I SA/Gl 1003/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, , , po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej "skarżący") od decyzji organu pierwszej instancji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego – byłego członka zarządu A Sp. z o.o. w C. za zaległość podatkową tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę naliczone na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł, a także koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za koszty egzekucyjne i orzekł co do istoty, tj. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za koszty egzekucyjne w kwocie [...] zł, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten skierował na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik podniósł, że w ocenie skarżącego "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem wykonanie decyzji będzie z pewnością prowadziło do wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie roszczenia". Nadto zdaniem pełnomocnika z uwagi na zarzuty podniesione w skardze można przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na jej treść. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, brak jest podstaw do wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o niezwłoczne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o wszczęciu przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego w administracji. Następnie przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał tytuły wykonawcze z dnia [...] wystawione przeciwko skarżącemu oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pośród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono więc prawdopodobieństwa, że decyzja "została wydana z naruszeniem przepisów postępowania", dlatego też nie sposób uznać, iż powołanie się przez stronę na taką ewentualność może przemawiać na rzecz uwzględnienia rozpatrywanego wniosku. Ta okoliczność zostanie oceniona przez Sąd dopiero na etapie wydawania wyroku. Zaznaczyć wypada, że w art. 61 § 3 ppsa sformułowano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Nadto przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). W rozwinięciu tej argumentacji należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., według którego nie budzi wątpliwości, że strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. LEX nr 965117). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu wniosku ograniczył się w zasadzie do powtórzenia treści przepisu, sygnalizując przy tym możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wprawdzie w piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte, to jednak w dalszym ciągu z jego oświadczeń nie wynika, iż pomimo braku wstrzymania wykonania decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie odwołał się on bowiem do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację finansową strony, w tym przede wszystkim dokumentów pozwalających ustalić wysokość kwoty, która pozostaje do dyspozycji skarżącego po uiszczeniu opłat związanych z utrzymaniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Danych tych nie dostarczają dokumenty nadesłane przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. Brak zatem dokumentacji przedstawiającej aktualną sytuację finansową skarżącego powoduje, że Sąd nie może ocenić jego sytuacji finansowej, a tym samym nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego należy uznać, że pełnomocnik skarżącego, wskazując na okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie dowiódł, by mogła ona w rzeczywistości doprowadzić do powstania sytuacji określonych w art. 61 § 3 ppsa. Skoro w niniejszej sprawie nie została złożona jakakolwiek dokumentacja, która mogłaby przemawiać na rzecz wniosku, to uniemożliwia to Sądowi ocenę wskazanej we wniosku okoliczności pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Podkreślić też trzeba, że samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FZ 331/11, publ. LEX nr 984365). Wskazać należy nadto, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.