto ma zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenianą według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Przyjęcie tezy organu podatkowego prowadziłoby do absurdu polegającego na tym, że wnioskodawcą mogłaby być osoba ( fizyczna, prawna ) lub jednostka określona przepisami prawa podatkowego niezdolna do dokonywania prostszych niż wniesienie wniosku o interpretację czynności, bądź pozbawiona prawa do dokonywania jakichkolwiek czynności. Bezprzedmiotowe byłoby przy tym żądanie wypełniania rubryk formularza wniosku, którego wzór zawarty został w załączniku do rozporządzenia wydanego na podstawie art. 14 b § 7 Ordynacji podatkowej, w tym NIP wnioskodawcy, dane identyfikacyjne, czy jego status. W niniejszej sprawie składająca wniosek podała swój Numer Identyfikacji Podatkowej, jako rodzaj wnioskodawcy zaznaczyła kwadrat "inny", zaś jako nazwę pełną wymieniła Kancelarię Radcy Prawnego A E.K. – radca prawny nie podając daty urodzenia, a swój status określiła jako "inny". Wniosek nie pochodził więc od podatnika, płatnika, inkasenta czy osoby trzeciej w rozumieniu art. 110 – 117 a Ordynacji podatkowej, ani od osoby prawnej, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej ani osoby fizycznej co oznacza, że pochodził od Kancelarii Radcy Prawnego pod firmą A. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych ( t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) radca prawny wykonuje zawód m.in. w formie kancelarii radcy prawnego. Wykonywanie działalności zawodowej w formie indywidualnej kancelarii radcy prawnego stanowi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu pomocy prawnej przez radcę prawnego w ramach tej kancelarii. Działalność zawodowa radcy prawnego jest działalnością gospodarczą ( art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ). Kancelaria zaś jest formą prowadzenia tej działalności. Radca prawny obowiązany jest wyłączyć się od wykonywania czynności zawodowych we własnej sprawie ( art. 15 ustawy o radcach prawnych ). Radcy prawni mogą reprezentować strony w postępowaniu pełniąc zawód w formie kancelarii prawnej. Kancelaria radcy prawnego jako forma działalności zawodowej nie ma zdolności o których mowa w art. 135 Ordynacji podatkowej nie może więc być zainteresowaną w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej, a tym samym wnioskodawcą uprawnionym do żądania wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Indywidualną sprawą kancelarii radcy prawnego czy samego radcy prawnego nie jest sprawa dotycząca osób korzystających z usług kancelarii czy radcy prawnego. O ile radca prawny wykonujący zawód w formie kancelarii radcy prawnego występuje o udzielenie interpretacji w sprawie z zakresu świadczonej pomocy prawnej, zainteresowanym nie jest radca czy prowadząca przez niego kancelaria lecz osoba ( jednostka ), której pomoc ta jest udzielana. Radca prawny może być zainteresowanym w sytuacji, gdy interpretacja, której się domaga, dotyczy stanu lub zdarzenia odnoszącego się do jego osoby, a nie okoliczności sprawy klienta, któremu świadczy pomoc prawną. To czy radca prawny występuje we "własnej" sprawie czy w sprawie innej niż "własna" wynika z treści wniosku. Indywidualna interpretacja nie jest interpretacją abstrakcyjną, wirtualną, oderwaną od rzeczywistości lecz oceną prawną realnego stanu faktycznego dotyczącego wnioskodawcy, lub zdarzenia przyszłego czyli potencjalnego stanu faktycznego, który w stosunku do wnioskodawcy może zaistnieć w sferze prawnopodatkowej, do której stosuje się przepisy prawa podatkowego. Przepis art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej wymaga, aby pomiędzy sprawą przedstawioną we wniosku a wnioskodawcą, istniał - indywidualnie określony - związek, łączący wnioskodawcę ze sprawą jako "zainteresowanego", a więc mającego własny interes, potrzebę uzyskania interpretacji w dotyczącej go sprawie. Ocena złożonego wniosku, tak w warstwie formalnej jak i merytorycznej, należy do organu udzielającego interpretacji. Badając wniosek organ obowiązany jest działać na podstawie przepisów prawa ( art. 120 Ordynacji podatkowej ), w tym stosowanego odpowiednio przepisu art. 165 a Ordynacji podatkowej, który w sprawie interpretacji należy odczytywać w ten sposób, że w przypadku, gdy żądanie (wydania interpretacji), zostało wniesione przez osobę niebędącą zainteresowanym (...) organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym wydanie interpretacji jest niedopuszczalne, gdy domaga się tego inny podmiot niż "zainteresowany" w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej. "Zainteresowany", a więc osoba, której dotyczy przedstawionej we wniosku stanu faktyczny lub zdarzenie przyszłe, może działać przez pełnomocnika, w tym radcę prawnego prowadzącego kancelarię, gdy zostanie złożone, w sprawie interpretacyjnej, odpowiedniej treści pełnomocnictwo. Gdy z treści wniosku o interpretację indywidualną wynika, że został on złożony przez kancelarię prowadzoną przez radcę prawnego, który wniosek podpisał, w sprawie, która tego radcy nie dotyczy jako "zainteresowanego" obowiązkiem organu podatkowego jest wezwanie radcy prawnego do usunięcia tego braku poprzez wskazanie podmiotu "zainteresowanego" i złożenie stosownego pełnomocnictwa, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia ( art. 169 § 1 w związku z art. 14 h Ordynacji podatkowej ). Brak dołączonego do wniosku pełnomocnictwa udzielonego, przez zainteresowanego składającemu wniosek o interpretację indywidualną jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu ze skutkiem z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, zaś wniosek złożony przez inną niż zainteresowany osobę (jednostkę) stanowi brak skutkujący odmową wszczęcia i wydania interpretacji, o czym mowa w art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej. Jest rzeczą oczywistą, że złożony w niniejszej sprawie wniosek nie dotyczył wymienionej jako wnioskodawcę kancelarii czy radcy prawnego podpisującego wniosek skoro w przedstawionym stanie faktycznym jest mowa o osobie fizycznej i podatniku zaś wnioskodawca ( kancelaria Radcy Prawnego A podał dane identyfikacyjne wnioskodawcy niebędącego osobą fizyczną w tym numer REGON ( rejestr podmiotów gospodarki narodowej ). Kancelaria radcy prawnego nie mogła pracować jako główny księgowy i nie mógł jej dotyczyć powołany we wniosku art. 21 ust. 1 pkt 3 b ustawy podatkowej. Wydając interpretację z wniosku "kancelarii radcy prawnego", która nie miała statusu zainteresowanego, a dodatkowo przedstawiony we wniosku stan faktycznie nie dotyczył "jej indywidualnej sprawy", organ podatkowy naruszył przepis art. 14 b § 1, art. 14 h oraz art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej. Ocena czy wnioskodawca posiada status zainteresowanego w sprawie nie oznacza badanie interesu prawnego lecz interesu faktycznego wnioskodawcy w wydaniu żądanej interpretacji. Rozpoznając sprawę ponownie organ podatkowy ustali w sposób nie budzący wątpliwości, kto jest wnioskodawcą w niniejszej sprawie czy "kancelaria radcy prawnego" radca prawny prowadzący kancelarię, czy też inny podmiot ( jednostka ) a następnie stwierdzi czy wnioskodawca (pełnomocnik) przedstawił zaistniały stan faktyczny w swojej własnej sprawie czy w sprawie innej osoby i w zależności od treści uzyskanych informacji bądź odmówi wszczęcia postępowania bądź nakaże uzupełnienia braków wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Celem uzyskania stosownych wyjaśnień organ podatkowy zwróci się do osoby podpisującej wniosek w trybie przepisu art. 155 w związku z art. 14 h Ordynacji podatkowej. W przypadku uzupełnienia wskazanych przez Sąd braków i zaistnienia przesłanek umożliwiających udzielenie interpretacji organ podatkowy ponownie rozpozna sprawę w zakreślonych przepisami i stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, granicach. Z tych przyczyn Sąd uznał, że wydana indywidualna interpretacja narusza prawo w tym wymienione wyżej przepisy Ordynacji podatkowej i na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Z uwagi na charakter sprawy i przyczyny uchylenia zaskarżonej interpretacji Sąd odstąpił od orzekania co do jej wykonalności ( art. 152 ustawy p.p.s.a.), a wobec braku wniosku, o którym mowa w art. 210 ustawy p.p.s.a. nie orzekł o kosztach postępowania.